Order Niegosza

Order Niegosza
Orden Njegoša
Орден Његоша

Awers Orderu Niegosza I klasy
Awers Orderu Niegosza II klasy
Awers Orderu Niegosza III klasy
Baretka orderu I klasy
Baretka orderu II klasy
Baretka orderu III klasy
Ustanowiono	25 kwietnia 1993
Powyżej	Order Miloša Obilića
Poniżej	Krzyż Miłosierdzia

Order Niegosza (serb. Orden Njegoša/Орден Његоша) – odznaczenie Republiki Serbskiej, kraju federalnego w Bośni i Hercegowinie.

Order został ustanowiony 25 kwietnia 1993 jako odznaczenie państwowe i może być nadawany osobom prywatnym, przedsiębiorstwom i innym instytucjom za wyjątkowe zasługi dla rozwoju ekonomicznego, naukowego, kulturalnego i duchowego Republiki Serbskiej, lub za specjalne zasługi na polu aktywnoścu publicznej i działań, które przyczyniają się do jej rozwoju. Może być także przyznawany Serbskiemu Kościołowi Prawosławnemu lub instytucjom wchodzącym w jego skład oraz związanym z nim osobom, za szczególne zasługi w sferze duchowości^[1].

Order jest podzielony na 3 klasy^[1].

W starszeństwie odznaczeń zajmuje miejsce za Orderem Miloša Obilicia, ale przed Krzyżem Miłosierdzia^[1].

Insygnia orderu to srebrny krzyż kawalerski z niebieskimi krawiędziami. Pomiędzy ramionami krzyża znajdują się gałązki oliwne wykonane ze złota. Pośrodku znajduje się medalion z wizerunkiem szczytu Jezerski vrh z mauzoleum Piotra II Petrowicia Niegosza. Klasa I składa się ze wstęgi i gwiazdy, a klasa II z zawieszki ze wstęgi i gwiazdy. Oznaka III klasy jest noszona na wstążce wiązanej w trójkąt na modłę austriacką^[1].

Na rewersie medalionu wszystkich klas znajdują się pozłacane napisy „Република Српска 1993” oraz „Прегаоцу Бог даје махове”, a na rewersie gwiazd klasy I i III napis „Република Српска 1993”^[1].

Order I klasy przyznawany jest:

• na polu dyplomacji: ministrom spraw zagranicznych, ambasadorom, wicepremierom rządów obcych państw, przewodniczącym parlamentów i sądów konstytucyjnych;
• na polu działalności publicznej: przedsiębiorstwom, instytucjom, organizacjom, ministrom i członkom akademii sztuk oraz nauk ziem serbskich, profesorom zwyczajnym, dziekanom i rektorom uniwersytetów, osobom zajmującym wysokie stanowiska w wymiarze sprawiedliwości, a także laureatom wysokich nagród krajowych i zagranicznych;
• w Siłach Zbrojnych Republiki Serbskiej: generałom, admirałom, osobom zajmującym stanowiska kierownicze, komendatom szkół i akademii;
• w Serbskim Kościele Prawosławnym: biskupom, dziekanom wydziałów teologii i rektorom seminariów.

Order II klasy przyznawany jest:

• na polu dyplomacji: konsulom generalnym, I sekretarzom ambasad, szefom protokołu, członkom sądów najwyższych;
• na polu działalności publicznej: przedsiębiorstwom, instytucjom, organizacjom, wiceministrom, osobom na stanowiskach kierowniczych w administracji centralnej i lokalnej, profesorom nadzwyczajnym i asystentom, wybitnym pracownikom sektora publicznego w obszarach edukacji, kultury, sportu, gospodarki i służby zdrowia;
• w Siłach Zbrojnych Republiki Serbskiej: oficerom w randze majora lub wyższej;
• w Serbskim Kościele Prawosławnym: opatom, archiandrytom znaczących monastyrów, stawroforom i nosicielom czerwonego pasa.

Orderem III klasy:

• na polu dyplomacji: konsulom i attaché, doradcom, II i III sekretarzom ambasad;
• na polu działalności publicznej: przedsiębiorstwom, instytucjom, organizacjom i osobom fizycznym, które wyróżniły się w działalności publicznej;
• w Siłach Zbrojnych Republiki Serbskiej: oficerom w randze pomiędzy podporucznikiem a kapitanem I rangi;
• w Serbskim Kościele Prawosławnym: prezbiterom i mnichom.

Z wyjątkiem roku 1993, obowiązuje limit przyznawanych orderów w danym roku kalendarzowym: 10 dla klasy I, 20 dla klasy II i 30 dla klasy III^[1].