Nebria chugokuensis

Nebria chugokuensis – gatunek chrząszcza z rodziny biegaczowatych i podrodziny leszowych.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 2020 roku przez Kôjiego Sasakawę na łamach „ZooKeys”. Jako miejsce typowe wskazano górę Azuma w Hiwie (część miasta Shōbara), w japońskiej prefekturze Hiroshima. Epitet gatunkowy odnosi się pasma górskiego Chūgoku^[1].

Chrząszcz o spłaszczonym ciele długości od 10 do 11,8 mm. Wierzch ciała jest błyszczący, rudoczarny z żółtawo lub rudobrązowo rozjaśnionymi krawędziami przedplecza i pokryw oraz żółtawobrązowymi do czerwonobrązowych głaszczkami, czułkami i odnóżami^[1].

Głowa jest najszersza na wysokości dużych, wyłupiastych oczu, na czole słabo wciśnięta. Warga dolna ma płytko rozdwojony ząbek na bródce. Wzdłuż przedniej krawędzi guli rozmieszczonych jest kilkanaście szczecinek^[1].

Przedplecze jest wypukłe, sercowate, najszersze przed środkiem, o kątach przednich wystających i szeroko zaokrąglonych, bocznych brzegach łukowatych w przednich ⅔, prostych w tylnej ⅓ i lekko zafalowanych przed w miarę prostymi i zaostrzonymi kątami tylnymi. Połączone poprzecznym wciskiem dołki przypodstawowe są w tyle duże i głębokie, ku przodowi zaś wypłycają się, osiągając połowę długości przedplecza. Linia środkowa wyraźna jest tylko na środku przedplecza. Występują dwie pary szczecinek brzeżnych, z których pierwsza leży w najszerszym miejscu przedplecza, a druga w jego tylnych kątach. Pokrywy są podługowato-owalne, najszersze tuż przed środkiem, o zaokrąglonych, pozbawionych ząbków barkach i wierzchołkach i bardzo słabo sklepionych międzyrzędach, z których pierwszy ma jeden punkt szczecinkowy (chetopor dorsalny) przylegający do pierwszego rzędu, a trzeci od pięciu do siedmiu takich punktów. Skrzydeł tylnych brak zupełnie^[1].

Genitalia samca zawierają tęgi i mocno wygięty łukowato edeagus o krótkim, szeroko zaokrąglonym, głęboko po brzusznej stronie wklęśniętym wierzchołku. Paramery mają formę szpatułkowatą, a prawa jest większa od lewej. Endofallus ma następujące płaty: dwa nasadowo-boczne, dwa wierzchołkowo-boczne i jeden grzbietowo-wierzchołkowy; brak jest płata grzbietowo-nasadowego i grzbietowo-środkowego. Płat grzbietowo-wierzchołkowy ma w części nasadowej skierowaną dobrzbietowo wypustkę tak długą jak prawy płat nasadowo-boczny, ale węższą od niego, a część wierzchołkową zwróconą przednio-brzusznie. Płaty nasadowo-boczne prawy i lewy są duże, o szerokości w widoku brzusznym większej niż szerokość wypustki gonoporu w widoku bocznym. Płat wierzchołkowo-boczny prawy od środka rozwidlony jest na dwie części, z których tylno-boczna jest także rozdwojona. Płat wierzchołkowo-boczny lewy od środka rozwidlony jest na dwie części, z których przednio-boczna jest także rozdwojona. Brzuszno-nasadowa powierzchnia endofallusa ma dużą, półkulistą nabrzmiałość, natomiast brak jest na niej parzystych nabrzmiałości stycznych do płatów nasadowo-bocznych^[1].

Gatunek palearktyczny, endemiczny dla Japonii. Znany jest z pasma górskiego Chûgoku, z terenów prefektur Hiroshima i Yamaguchi^[1]