Natalia Romanowa

Natalia Aleksiejewna Romanowa
Наталья Алексеевна
Ilustracja
Natalia Aleksiejewna w wieku 14 lat, obraz I. Nikitina
wielka księżna rosyjska
Rodzina

Romanowowie

Data i miejsce urodzenia

21 lipca 1714
Sankt Petersburg

Data i miejsce śmierci

22 listopada 1728
Moskwa

Ojciec

Aleksy Romanow

Matka

Szarlota Krystyna Brunszwik-Wolfenbüttel

Rodzeństwo

Piotr II Romanow

Odznaczenia
Order św. Katarzyny Męczennicy

Natalia Aleksiejewna Romanowa (ur. 21 lipca 1714[1] w Sankt Petersburgu, zm. 22 listopada 1728[1] w Moskwie) - wielka księżna rosyjska[1], córka carewicza Aleksego Romanowa i Szarlotty Krystyny, siostra cesarza Piotra II.

Życiorys

Była jedyną córką następcy tronu rosyjskiego carewicza Aleksego i Szarlotty Krystyny Brunszwickiej[2.1]. Jej rodzice wzięli ślub w 1711[2.1]. Miała rok młodszego brata Piotra; ich matka zmarła po jego narodzinach[2.1]. W 1718 ojciec Natalii zmarł w tajemniczych okolicznościach, uprzednio uwięziony na rozkaz cara[2.1].

W 1725, po śmierci Katarzyny I, jej brat objął tron rosyjski jako Piotr II[3]. Faworyt zmarłej cesarzowej Aleksandr Mienszykow, którego córka Maria była zaręczona z cesarzem, planował ślub Natalii ze swoim synem[4]. Jako starsza siostra, Natalia miała niezwykle korzystny wpływ na Piotra, często nakłaniając go do zmiany zdania, łagodzenia sądów i wyroków, ale zmarła w wieku zaledwie czternastu lat na wyjątkowo zjadliwą odmianę ospy[5]. Na kilka minut przed swoją śmiercią w styczniu 1730 jej brat miał według znanej legendy kazać zaprząc sługom sanie i zabrać go do Natalii[2.2].

Zdaniem hiszpańskiego ambasadora, księcia de Liria, który kilkakrotnie miał okazję spotkać Natalię osobiście, była "brzydkim, choć dobrze zbudowanym dzieckiem o pięknych oczach, której zalety ducha są o wiele większe od tych ciała: jest przyjazna, uprzejma, hojna, łagodna i bardzo inteligentna, czym przyciąga wszystkich do siebie - być może wyrośnie na piękną kobietę."[6].

Natalia Aleksiejewna (z prawej) i Piotr Aleksiejewicz (z lewej) jako Diana i Apollo, obraz autorstwa Louisa Caravanque z roku 1722

Ciało Natalii zostało pochowane w grobowcu w Monasterze Wniebowstąpienia Pańskiego w Moskwie, który znajdował się tam do 1920 roku, kiedy to komuniści zburzyli klasztor i nakazali przenieść zwłoki do Soboru św. Michała Archanioła. Na nagrobku, który nie zachował się do naszych czasów, wyryte było epitafium autorstwa młodego cesarza - "Wielce błogosławiona wielka księżna Natalia Aleksiejewna, ukochana siostra cesarza Piotra II zgasła jesienią roku pańskiego tysiąc siedemset dwudziestego ósmego z woli wspaniałego Boga, który uczynił życie ludzkie świętym przez śmierć Jedynego swego Syna. Dziecko nie umarło, tylko śpi. (cytat z Ewangelii według świętego Marka, rozdział piąty, wiersz trzydziesty dziewiąty) Światło mego życia zgasłe, jedyna nadzieja pochowana w tym miejscu"[7].

Po przeniesieniu trumny do Soboru św. Michała Archanioła w Moskwie w 1928 roku przeprowadzono oględziny zwłok Natalii i okazało się, że znajdują się one w znakomitym stanie, ubrane w haftowaną złotem brokatową suknię, pończochy z jedwabiu, wspaniałą tiarę, gwieździste kolczyki i wstęgę Orderu Świętej Katarzyny. Trumna wyłożona była czarnym aksamitem, wykonana z litego srebra i ozdobiona złotą koroną. Kruszec potrzebny do wykonania trumny pochodził ze skarbca skompromitowanego Mienszykowa.

Przypisy

  1. 1 2 3 Portrait of Grand Duchess Natalia Alexeyevna, Sister of Emperor Peter II [online], rusmuseumvrm.ru [dostęp 2025-12-07].
  2. Andrzej Andrusiewicz, Romanowowie. Imperium i familia, 2017, ISBN 978-83-08-05394-2.
    1. 1 2 3 4 S. 168.
    2. ↑ S. 203.
  3. ↑ Wioletta Zielecka, Dynastie Europy. Romanowowie, 2010, s. 10.
  4. ↑ Наталья Алексеевна [online], www.hrono.ru [dostęp 2025-12-07].
  5. ↑ W. Durasow: Rodosłownaja kniga Wsierossijskawo dworjaństwa, Cz.1, Petersburg, 1906, s. 40-41. dlib.rsl.ru. [dostęp 2015-01-29]. (ros.).
  6. ↑ Romanowowie. Imperium i familia str. 179
  7. ↑ Наталья Алексеевна, сестра Петра II - это... Что такое Наталья Алексеевна, сестра Петра II? [online], dic.academic.ru [dostęp 2017-11-19] (ros.).

Bibliografia

  • Andrzej Andrusiewicz, Carowie i cesarze Rosji, Warszawa: Fakty, 2001, ISBN 83-7311-126-3, OCLC 830302126.
  • Andrzej Andrusiewicz, Romanowowie. Imperium i familia, Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2014, ISBN 978-83-08-05394-2, OCLC 892615340.