Nickelodeon (kino)
Nickelodeon (z ang. nickel – pięć centów) – typ stałego kina, który narodził się na początku XX wieku w Stanach Zjednoczonych. Jego nazwa pochodzi od angielskiego słowa nickel, oznaczającego pięciocentową monetę (tyle właśnie kosztowało wejście do nickelodeonu[1.1]), i starogreckiego odeion oznaczającego przykryty dachem teatr.
Historia
Pierwszy nickelodeon powstał w 1905 roku na Smithfield Street w Pittsburgu. Harry Davis założył tam stałe kino (nazwane właśnie Nickelodeon) na 96 miejsc siedzących i wyświetlające przy akompaniamencie pianina (zob. taper) filmy na ekranie wielkości 3 na 4 metry; wstęp do kina kosztował 5 centów[1.1]. Pierwszy pokaz odbył się 19 czerwca; pokazywano wtedy film Napad na ekspres[2.1]. Od samego początku odniósł on ogromny sukces, co spowodowało powstanie w kolejnych kin tego typu – do 1907 roku istniało w USA już 3 tysiące tego typu stałych kin, mających różnych właścicieli[1.1].
Typowy nickelodeon był niewielki i ciasny; mógł pomieścić jedynie ekran (szerokość 4 m), miejsca dla widzów (ok. 100), projektor oraz pianino, umieszczone w pobliżu ekranu[2.2]. Kosztujące 5 centów bilety sprzedawano w półokrągłej kasie, mieszczącej się przed wejściem do kina. W nickelodeonach wyświetlano początkowo filmy o długości 15–20 minut, z czasem jednak czas ten się wydłużył[1.1].
Istnienie dużej sieci nickelodeonów w USA spowodowało, że amerykański przemysł filmowy mógł osiągać znaczne zyski wyłącznie dzięki dystrybucji wewnątrz kraju; dzięki temu odcięcie go od zysków czerpanych z rynku europejskiego, spowodowane I wojną światową, nie było na tyle dotkliwe, żeby spowodować bankructwo tegoż przemysłu[1.2].
Przypisy
- Rafał SyskaPoczątki kina amerykańskiego. Nickelodeony. W: Kino nieme. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas, 2010. ISBN 978-83-242-1297-2.
- John Fell: Film before Griffith. Berkeley: University of California Press, 1983. ISBN 978-0-520-04758-7.