Oskar Dawicki

Oskar Dawicki

Performance Oskara Dawickiego przed Muzeum Archeologicznym w Krakowie, 2001
Data i miejsce urodzenia	28 lipca 1971 Starogard Gdański
Dziedzina sztuki	fotografia
Epoka	sztuka współczesna

Oskar Dawicki (ur. 28 lipca 1971 w Starogardzie Gdańskim^[1]) – polski artysta multimedialny, zajmuje się sztuką performance, wideo, fotografią i dokumentacją, tworzy instalacje i obiekty. Mieszka i pracuje w Warszawie.

W 1996 ukończył malarstwo na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu (dyplom w pracowni prof. Lecha Wolskiego), gdzie wraz z Radosławem Nowakowskim i Wojciechem Kiwi Jaruszewskim tworzyli w latach 90. XX wieku grupę Tu Performance. Następnie wraz z Igorem Krenzem, Wojciechem Niedzielko i Łukaszem Skąpskim założył w 2001 roku grupę Azorro. Od 1994 występuje jako performer (od 1995 w charakterystycznej, błękitnej marynarce). Od 2024 wykłada na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu na Wydziale Grafiki Artystycznej^[2][3].

Od 1995 roku występuje w charakterystycznej niebieskiej marynarce. Strój ten pełni rolę przebrania. Za każdym razem, gdy go zakłada, nie mówi w pełni otwarcie. Każdy gest, ale i wypowiedź należą wtedy do obszaru jego sztuki. Na początku swojej kariery wykonywał wiele performances oraz intensywnie uczestniczył w festiwalach tej sztuki. Od 1998 r. zaczyna wprowadzać do swoich działań kwestionowanie ich zasadności oraz sensu sztuki w ogóle. W 2002 r. wykonał performance, w którym przepytywany jest ze wszystkich istotnych dla sztuki kwestii i opinii. Na każde pytanie odpowiada „Nie wiem”^[4].

W swoich akcjach Dawicki często posługuje się ironią i groteską, jego główną bronią jest humor. Podejmuje kwestie tożsamości, własnego istnienia, znikania i pojawiania się, które, poprzez kładzenie nacisku na osobę artysty i fakt występowania przed publicznością (niczym w popularnym one-man-show), doprowadziły go do podważenia idei performance’u. Przewrotnie wykorzystuje tradycje sztuki konceptualnej i krytyki instytucji, wcielając się w rolę zleceniodawcy (Dziesięciolecie malarstwa I-II, 2005; Portrety uliczne, 2003). W pracach wideo dokonuje ironicznej autorefleksji (Przepraszam, 2005). Postawę jego można odbierać jako konsekwentnie nieskuteczne uciekanie od sztuki^[5].

W 2010 r. Łukasz Gorczyca i Łukasz Ronduda napisali książkę W połowie puste. Życie i twórczość Oskara Dawickiego, w której wątki biograficzne mieszają się z fikcyjnymi. Opowieść jest, zgodnie z tytułem, oparta na życiu i twórczości Dawickiego. W 2014 r. na jej podstawie nakręcono film Performer, w którym artysta zagrał samego siebie.

• Projekt reklamowy (2002).
• Koniec świata przez pomyłkę (Nekrologi) (2004).
• Vanitas (2005) – artysta wystawił zbiór produktów spożywczych podłączonych do timerów odliczających czas ich „życia” – do terminu ważności.
• I’m sorry (2005) – praca video, w której Dawicki przeprasza za „nieudaną” wystawę.
• Nieporozumienie (2007).
• Bez tytułu, performance w ramach wystawy „Der Wandel wird kommen”, kuratorka: Magdalena Komornicka, Muzeum Staatliche Kunstsammlungen, Drezno, Niemcy (2024)^[6][7]

Wystawy indywidualne

• 1999: Dasein Off, Galeria Zderzak, Kraków;
• 2002: Help!, Galeria Raster, Warszawa;
• 2002: Advertising Project, Galeria Display, Praga;
• 2003: O, Galeria Zachęta, Warszawa^[8];
• 2005: Dziesięć lat malarstwa, Bunkier Sztuki, Kraków;
• 2007: Meblowanie mieszkania pułapki, Galeria Arsenał, Białystok^[9];
• 2013: O dwie prace za mało, Galeria Arsenał, Białystok;
• 2013: O jedną pracę za mało, Galeria Raster, Warszawa;
• 2013: PERFORMER, Galeria Art Stations, Poznań^[10];
• 2013: Ćwiczenia z aktywnej nieobecności, Galeria Centrum Kultury i Sztuki „Wieża Ciśnień”, Konin;
• 2014: Pies pijaka (wraz z Rafałem Bujnowskim), Gdańska Galeria Miejska 2, Gdańsk;
• 2015: Lacrimosa, Galeria Labirynt, Lublin

Wystawy zbiorowe

• 1996: Wrażliwość multimedialna, Bunkier Sztuki, Kraków;
• 2000: Model do składania, Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko;
• 2001: 26 Youth Salon, Zagrzeb;
• 2002: Look at me, novart.pl, Bunkier Sztuki, Kraków;
• 2002: Sposób na życie, CSW Łaźnia, Gdańsk;
• 2003: Sztuka III RP, Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko;
• 2005: Broniewski, Galeria Raster, Warszawa;
• 2006: W Polsce, czyli gdzie?, CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa;
• 2007: Re(ko)nesans malarstwa, Górnośląskie Centrum Kultury, Katowice;
• 2010: Idealna wystawa, CSW Znaki Czasu, Toruń
• 2015: #naukaczytania, Galeria Słodownia +1, Stary Browar, Poznań^[11]
• 2024: Jedzenie w sztuce, Muzeum Sztuki Współczesnej MOCAK w Krakowie^[12]
• 2024: BIT ŁEZ, performance w ramach wystawy Łzy szczęścia, Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa^[13]
• 2024: Lekkość, Laboratorium, Sala im. Wojciecha Krukowskiego, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa^[14]

• CSW Znaki Czasu, Toruń;
• Fundacja GESSEL dla Muzeum Narodowego, Warszawa;
• Fundacja Sztuki Polskiej ING, Warszawa;
• Galeria Arsenał, Białystok;
• Instytut Sztuki Wyspa, Gdańsk;
• Muzeum Sztuki Współczesnej MOCAK, Kraków;
• Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Warszawa;
• Muzeum Sztuki, Łódź;
• Zachęta Sztuki Współczesnej, Szczecin

• Architektura intymna, architektura porzucona / Intimate Architecture. Abandoned Architecture, Bytom, 2007 s. 32–33 [publikacja pracy: Panorama, 2006]
• Tekstylia bis. Słownik młodej polskiej kultury, Kraków, 2006, s. 506
• Katarzyna Jagodzińska, Magdalena Ujma: Oskar Dawicki: dziesięciolecie malarstwa = ten years of painting. Kraków: Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki, 2005. ISBN 83-86905-63-8. OCLC 69493947. (pol. • ang.).
• Oskar Dawicki „O”, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa, 2003
• Oskar Dawicki: I’m Sorry, wyd. Galeria Raster, Warszawa 2015

• Oskar Dawicki, [w:] Twórcy [online], Culture.pl [dostęp 2024-03-21] .
• Galeria Raster: Oskar Dawicki.