Nowy Nurt

Po pierwsze „Nowy Nurt” nie chciał zrywać z dotychczasowymi hierarchiami w literaturze polskiej; pod tym względem znacznie różnił się od innych periodyków tego czasu, zwłaszcza zaś od „bruLionu”, był więc pismem kontynuacji, a nie zerwania wątku polskiej kultury literackiej. Po drugie „Nowy Nurt” stał się kroniką współczesnego polskiego życia literackiego, przede wszystkim w jego młodoliterackim wymiarze^[2] .

"Nowy Nurt" redagowany przez Szymoniaka był pismem mało wyrazistym. (...) Publikowano szlice o wątłej motywacji sądów, co wywołało zarzuty pamfletowości. Żywe komentarze wywołał też przeprowadzony przez Szymoniaka, rozpisany na trzy kolejne numery (11, 12, 13 z 1994) wywiad z Krzysztofem Gąsiorowskim, byłym zastępcą redaktora naczelnego "Poezji". Potraktowano go jako apologię postaci skompromitowanej, autor wywiadu tłumaczył się chęcią obnażenia postawy rozmówcy. (...) Od początku 1995 roku wpływ na kształt pisma - coraz większy, a z czasem dominujący - uzyskał Mariusz Grzebalski (przy współudziale Dariusza Sośnickiego jako sekretarza redakcji). W stosunku do okresu pracy pierwszego redaktora naczelnego nastąpiła profesjonalizacja periodyku. Stał się on jednym z ważniejszych pism literackich w kraju^[3].