Nebria uenoi

Nebria uenoi – gatunek chrząszcza z rodziny biegaczowatych i podrodziny leszowych.

Takson ten opisany został po raz pierwszy w 1963 roku przez Takehiko Nakane na łamach „Fragmenta Coleopterologica” jako podgatunek Nebria reflexa^[1]. Jako miejsce typowe wskazano górę Kasuga w japońskiej prefekturze Nara^[2][3]. Epitet gatunkowy nadano na cześć koleopterologa Sunichiego Ueno^[1]. W 2020 roku Kôji Sasakawa wyniósł go na podstawie analizy morfologii edeagusa do rangi osobnego gatunku w obrębie podrodzaju Falcinebria^[3].

Chrząszcz o spłaszczonym ciele długości od 9,9 do 10,6 mm. Wierzch ciała jest błyszczący, rudoczarny z żółtawo lub rudobrązowo rozjaśnionymi krawędziami przedplecza i pokryw oraz żółtawobrązowymi do czerwonobrązowych głaszczkami, czułkami i odnóżami^[3].

Głowa jest najszersza na wysokości dużych, wyłupiastych oczu, na czole słabo wciśnięta. Warga dolna ma płytko rozdwojony ząbek na bródce. Wzdłuż przedniej krawędzi guli rozmieszczonych jest kilkanaście szczecinek^[3].

Przedplecze jest wypukłe, sercowate, najszersze przed środkiem, o kątach przednich wystających i szeroko zaokrąglonych, bocznych brzegach łukowatych w przednich ⅔, prostych w tylnej ⅓ i lekko zafalowanych przed w miarę prostymi i zaostrzonymi kątami tylnymi. Połączone poprzecznym wciskiem dołki przypodstawowe są w tyle duże i głębokie, ku przodowi zaś wypłycają się, osiągając połowę długości przedplecza. Linia środkowa wyraźna jest tylko na środku przedplecza. Występują dwie pary szczecinek brzeżnych, z których pierwsza leży w najszerszym miejscu przedplecza, a druga w jego tylnych kątach. Pokrywy są podługowato-owalne, najszersze tuż przed środkiem, o zaokrąglonych, pozbawionych ząbków barkach i wierzchołkach i bardzo słabo sklepionych międzyrzędach, z których pierwszy ma jeden punkt szczecinkowy (chetopor dorsalny) przylegający do pierwszego rzędu, a trzeci od pięciu do siedmiu takich punktów. Skrzydeł tylnych brak zupełnie^[3].

Genitalia samca zawierają tęgi i mocno wygięty łukowato edeagus o krótkim, szeroko zaokrąglonym, niewklęśniętym po brzusznej stronie wierzchołku. Paramery mają formę szpatułkowatą, a prawa jest większa od lewej. Endofallus ma następujące płaty: dwa nasadowo-boczne, dwa wierzchołkowo-boczne, jeden grzbietowo-wierzchołkowy, jeden grzbietowo-nasadowy i jeden grzbietowo-środkowy. Ten ostatni jest niewielki. Płat grzbietowo-wierzchołkowy ma część nasadową z tylno-grzbietową wypustką o rozmiarach mniejszych od prawego płata nasadowo-bocznego, a część wierzchołkową zwróconą dobrzusznie. Płaty nasadowo-boczne prawy i lewy są duże, o szerokości w widoku brzusznym większej niż szerokość wypustki gonoporu w widoku bocznym. Niewielki płat wierzchołkowo-boczny prawy pozbawiony jest modyfikacji. Lewy płat wierzchołkowo-boczny natomiast jest od podstawy rozdwojony, z jednym wierzchołkiem zwróconym przednio-bocznie, a drugim, większym, zwróconym tylno-bocznie. Brzuszno-nasadowa powierzchnia endofallusa ma parę niepołączonych ze sobą, stykających się z płatami nasadowo-bocznymi nabrzmień^[3].

Gatunek palearktyczny, endemiczny dla Japonii. Znany jest z tylko z miejsca typowego w prefekturze Nara^[3].