Numery alarmowe w Polsce

Numery alarmowe w Polsce zostały ustalone w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne^[1] oraz w planie numeracji krajowej dla publicznych sieci telefonicznych. Łącznie obydwa akty ustaliły 14 numerów alarmowych, w tym 1 wspólny numer alarmowy dla wszystkich służb ustawowo powołanych do niesienia pomocy oraz 13 numerów alarmowych, alarmowych interwencyjnych i alarmowych informacyjno-koordynacyjnych składających się z 3 cyfr o formacie „9XY”^[2]:

• 112 – centrum powiadamiania ratunkowego (jednolity ogólnoeuropejski numer alarmowy),
• 984 – pogotowie rzeczne (obsługiwany przez jednostki WOPR i MOPR oraz sezonowo przez Samodzielny Szpital Wojewódzki w Piotrkowie Trybunalskim^[3])
• 985 – ratownictwo morskie i górskie (obsługiwany przez jednostki GOPR, TOPR i SAR^[4])
• 986 – straż miejska^[5] (nie we wszystkich miastach),
• 987 – wojewódzkie centrum zarządzania kryzysowego (nieobsługiwany w województwach: dolnośląskim, lubuskim, świętokrzyskim i zachodniopomorskim),
• 989 – telefoczna informacja Narodowego Funduszu Zdrowia^[6](infolinia została wyłączona^[7]),
• 991 – pogotowie energetyczne,
• 992 – pogotowie gazowe,
• 993 – pogotowie ciepłownicze,
• 994 – pogotowie wodno-kanalizacyjne,
• 995 – Komenda Główna Policji – system Child Alert^[8],
• 996 – Centrum Antyterrorystyczne - Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego^[9],
• 997 – Policja (obsługiwany przez centrum powiadamiania ratunkowego^[10],
• 998 – Państwowa Straż Pożarna (obsługiwany przez centrum powiadamiania ratunkowego),
• 999 – pogotowie ratunkowe – dysponent zespołów ratownictwa medycznego.

Trzycyfrowe numery skrócone wybiera się bez żadnych poprzedzających je cyfr (np. numeru operatora (NDS) czy numeru kierunkowego – wskaźnika strefy numeracyjnej (WSN)).

Na mocy ustawy Prawo telekomunikacyjne dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych jest obowiązany zapewnić użytkownikom końcowym swojej sieci, w tym korzystającym z aparatów publicznych, bezpłatne połączenia z numerami alarmowymi^[1]. Wszystkie te numery muszą być czynne i ich obsługa musi przyjmować zgłoszenia całodobowo.

Polskie prawo telekomunikacyjne nie pozwala na stosowanie innych trzycyfrowych numerów specjalnych poza wymienionymi powyżej.

Plan numeracji krajowej pozwala na stosowanie również innych numerów o formacie: „19XYZ” i „116CDU”, dla usług o szczególnym znaczeniu społecznym oraz „118CDU”, dla usług informacji o numerach^[11]:

• 19 111 – telefoniczna informacja drogowa Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad,
• 19 115 – usługi informacyjne administracji samorządowej,
• 19 239 – usługi realizowane przez Centrum e-Zdrowia,
• 116 000 – numer interwencyjny w sprawie zaginionych dzieci (Fundacja ITAKA)^[12],
• 116 111 – telefon zaufania dla dzieci i młodzieży (Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę)^[12],
• 116 123 – Kryzysowy Telefon Zaufania (Instytut Psychologii Zdrowia)^[12].

Inne numery do służb powołanych lokalnie do niesienia pomocy, pełniące funkcję numerów alarmowych:

• 601 100 100 – numer ratunkowy nad wodą (Sopockie WOPR, MOPR, Szczecińskie WOPR, Legionowskie WOPR, Nadgoplańskie WOPR, Suwalskie WOPR),
• 601 100 300 – numer ratunkowy w górach (Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe i Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe),
• 506 260 784 – Poszukiwawcze Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe,
• 22 474 00 00 – Straż Ochrony Kolei

• Numery telefoniczne w Polsce
• Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży