Nifty Fifty

Nifty Fifty (z ang. „sprytna pięćdziesiątka”) – luźno zdefiniowana grupa spółek publicznych notowanych na Nowojorskiej Giełdzie Papierów Wartościowych (NYSE), które w latach 60. i 70. XX wieku cieszyły się wielką popularnością wśród inwestorów. Wysoka, w stosunku do generowanych zysków, kapitalizacja giełdowa tych przedsiębiorstw, wynikająca z dużego popytu na ich akcje, uległa drastycznemu załamaniu podczas kryzysu giełdowego lat 1973–1974^[1].

Przedsiębiorstwa zaliczane do grupy Nifty Fifty cechowały się wieloma pożądanymi przez inwestorów atrybutami – miały dobrą kondycję finansową, wysoką rentowność, ponadprzeciętne tempo wzrostu przychodów, zajmowały dominującą pozycję w swojej branży^[2]. Wiele z nich, m.in. The Coca-Cola Company, Avon, General Electric, McDonald’s, Xerox, IBM czy The Walt Disney Company, cieszyło się w Stanach Zjednoczonych powszechną rozpoznawalnością^[1][2].

Wśród inwestorów instytucjonalnych dominował pogląd, że akcje tych spółek stanowią atrakcyjną inwestycję bez względu na ich bieżącą cenę. Popularnością cieszyła się strategia buy and hold, tj. zakup akcji z myślą o ich długoterminowym trzymaniu^[1][3][2]. Jej przejawem był slogan, że były to inwestycje „(wymagające tylko) jednej decyzji” (one-decision stocks) – tj. co do ich zakupu, nie zaś, jak w przypadku wielu innych inwestycji, sprzedaży^[1][3][2]. Okresem kulminacyjnym była hossa lat 1970–1973, bezpośrednio poprzedzająca krach giełdowy^[1].

Rezultatem dużego zainteresowania inwestorów była nadzwyczaj wysoka, w stosunku do generowanych zysków netto, kapitalizacja rynkowa tych spółek. W grudniu 1972 roku wskaźnik P/E, określający stosunek ceny pojedynczej akcji do zysku netto przypadającego na tę akcję, był dla większości tych spółek ponad dwukrotnie wyższy niż średnia dla indeksu S&P 500, która wynosiła wówczas 19,2. Rekordowe wartości wskaźnik ten osiągnął dla przedsiębiorstw Polaroid (90,7) i McDonald’s (85,7)^[2].

Podczas kryzysu giełdowego w latach 1973–1974 ceny akcji spółek Nifty Fifty uległy drastycznemu załamaniu. Wśród spółek, które odnotowały największe spadki cen akcji znalazły się Xerox (71%), Avon (86%) i Polaroid (91%)^[2].

Przykład Nifty Fifty był w późniejszych latach wielokrotnie przytaczany przez ekonomistów jako ilustracja znaczenia wyceny w analizie atrakcyjności inwestycji. Niektórzy ekonomiści, jak Jeremy Siegel w latach 90. XX wieku, podważali jednak tę interpretację, wskazując, że długoterminowe wyniki spółek mogły uzasadniać wysokie wyceny. Analiza obejmująca okres 1972–2001 (29 lat), przeprowadzona przez Jeffa Fesenmaiera i Gary′ego Smitha dla różnie skomponowanych portfeli inwestycyjnych opartych na akcjach spółek Nifty Fifty, wykazała średnią roczną stopę zwrotu wynoszącą od 9,23% do 13,11%, w większości przypadków jednak niższą niż średnia dla tego okresu dla indeksu S&P 500 (12,01%). Wyłączając akcje Wal-Martu, który osiągnął w tym okresie nadzwyczaj wysoką stopę zwrotu 26,96%, najwyższa uzyskana stopa zwrotu wśród analizowanych portfeli wyniosła 11,85%^[2].

Nie istnieje jedna, powszechnie uznana lista przedsiębiorstw tworzących Nifty Fifty^[2]. Własne listy opublikowały m.in. instytucje Morgan Guaranty Trust^[3][2] oraz Kidder Peabody^[2]. Jedynie 24 spółki pojawiają się na obu tych listach:

Na liście opublikowanej przez Morgan Guaranty Trust dodatkowo uwzględnione zostały^[2]:

Na liście opublikowanej przez Kidder Peabody pojawiły się zaś^[2]:

• blue chip