Opactwo Hersfeld

Opactwo Hersfeld
Abtei Hersfeld
	; Ruiny klasztoru
Państwo	Niemcy
Kraj związkowy	Hesja
Miejscowość	Bad Hersfeld
Styl	romanizm
Data budowy	769
Data zamknięcia	XVI wiek
Data zburzenia	1761
	Położenie na mapie Hesji Opactwo Hersfeld
	Położenie na mapie Niemiec Opactwo Hersfeld
	50°52′00″N 9°42′09″E/50,866667 9,702500

Opactwo Hersfeld (niem. Abtei Hersfeld) – ruiny romańskiego opactwa zakonu benedyktynów znajdujące się w niemieckim mieście Bad Hersfeld.

Historia

W 736 roku pustelnię w tym miejscu założył św. Sturmiusz z Fuldy, który opuścił ją w 743 lub 744 roku^[1]^[2]. Najpóźniej w 769 roku bp Lul założył na jej miejscu klasztor^[3]. Karol Wielki przyznał zakonnikom wolność wyboru opata i ustanowił go klasztorem cesarskim. Około 780 roku przeniesiono tu szczątki św. Wigberta z Fritzlaru, a w 850 konsekrowano poświęcony mu nowy kościół klasztorny. Kompleks spłonął w 1038 roku, odbudowano go w przeciągu około stu lat. W krypcie odbudowanego kościoła pochowano szczątki świętych Lula i Wigberta^[2], a na tzw. wieży św. Katarzyny zawieszono Lullusglocke, najstarszy datowany dzwon w Niemczech^[4].

W XIV wieku narastał konflikt między opactwem a miastem Bad Hersfeld. Mieszczaństwo walczyło o uniezależnienie się od klasztoru, a opaci starali się wzmocnić swoją władzę. W 1378 roku wojska wysłane przez klasztor bezskutecznie zaatakowały miasto, a w odwecie mieszczanie splądrowali kompleks. Zakonnicy wraz z opatem uciekli. Landgrafowie Hesji pełnili funkcję mediatorów między zwaśnionymi stronami^[2].

W okresie reformacji nauki Marcina Lutra znalazły zwolenników wśród mieszczan i braci^[2], sam Luter wygłosił tu w 1521 kazanie^[3]. Po śmierci ostatniego opata w 1606 roku zarządcą klasztoru został książę Otto z Hesji-Kassel. W 1628 roku, podczas wojny trzydziestoletniej, kompleks został zajęty przez Leopolda Wilhelma Habsburga, a w 1631 roku odbiły go wojska heskie^[2]. W latach 1688–1689 wzniesiono tu budynek gimnazjum^[1].

Klasztor spłonął podczas wojny siedmioletniej w 1761 roku^[3]. Przez następne lata ruiny wykorzystywano jako źródło materiałów budowlanych^[4]. W XIX wieku pozostałości opactwa poddano konserwacji pod okiem miejskiego budowniczego Leonharda Müllera^[1].