ORP Metalowiec

ORP Metalowiec
Ilustracja
ORP „Metalowiec” w 2008 w Porcie Wojennym Gdynia
Klasa

kuter rakietowy

Projekt

1241RE Mołnija

Oznaczenie NATO

Tarantul I

Historia
Stocznia

Stocznia Rzeczna, Rybińsk

 Marynarka Wojenna
Wejście do służby

13 lutego 1988

Wycofanie ze służby

3 grudnia 2013

Los okrętu

złomowany w 2020

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność

pełna - 455 ton

Długość

56,90 m

Szerokość

10,20 m

Zanurzenie

2,20 m

Napęd
2 turbiny gazowe, marszowe DM76 o mocy po 4000 KM każda oraz 2 turbiny gazowe, szczytowe PR77 o mocy po 12000 KM; napędzających 2 śruby napędowe
Prędkość

43 węzły

Zasięg

2200 mil morskich

Uzbrojenie
4 wyrzutnie pocisków woda-woda P-21/P-22,
1 uniwersalna armata 76,2 mm AK-176M,
2 działka przeciwlotnicze 30 mm AK-630M,
1 wyrzutnia MTU-4US rakiet przeciwlotniczych Strzała-2M
Załoga

46

Sylwetka okrętu ORP "Metalowiec"

ORP Metalowiec – polski mały okręt rakietowy. Nosił stały numer burtowy 436. Jest to trzeci okręt projektu 1241RE Mołnija (w kodzie NATO: Tarantul I) w Marynarce Wojennej RP.

Okręt został zaprojektowany w ZSRR w CMKB "Ałmaz" i zbudowany w Rybińskiej Stoczni Rzecznej jako eksportowa wersja projektu. Wszedł do służby 13 lutego 1988 roku[1]. Matką chrzestną była przedstawicielka poznańskich metalowców Stefania Urbaniak[2]. Głównym zadaniem jednostki była ochrona wybrzeża od strony morza. ORP "Metalowiec", wraz z bliźniakiem ORP "Rolnik", wchodził w skład dywizjonu Okrętów Bojowych 3 Flotylli Okrętów w Gdyni.

W 1988 i 1996 roku zdobył tytuł Najlepszego Okrętu MW w grupie okrętów bojowych[3]. 27 lipca 1996 roku złożył wizytę w Królewcu z okazji 300-lecia floty rosyjskiej, co było pierwszą oficjalną wizytą polskiego okrętu w Rosji (poprzednio okręty polskie złożyły wizytę w ZSRR w 1988 roku)[4].

Do lutego 2009 ORP „Metalowiec” wystrzelił 34 rakiety i przebył prawie 46 tysięcy Mm, wychodząc 244 razy w morze[5][a]. Okręt, tak jak i bliźniacza jednostka ORP "Rolnik", został 3 grudnia 2013 roku wycofany ze służby[6]. Wcześniej podobny los spotkał ORP "Górnik" i ORP "Hutnik". Próby sprzedaży okrętu przez Agencję Mienia Wojskowego za granicę, m.in. Ukrainie, nie powiodły się (cena wywoławcza wynosiła ostatecznie 645 tys. zł)[7].

12 lutego 2018, w stojącym w gdyńskim porcie okręcie doszło do rozszczelnienia kadłuba[8].

W kwietniu 2020 roku jednostka została zezłomowana w stoczni Vistal w Gdyni[7].

Dowódcy okrętu

Lista dowódców:

  • kmdr ppor. Włodzimierz Danek (1988–1990)[1]
  • por. mar. Krzysztof Rokiciński (1990-1991)
  • por. mar. Mirosław Ogrodniczuk (1991-1995)
  • por. mar. Janusz Pawelec (1995-2000)
  • por. mar. Piotr Chwałek (2000-2003)
  • por. mar. Andrzej Karda (2003-2006)
  • kmdr ppor. Artur Kołaczyński (2006-2008)
  • kmdr ppor. Krzysztof Grunert (2008-2013)

Dane techniczne

Wyposażenie radiolokacyjne

  • stacja radiolokacyjna wykrywania celów Garpun-E (NATO: Plank Shave)
  • stacja radiolokacyjna kierowania ogniem MR-123 (NATO: Bass Tilt")
  • radar nawigacyjny Peczora-1
  • system rozpoznania swój-obcy Nichrom-RR

Uwagi

  1. ↑ Według Kluczyński 2019 ↓, s. 17 podczas „ponad 20-letniej” służby wystrzelił 32 rakiety i przepłynął 43 812 Mm, lecz ewidentnie autor ten podaje dane z tylko 20 lat służby.

Przypisy

  1. 1 2 Kluczyński 2019 ↓, s. 12-13.
  2. ↑ Kluczyński 2019 ↓, s. 10.
  3. ↑ Wyróżnienia Dowódcy MW w 1996, „Morza, Statki i Okręty” nr 1/1997, s.6
  4. ↑ J.C. i J.W.. Polskie okręty za granicą. „Morza, Statki i Okręty”. Nr 2/1996, s. 6, 1996.
  5. ↑ J.C. i J.W.. Urodziny okrętów. „Morze, Statki i Okręty”. Nr 3/2009. XIV (87), s. 15, 2009.
  6. ↑ Opuszczenie bandery na dwóch okrętach rakietowych MW, mw.mil.pl, 3 grudnia 2013 [zarchiwizowane 2016-03-06].
  7. 1 2 Antoni Dubowicz: Długa agonia ostatnich „Tarantul“. www.naszbaltyk.com, 9 maja 2020.
  8. ↑ Dawny ORP "Metalowiec" tonął w porcie wojennym w Gdyni

Bibliografia

  • Jarosław Ciślak: Polska Marynarka Wojenna 1995: okręty, samoloty i śmigłowce, uzbrojenie, organizacja. Wyd. I. Warszawa: Lampart & Bellona, 1995, seria: Ilustrowana Encyklopedia Techniki Wojskowej. nr 6. ISBN 83-86776-08-0.
  • Marian Kluczyński. Smutny koniec morskich Tarantul. „Morze, Statki i Okręty”. 3-4/2019. XXIV (191), s. 10-19, marzec–kwiecień 2019. Magnum-X. ISSN 1426-529X. 
  • http://www.polska-zbrojna.pl/home/articleshow/10640?t=Tarantule-wychodza-z-szyku
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.