Omonadus floralis

Omonadus floralis
(Linnaeus, 1758)
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	stawonogi
Gromada	owady
Rząd	chrząszcze
Podrząd	chrząszcze wielożerne
Rodzina	nakwiatkowate
Podrodzina	Anthicinae
Plemię	Anthicini
Rodzaj	Omonadus
Gatunek	Omonadus floralis
Synonimy Meloe floralis Linnaeus, 1758 Omonadus basillaris Say, 1824 Omonadus breviculus Philippi, 1864 Omonadus semirufus Fairmaire and Germain, 1860 Anthicus basalis A. Villa & J. B. Villa, 1838 Anthicus basillaris Say, 1824 Anthicus breviculus Philippi, 1864 Notoxus calycinus Panzer, 1792 Anthicus fallax Broun, 1893 Notoxus formicarius Olivier, 1795 Cantharis formicoides Geoffřoy, 1785 Lytta fuscus Marsham, 1802 Anthicus massauensis Pic, 1900 Notoxus myrmicocephalus Rossi, 1792 Meloe pedicularius Schrank von Paula, 1781 Anthicus reducteapiclis Pic, 1915 Anthicus emirufus Fairmaire & Germain, 1860 Anthicus syriacus Baudi di Selve, 1881

Omonadus floralis – gatunek chrząszcza z rodziny nakwiatkowatych i podrodziny Anthicinae.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1758 roku przez Karola Linneusza na łamach dziesiątego wydania Systema Naturae pod nazwą Meloe floralis^[1].

Chrząszcz o ciele długości od 3 do 3,5 mm, z wierzchu szczątkowo owłosionym. Głowę ma dużą, trapezowatą w zarysie, o długich i równoległych, mniej więcej równych długością średnicom oczu skroniach, tylnych kątach prostych oraz tylnym brzegu lekko wklęsłym pośrodku, ubarwioną brunatnie z przyciemnieniem, zwykle obejmującym jej przednią część. Krótkie czułki są ku szczytom pogrubione, podobnie jak głaszczki ubarwione jasnobrunatnie. Punkty na głowie są delikatne i oddalone od siebie mniej więcej o swoje średnice, a między nimi zauważyć można delikatną mikrorzeźbę. Wypukłe i ku podstawie silnie zwężone przedplecze ma dwa położone blisko siebie guzki środkowe za przednim brzegiem. Barwa przedplecza jest brunatna z czerwonawym odcieniem. Punkty na przedpleczu są gęściej rozmieszczone, acz równie delikatne jak na głowie. Kształt pokryw jest owalny z wyraźnie zaznaczonymi barkami, najszerszy trochę za środkiem, nieco tęższy niż u O. formicarius. Między guzami barkowymi rozciąga się półkoliste wgniecenie. Kolor pokryw jest ciemnobrunatny z rozjaśnionymi częściami barkowymi, a czasem też przyszwowymi. Punktowanie pokryw jest większe niż przedplecza i głowy, a włoski na nich krótsze niż odległości między punktami, słabiej widoczne niż u O. formicarius. Odnóża są jasnobrunatne, ale zwykle z ciemnobrunatnymi udami^[2].

Owad ten zasiedla suche i piaszczyste stanowiska na polach, pobrzeżach lasów i w ogrodach, gdzie spotyka się go pod opadłymi liśćmi, w próchnicy, pod sianem, słomą, w pryzmach kompostowych i pod innymi rodzajami rozkładającej się materii roślinnej. Często współwystępuje z podobnym O. formicarius. Owady dorosłe bardzo chętnie latają, czasami nawet gromadnie przylatując do światła^[2][3].

W Polsce owady dorosłe aktywne są od czerwca do września^[2][3], a w Bawarii już od kwietnia, przypuszczalnie wydając tam na świat więcej niż jedno pokolenie w ciągu roku. Rozwój larwy zajmuje około 6 tygodni, a stadium poczwarki trwa około 6 dni^[4].

Gatunek kosmopolityczny^[2], znany ze wszystkich krain zoogeograficznych^[5], przypuszczalnie wywodzący się z krainy orientalnej^[2]. W Europie sięga od Morza Śródziemnego na południu aż za koło podbiegunowe na północy^[3] i stwierdzony został w Portugalii, Hiszpanii, Francji, Irlandii, Wielkiej Brytanii, Belgii, Holandii, Niemczech, Szwajcarii, Liechtensteinie, Austrii, Włoszech, Malcie, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwie, Litwie, Polsce, Czechach, Słowacji, Węgrzech, Białorusi, Rosji, Rumunii, Bułgarii, Chorwacji, Bośni i Hercegowinie, Albanii, Macedonii i Grecji^[6].