Norbert Rustowski
 Norbert Rustowski (przed 1933) | |
 pułkownik saperów | |
| Pełne imię i nazwisko |
Norbert Ignacy Rustowski |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
22 lutego 1886 |
| Data i miejsce śmierci |
22 grudnia 1968 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1906–1929 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca pułku |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
    | |
Norbert Rustowski vel Bönisch[1] (ur. 22 lutego 1886 w Karlovacu, zm. 22 grudnia 1968 w Warszawie) – pułkownik saperów Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 22 lutego 1886 w Karlovacu, w ówczesnym Królestwie Chorwacji i Slawonii, w rodzinie Ignacego i Matyldy z domu Beniċ[2].
W 1903 ukończył szkołę średnią i przez kolejne trzy lata studiował w Technicznej Akademii Wojskowej w Wiedniu. W 1906 rozpoczął zawodową służbę cesarskiej i królewskiej Armii. Pełnił służbę w 4 batalionie pionierów w Osijeku na stanowisku oficera kompanii saperów. W 1910 został przeniesiony do 5 batalionu pionierów w Bośni na stanowisko dowódcy kompanii saperów.
W czasie I wojny światowej walczył na froncie włoskim, gdzie był oficerem komendy saperów[3], a w latach 1915–1916 kierownikiem składu saperskiego nr 1. W 1918 objął stanowisko kierownika referatu technicznego 4 Generalnej Komendy Wojskowej we Lwowie[3].
Pod koniec 1918 we Lwowie został przyjęty do Wojska Polskiego[4] i przydzielony do batalionu saperów Grupy Operacyjnej gen. Jędrzejewskiego. W 1919 wziął czynny w obronie Lwowa. Dzięki jego staraniom i zabiegom przy ufortyfikowaniu Lwowa, wojska pomyślnie broniły miasta aż do nadejścia oddziałów armii gen. Hallera, z którą rozpoczęto ofensywę. 21 lutego 1920 został przeniesiony z VI batalionu saperów do V batalionu saperów na stanowisko dowódcy batalionu[5]. W drugiej połowie 1920, jako szef inżynierii i saperów 6 Armii, znakomicie zorganizował i kierował pracami saperskimi na terenie Galicji Wschodniej przy odbudowie 11 mostów kolejowych, 20 mostów drogowych, zwężaniu toru rosyjskiego i przygotowaniu go do ruchu pociągów własnych oraz rozbudowie umocnień polowych[6].
W 1921 był szefem inżynierii i saperów w Inspektoracie Armii Nr IV w Krakowie[7][8]. Z dniem 20 sierpnia 1922 został przeniesiony z 6 do 5 pułku saperów[9]. W listopadzie 1922 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy 5 pułku saperów w Krakowie[10]. W lipcu 1924 został wyznaczony na stanowisko szefa inżynierii i saperów w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie[11], lecz ostatecznie objął stanowisko szefa inżynierii i saperów w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu[12]. Na tym stanowisku wniósł duże zasługi w odbudowę obiektów Twierdzy Brzeskiej. 12 marca 1929 został zwolniony ze stanowiska szefa 9 Okręgowego Szefostwa Saperów i pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IX[13]. W 1929 został przeniesiony w stan spoczynku ze względu na stan zdrowia[14]. Pozostaje na ewidencji PKU Warszawa Miasto III w Korpusie Oficerów Inżynierii i Saperów, przewidziany do użycia w czasie wojny[15]. Zmarł w Warszawie 22 grudnia 1968. Został pochowany na cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim w Warszawie, sektor AL25, rząd 1, nr 31.
Awanse
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 8171 (4 sierpnia 1922)[20][21]
- Krzyż Walecznych (trzykrotnie, 1921)[21][22][23]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[2]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[2]
Opinie
- „Wybitny oficer sztabowy saperów, nadaje się wybitnie na Szefa Inżynierów i Saperów przy Armii, posiada pod tym względem dużo rutyny z czasów ostatniej wojny, pracuje dużo nad sobą. Element na najwyższe stanowiska techniczne. 1928 Inspektor Armii /-/ gen. bryg. Józef Robak -
Przypisy
- ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 30 z 11 sierpnia 1920 r., s. 737. Namiestnictwo Galicji zezwoliło kapitanowi Norbertowi Bönischowi na zmianę nazwiska rodowego „Bönisch” na „Rustowski”.
- 1 2 3 Rustowski Norbert. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.39-3037 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-06-18].
- 1 2 Zdzisław Barszczewski: Sylwetki saperów. s. 112–113.
- ↑ Dziennik Rozkazów Wojskowych nr 54 z 27 maja 1919 r., poz.
- ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 8 z 6 marca 1920 r., s. 177.
- ↑ Sylwetki saperów s. 140–141.
- ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 1 z 26 stycznia 1922 r.
- ↑ Spis oficerów na dzień 1 czerwca 1921 r.
- ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 29 z 26 sierpnia 1922 r., s. 642.
- ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 47 z 25 listopada 1922 r., s. 352.
- ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 69 z 23 lipca 1924 r., s. 399.
- ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 70 z 25 lipca 1924 r., s. 404.
- ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 5 z 12 marca 1929 r., s. 87.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych z 27 kwietnia 1929 r. Nr 9
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934, s. 349, 852.
- ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 30 z 11 sierpnia 1920 r., s. 689.
- ↑ Spis oficerów służących czynnie w dniu 1 czerwca 1921, s. 853.
- ↑ Rocznik oficerski 1923, s. 882, 905.
- ↑ Rocznik oficerski 1924, s. 827.
- ↑ Dziennik Personalny 1922.10.27 R.3 Nr41, „Biblioteka Uniwersytecka w Poznaniu”, 27 października 1922, s. 806 [dostęp 2025-03-19] (pol.).
- 1 2 Jednodniówka 5 Pułku Saperów na uroczystość poświęcenia sztandaru 8 maja 1925 r. w Krakowie [online], s. 25, 27.
- ↑ Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 84)
- ↑ Rozporządzenie Kierownika Ministerstwa Spraw Wojskowych L. 8449. G.M.I. z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 8, s. 252)
Bibliografia
- Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928.
- Zdzisław Barszczewski, Władysław Jasieński: Sylwetki saperów. Warszawa: Dom Wydawniczy „Bellona”, 2001. ISBN 83-11-09287-7.
- „Spis oficerów” na dzień 1 czerwca 1921 r.
- Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych z 1919, 1922, 1928, 1929.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934.