Ochrona radiologiczna

Niemiecka straż pożarna w kombinezonach ochronnych.

Ochrona radiologiczna – zespół przedsięwzięć organizacyjnych oraz rozwiązań technicznych, mający na celu zminimalizowanie zagrożeń związanych z oddziaływaniem promieniowania jonizującego na organizmy żywe, a w szczególności człowieka.

Wewnętrzny nadzór nad przestrzeganiem wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w jednostce organizacyjnej sprawuje inspektor ochrony radiologicznej posiadający odpowiednie uprawnienia[1]. System ochrony radiologicznej w pracowniach wykorzystujących aparaturę RTG obejmuje również prowadzenie dozymetrii, wykonywanie testów aparatury, pomiary mocy dawki, prowadzenie wymaganej dokumentacji oraz audyty kliniczne[2].

W Polsce badania i terapie radiologiczne przeprowadza się zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 11 stycznia 2023 r. w sprawie warunków bezpiecznego stosowania promieniowania jonizującego dla wszystkich rodzajów ekspozycji medycznej[3]. Osoby wykonujące badania diagnostyczne, zabiegi lub leczenie z zastosowaniem promieniowania jonizującego, a także osoby nadzorujące ich wykonywanie, są obowiązane do stałego podnoszenia kwalifikacji z zakresu ochrony radiologicznej pacjenta poprzez uzyskanie co najmniej 20 punktów szkoleniowych w ciągu kolejnych pięciu lat. Obowiązek ten można zrealizować między innymi przez ukończenie szkolenia w dziedzinie ochrony radiologicznej pacjenta, zakończonego egzaminem i uzyskaniem certyfikatu. Szkolenia, również w formie kształcenia na odległość, prowadzą podmioty wpisane do rejestru Głównego Inspektora Sanitarnego[4].

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Dz. U. z 2026 r. poz. 1 (ISAP)
  2. ↑ Ochrona radiologiczna w pracowniach RTG. Max-Ray. [dostęp 2026-08-01].
  3. ↑ Dz. U. z 2023 r. poz. 195 (ISAP)
  4. ↑ Ochrona radiologiczna pacjenta. Główny Inspektorat Sanitarny. [dostęp 2026-08-01].

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.