Nebria pisciformis

Nebria pisciformis – gatunek chrząszcza z rodziny biegaczowatych i podrodziny leszowych.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 2020 roku przez Kôjiego Sasakawę na łamach „ZooKeys”. Jako miejsce typowe wskazano Ôshirakawa-dani w Shirakawa-mura, w japońskiej prefekturze Gifu. Epitet gatunkowy oznacza po łacinie „rybokształtna” i odnosi się do kształtu grzbietowo-wierzchołkowego płatu endofallusa w widoku od góry^[1].

Chrząszcz o spłaszczonym ciele długości 9,5 mm. Wierzch ciała jest błyszczący, rudoczarny z żółtawo lub rudobrązowo rozjaśnionymi krawędziami przedplecza i pokryw oraz żółtawobrązowymi do czerwonobrązowych głaszczkami, czułkami i odnóżami^[1].

Głowa jest najszersza na wysokości dużych, wyłupiastych oczu, na czole słabo wciśnięta. Warga dolna ma płytko rozdwojony ząbek na bródce. Wzdłuż przedniej krawędzi guli rozmieszczonych jest kilkanaście szczecinek^[1].

Przedplecze jest wypukłe, sercowate, najszersze przed środkiem, o kątach przednich wystających i szeroko zaokrąglonych, bocznych brzegach łukowatych w przednich ⅔, prostych w tylnej ⅓ i lekko zafalowanych przed w miarę prostymi i zaostrzonymi kątami tylnymi. Połączone poprzecznym wciskiem dołki przypodstawowe są w tyle duże i głębokie, ku przodowi zaś wypłycają się, osiągając połowę długości przedplecza. Linia środkowa wyraźna jest tylko na środku przedplecza. Występują dwie pary szczecinek brzeżnych, z których pierwsza leży w najszerszym miejscu przedplecza, a druga w jego tylnych kątach. Pokrywy są podługowato-owalne, najszersze tuż przed środkiem, o zaokrąglonych, pozbawionych ząbków barkach i wierzchołkach i bardzo słabo sklepionych międzyrzędach, z których pierwszy ma jeden punkt szczecinkowy (chetopor dorsalny) przylegający do pierwszego rzędu, a trzeci od pięciu do siedmiu takich punktów. Skrzydeł tylnych brak zupełnie^[1].

Genitalia samca zawierają tęgi i mocno wygięty łukowato edeagus o krótkim, szeroko zaokrąglonym, niewklęśniętym po brzusznej stronie wierzchołku. Paramery mają formę szpatułkowatą, a prawa jest większa od lewej. Endofallus ma następujące płaty: dwa nasadowo-boczne, dwa wierzchołkowo-boczne, jeden grzbietowo-wierzchołkowy i jeden grzbietowo-nasadowy; brak jest płata grzbietowo-środkowego. Płat grzbietowo-wierzchołkowy ma u podstawy skierowaną przednio-grzbietowo wypustkę o długości półtorakrotnie większej niż szerokość płata nasadowo-bocznego prawego, wierzchołek zaś zwrócony dobrzusznie i niespełna dwukrotnie szerszy niż przewężenie przedwierzchołkowe, na szczytowej krawędzi niepodzielony. Płaty nasadowo-boczne prawy i lewy są niewielkie, o szerokości w widoku brzusznym mniejszej niż szerokość wypustki gonoporu w widoku bocznym. Niewielki płat wierzchołkowo-boczny prawy jest pośrodku silnie ku przodowi zagięty. Płat wierzchołkowo-boczny lewy ma przeciętnych rozmiarów, słabo zakrzywioną pośrodku w kierunku przednio-bocznym część tylną i lekko rozdętą część przednią. Brzuszno-nasadowa powierzchnia endofallusa jest pozbawiona nabrzmień^[1].

Gatunek palearktyczny, endemiczny dla Japonii. Znany jest z tylko z miejsca typowego u wschodnich podnóży góry Hakusan w prefekturze Gifu. Znaleziony został na rzędnych między 800 a 1250 m n.p.m.^[1]