Olga Glinkówna
 Olga Glinkówna (1935) | |
| Imię i nazwisko |
Walentyna Glinka-Borkowska |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
12 stycznia 1916 |
| Data i miejsce śmierci |
16 lipca 2000 |
| Zawód |
tancerka |
| Odznaczenia | |
  | |
Olga Glinkówna (ur. 12 stycznia 1916 w Warszawie, zm. 16 lipca 2000 w Skolimowie)[1] – polska tancerka i choreograf, pierwsza solistka Teatru Wielkiego w Warszawie.
Życiorys
Córka Wincentego (zm. 1941)[1][2]. Debiutowała w 1936 na scenie Teatru Wielkiego w Warszawie w „Miłości czarodziejskiej”. Z Polskim Baletem Feliksa Parnella występowała podczas igrzysk w Berlinie w 1936, a następnie odbyła tournée po Europie i Ameryce Północnej. Podczas okupacji hitlerowskiej występowała w jawnych teatrach rewiowych.
Po II wojnie światowej początkowo związana z objazdową grupą Feliksa Parnella, następnie primabalerina Opery Śląskiej w Bytomiu, od 1950 była pierwszą solistką Teatru Wielkiego w Warszawie, występowała m.in. w „Strasznym dworze”, „Panu Twardowskim”, „Serenadzie”, „Harnasiach”, „Suicie hiszpańskiej”, „Swantewicie”, „Coppélia”, „Romeo i Julii”, „Jeziorze łabędzim”, „Halce”, „Zaczarowanej oberży”, „Mandragorze” i „Fauście z Nocą Walpurgi”[3]. Po raz ostatni wystąpiła 22 listopada 1970 w „Jeziorze łabędzim”[4]. Następnie zajmowała się choreografią m.in. współtworzyła realizację „Pana Twardowskiego” na Kubie. W 1996 zamieszkała w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie, gdzie cztery lata później zmarła[5]. Pochowana na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 68A-2-14)[1].
Życie prywatne
Olga Glinkówna była żoną tancerza Witolda Borkowskiego[6] i matką aktora Mariana Glinki[7].
Ordery i odznaczenia
- Złoty Krzyż Zasługi (11 lipca 1955)[2]
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955)[8]
Przypisy
- 1 2 3 Cmentarze Bródzieńskie [online], brodnowski.grobonet.com [dostęp 2023-10-18].
- 1 2 M.P. z 1955 r. Nr 91, poz. 1144 (ISAP) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” - wskazana jako Glinkówna Walentyna Olga.
- ↑ Olga Glinkówna w Polskiej Kronice Tańca
- ↑ Olga Glinkówna w Archiwum Teatru Wielkiego w Warszawie
- ↑ Michalik Gabriel: Hamlet w stanie spoczynku. Rzecz o Skolimowie. Wydawnictwo Iskry 2011 s. 235. [dostęp 2021-05-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-11-29)]. (pol.).
- ↑ Krzysztof Biegański: Mała encyklopedia muzyki. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1968, s. 352. ISBN 83-01-00958-6.
- ↑ Bogdan Zagroba. Niespełnione nadzieje. „Film”. nr 51 (1955/XLI), s. 2, 21 grudnia 1986. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X.
- ↑ M.P. z 1955 r. Nr 101, poz. 1400 (ISAP) - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/196 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki - wskazana jako Walentyna Olga Glinkówna.
Linki zewnętrzne
- Olga Glinkówna na zdjęciach w bibliotece Polona