Nebria niohozana

Nebria niohozana – gatunek chrząszcza z rodziny biegaczowatych i podrodziny leszowych.

Takson ten opisany został po raz pierwszy w 1883 roku przez Henry’ego Waltera Batesa na łamach „Transactions of the Entomological Society of London” jako odmiana Nebria reflexa^[1][2]. Jako miejsce typowe wskazano Mikuni-toge, przełęcz na granicy prefektur Niigata i Nagano w Japonii^[2]. W 1972 roku Akinobu Habu i Kintaro Baba wynieśli go do rangi podgatunku N. reflexa^[3]. W 2020 roku Kôji Sasakawa wyniósł go na podstawie analizy morfologii edeagusa do rangi osobnego gatunku w obrębie podrodzaju Falcinebria^[2].

Chrząszcz o spłaszczonym ciele długości od 9,5 do 12,2 mm. Wierzch ciała jest błyszczący, rudoczarny z żółtawo lub rudobrązowo rozjaśnionymi krawędziami przedplecza i pokryw oraz żółtawobrązowymi do czerwonobrązowych głaszczkami, czułkami i odnóżami^[2].

Głowa jest najszersza na wysokości dużych, wyłupiastych oczu, na czole słabo wciśnięta. Warga dolna ma płytko rozdwojony ząbek na bródce. Wzdłuż przedniej krawędzi guli rozmieszczonych jest kilkanaście szczecinek^[2].

Przedplecze jest wypukłe, sercowate, najszersze przed środkiem, o kątach przednich wystających i szeroko zaokrąglonych, bocznych brzegach łukowatych w przednich ⅔, prostych w tylnej ⅓ i lekko zafalowanych przed w miarę prostymi i zaostrzonymi kątami tylnymi. Połączone poprzecznym wciskiem dołki przypodstawowe są w tyle duże i głębokie, ku przodowi zaś wypłycają się, osiągając połowę długości przedplecza. Linia środkowa wyraźna jest tylko na środku przedplecza. Występują dwie pary szczecinek brzeżnych, z których pierwsza leży w najszerszym miejscu przedplecza, a druga w jego tylnych kątach. Pokrywy są podługowato-owalne, najszersze tuż przed środkiem, o zaokrąglonych, pozbawionych ząbków barkach i wierzchołkach i bardzo słabo sklepionych międzyrzędach, z których pierwszy ma jeden punkt szczecinkowy (chetopor dorsalny) przylegający do pierwszego rzędu, a trzeci od pięciu do siedmiu takich punktów. Skrzydeł tylnych brak zupełnie^[2].

Genitalia samca zawierają tęgi i mocno wygięty łukowato edeagus o krótkim, szeroko zaokrąglonym, niewklęśniętym po brzusznej stronie wierzchołku. Paramery mają formę szpatułkowatą, a prawa jest większa od lewej. Endofallus ma następujące płaty: dwa nasadowo-boczne, dwa wierzchołkowo-boczne, jeden grzbietowo-wierzchołkowy i jeden grzbietowo-środkowy, jednak ten ostatni jest zdrobniały, czasem całkiem zanikły. Walcowaty płat grzbietowo-wierzchołkowy zwrócony jest szczytem niemal dobrzusznie, patrząc od tyłu zakrzywia się lekko ku lewemu bokowi, a patrząc od boku ku przodowi. Płaty nasadowo-boczne prawy i lewy są niewielkie, o szerokości w widoku brzusznym mniejszej niż szerokość wypustki gonoporu w widoku bocznym. Prawy płat wierzchołkowo-boczny rozwidla się Y-kształtnie, dając mniejszy wierzchołek skierowany tylno-bocznie i większy wierzchołek zwrócony przednio-bocznie. Podobnie ma się sprawa z płatem wierzchołkowo-bocznym lewym. Brzuszno-nasadowa powierzchnia endofallusa cechuje się parą niewielkich nabrzmiałości stykających się z płatami nasadowo-bocznymi, ale nie ze sobą^[2].

Gatunek palearktyczny, endemiczny dla Japonii. Zamieszkuje góry^[2].