New Orleans Rhythm Kings

New Orleans Rhythm Kings – amerykański zespół jazzowy aktywny w pierwszej połowie lat 20. XX wieku, związany z wczesnym jazzem nowoorleańskim i chicagowską sceną jazzową. Jego trzon tworzyli pochodzący z Nowego Orleanu przyjaciele z dzieciństwa: kornecista Paul Mares, puzonista George Brunies i klarnecista Leon Roppolo, którzy na początku lat 20. spotkali się ponownie w Chicago i utworzyli zespół występujący w klubie Friar’s Inn^[1][2].

Zespół, znany także jako Friar’s Society Orchestra, działał początkowo w ośmioosobowym składzie; grali w nim m.in. Arnold Loyocano, Louis Black, Frank Snyder, Jack Pettis i Elmer Schoebel^[1][2]. Później do zespołu dołączyli m.in. kontrabasista Steve Brown i perkusista Ben Pollack^[2]. Nagrania zespołu, dokonane głównie dla wytwórni Gennett w Richmond w stanie Indiana w latach 1922–1923, obejmowały m.in. „Tin Roof Blues”, „That’s a Plenty”, „Bugle Call Rag”, „Wolverine Blues” i „Sobbin’ Blues”^[2]. W części sesji z 1923 uczestniczył Jelly Roll Morton^[2].

Według Johna Chiltona sukces nagrań i występów New Orleans Rhythm Kings uczynił zespół najważniejszą po Original Dixieland Jass Band grupą nowoorleańską złożoną z białych muzyków^[1]. Styl zespołu łączył wpływ Original Dixieland Jass Band z inspiracją afroamerykańską muzyką Nowego Orleanu, zwłaszcza King Oliver’s Creole Jazz Band; wyróżniały go swobodniejsze frazowanie, gra legato i spokojniejszy, mniej nerwowy sposób prowadzenia zespołowej improwizacji niż u wielu współczesnych grup^[1]. Za najważniejszego improwizatora zespołu Chilton uznał Roppola, a gra puzonowa Bruniesa miała wywrzeć długotrwały wpływ na późniejszych puzonistów jazzowych^[1].

Po zakończeniu występów we Friar’s Inn zespół grał jeszcze krótko w dwóch chicagowskich salach tanecznych, po czym się rozpadł. W latach 1924–1925 został reaktywowany w Nowym Orleanie, jednak bez większego powodzenia^[1].