Niskienicze
![]() Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Niskieniczach | |
| Państwo | |
|---|---|
| Obwód | |
| Rejon | |
| Populacja (2001) |
|
| • liczba ludności |
731[1] |
| Nr kierunkowy |
+380 (0)3344 |
| Kod pocztowy |
45400 |
Położenie na mapie hromady Nowowołyńsk ![]() | |
Położenie na mapie Ukrainy ![]() | |
Położenie na mapie obwodu wołyńskiego ![]() | |
Położenie na mapie rejonu włodzimierskiego ![]() | |
Niskienicze (lub Nizkinicze[2][3], ukr. Низкиничі) – wieś na Wołyniu w zachodniej części Ukrainy, położona niedaleko Włodzimierza; w rejonie włodzimierskim obwodu wołyńskiego.
Historia
Niskienicze było gniazdem rodowym Kisielów[4].
11 lipca 1943 roku (krwawa niedziela na Wołyniu) doszło tutaj do mordu na Polakach. Liczba zabitych jest nieznana. Wcześniej (11 kwietnia 1943) nacjonaliści ukraińscy zamordowali jednego Polaka[5].
Do 2020 w rejonie iwanickim[6].
Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej
Cerkiew pw. Zaśnięcia Matki Bożej z pięcioma kopułami, wybudowana w 1643 (spotyka się też datę 1653) dla zakonu bazylianów przez wojewodę kijowskiego i senatora Adama Kisiela. Cerkiew została wybudowana na planie krzyża greckiego. Prezbiterium i boczne aneksy są zamknięte półkoliście, a położony od zachodu babiniec – na planie kwadratu. Miejsce przecięcia ramion krzyża przykrywa kopuła podbudowana tamburem i pendentywami, boczne aneksy zwieńczone są zaś mniejszymi kopułami. Układ przestrzenny oraz wyważone proporcje brył tworzą harmonijną kompozycję architektoniczną. Centralny plan świątyni wskazuje, że jej fundator wzorował się na powstających w 1. poł. XVII wieku kościołach-mauzoleach[7].
Nagrobek senatora Adama Kisiela
We wnętrzu świątyni, na południowo-zachodnim filarze jej centralnej części, znajduje się wykonany z marmuru i alabastru nagrobek senatora Adama Kisiela. Półpostaciowa figura fundatora cerkwi ustawiona jest we wnęce arkady otoczonej marmurowym obramieniem. U dołu umieszczono tablice inskrypcyjne, całość wieńczy zaś herb rodu Światołdycz-Kisiel. Zmarły został przedstawiony w zbroi, pierwotnie postać dzierżyła w lewej dłoni buzdygan[7].
W 2017 roku przystąpiono do generalnych prac konserwatorsko-restauratorskich mających przywrócić pomnikowi jego pierwotny wygląd[7].
Przypisy
- ↑ Liczby ludności miejscowości obwodu wołyńskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 5 grudnia 2001 roku. (ukr.).
- ↑ Niskienicze, w dok. Nizkinicze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII, s. 156.
- ↑ Матеріяли і замітки. Три тестаменти Адама Кисїля. (ukr. • pol.)
- ↑ dr Mieczysław Orłowicz, Ilustrowany przewodnik po Wołyniu, Kowel - Włodzimierz – Poryck, cz. 5. wolyn.ovh.org. [dostęp 2013-12-26].
- ↑ Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939–1945, t. 1, Warszawa: „von borowiecky”, 2000, s. 832, ISBN 83-87689-34-3, OCLC 749680885.
- ↑ Про утворення та ліквідацію районів [online], Офіційний вебпортал парламенту України [dostęp 2025-04-01] (ukr.).
- 1 2 3 Konserwacja nagrobka Adama Kisiela w Niskieniczach – Fundacja Dziedzictwa Kulturowego [online], www.dziedzictwo.org [dostęp 2019-07-18] (pol.).
Linki zewnętrzne
- Niskienicze, w dok. ''Nizkinicze'', [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 156.
- Niskienicze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 385.
- dr Mieczysław Orłowicz, Ilustrowany przewodnik po Wołyniu, Kowel - Włodzimierz – Poryck, cz. 5. wolyn.ovh.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-12-10)].




