Oblat (religia)

Oblat – w chrześcijaństwie (w szczególności w tradycjach rzymskokatolickiej, prawosławnej, luterańskiej, anglikańskiej i metodystycznej) osoba świecka lub duchowna związana z benedyktyńskim klasztorem lub konwentem, która w sposób szczególny poświęca się Bogu i służbie. Oblaci nie składają ślubów zakonnych, lecz zobowiązują się do życia w duchu Reguły św. Benedykta, uczestnicząc w duchowości i praktykach wspólnoty zakonnej.

Oblaci to osoby świeckie lub duchowne, które na co dzień żyją w społeczeństwie, ale nie są zakonnikami ani zakonnicami. Mimo to, indywidualnie łączą się z określoną wspólnotą benedyktyńską należącą do danego wyznania chrześcijańskiego, takiego jak Kościół katolicki czy luterański^[1].

Aby zostać oblatem, kandydat przechodzi obrzęd obłóczyn, podczas którego podejmuje zobowiązanie do życia zgodnego z Regułą św. Benedykta w swoim codziennym życiu^[2]. Ważnym elementem duchowości benedyktyńskiej jest liturgia godzin (modlitwa brewiarzowa), dlatego oblaci starają się odmawiać ją samodzielnie lub wspólnie z innymi — również z mnichami, czy to osobiście, czy za pośrednictwem transmisji na żywo. Tradycyjnie modlitwa ta odmawiana jest siedem razy dziennie (por. Ps 119,164)^[3].

Oblaci starają się także codziennie czytać Pismo Święte, korzystając z monastycznej metody lectio divina (świętego czytania)^[4].

Benedyktyńscy oblaci używają często po swoim imieniu skrótu Obl. O.S.B. lub Obl. S.B., zwłaszcza w korespondencji prywatnej^[5].