Norbert Szadbej
 | |
 major piechoty | |
| Data i miejsce urodzenia |
6 czerwca 1883 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca batalionu |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
   | |
Norbert Justyn Szadbej (ur. 6 czerwca 1883 Susłowcach, zm. 1940 w ZSRR) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Syn Stanisława i Franciszki Rednijskiej urodzony 6 czerwca 1883 w Susłowcach, w ówczesnym powiecie latyczowskim guberni podolskiej[1][2].
1 stycznia 1909 jako podporucznik pełnił służbę w 88 pułku piechoty w m. Gruzino (gubernia nowogrodzka)[3]. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 9 turkiestańskiego pułku strzelców, a następnie 2 kompanii kolarzy[4]. 9 listopada?/22 listopada 1914 został ranny pod Strykowem (bitwa pod Łodzią)[4]. Awansował na kolejne stopnie: porucznika, sztabskapitana i kapitana[4]. Od 1 listopada 1916 do 15 stycznia 1917 był słuchaczem kursu przygotowawczego w Nikołajewskiej Akademii Wojskowej w Petersburgu[5]. Po ukończeniu kursu został przydzielony do sztabu 37 Korpusu Armijnego[4]. Służył w I Korpusie Polskim w Rosji.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. 23 września 1920 został przeniesiony z byłej Grupy Operacyjnej gen. Rządkowskiego do Centralnej Stacji Rozdzielczej 6 Armii[6]. Pełnił funkcję komendanta Stacji Zaopatrzenia Stanisławów[7]. 26 marca 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej[8]. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Powiatowej Komendzie Uzupełnień Kowel, a jego oddziałem macierzystym był 43 pułk piechoty[9]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 43. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10][11]. W 1923 był dowódcą I batalionu 42 pułku piechoty w Białymstoku[12]. W 1924 był oficerem 32 pułku piechoty[13]. W 1928 był zweryfikowany w korpusie oficerów piechoty z lokatą 1[14]. Był wówczas przydzielony do 64 pułku piechoty, stacjonującego w garnizonie Grudziądz i pełnił funkcję oficera placu Kowel[15]. Został przeniesiony w stan spoczynku z dniem 30 czerwca 1929[16][17]. W 1934 jako emerytowany major był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr II jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kowel[18].
Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 na terenach wschodnich II Rzeczypospolitej został aresztowany przez sowietów. Wiosną 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 43/1-41 oznaczony numerem 3232, jego tożsamość została podana jako Kordbert Szadbej)[19]. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.
Odznaczenia
- rosyjskie
- Order Świętego Stanisława 3 stopnia z mieczami i kokardą – 16 stycznia?/29 stycznia 1917[4]
- Order Świętej Anny 4 stopnia z napisem na szabli „Za odwagę” – 17 maja?/30 maja 1916[4]
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Szadbej Norbert. katyn.miejscapamieci.gov.pl. [dostęp 2026-08-21].
- ↑ Norbert Szadbej. wbh.wp.mil.pl. [dostęp 2020-12-25].
- ↑ Общий список 1909 ↓, s. 273.
- 1 2 3 4 5 6 Шадбей Нюрберт-Юстин Станиславович. [w:] Памяти героев Великой войны 1914–1918 [on-line]. Управление Министерства обороны Российской Федерации по увековечению памяти погибших при защите Отечества. [dostęp 2026-08-21]. (ros.).
- ↑ Ганин 2009 ↓, s. 492.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 39 z 13 października 1920, s. 1024.
- ↑ Tuliński 2020 ↓, s. 822.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 9 kwietnia 1921, s. 639.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 145.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 27.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 399.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 248.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 203, 345.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 168.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 119.
- ↑ Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 4, s. 72, 14 lutego 1929.
- ↑ Przeniesienie oficerów w stan spoczynku. „Echo”. Nr 41, s. 6, 16 lutego 1929.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 326, 872.
- ↑ Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 92. [dostęp 2014-10-27].
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 119, 168.
Bibliografia
- Общий список офицерским чинам русской императорской армии. Составлен по 1-е января 1909 г.. Санкт-Петербург: Военная Типография, 1909.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1934.
- Андрей Владиславович Ганин: Корпус офицеров Генерального штаба в годы Гражданской войны 1917-1922 гг. Справочные материалы. Moskwa: Русский путь, 2009. ISBN 978-5-85887-301-3. (ros.).
- Arkadiusz Tuliński: 6 Armia Wojska Polskiego w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 r.. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, 2020. ISBN 978-83-8229-062-2.