Oskar Liszka

Oskar Liszka (ur. 10 listopada 1915 w Cieszynie, zm. 9 grudnia 1966 w Szczecinie) – doc. dr. hab., pionier stereotaksji mózgu w Polsce. Pracownik naukowy, kierownik kliniki Neurochirurgi PAN w Szczecinie. Członek Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Neurochirurgów, korespondent Brytyjskiego Towarzystwa Neurochirurgów oraz czesko-słowackiego Towarzystwa Lekarskiego im. J.E. Purkynjego.

W latach 1934-1939 studiował na Wydziale Lekarskim UJ, w 1942 we Lwowie uzyskuje dyplom lekarza medycyny. W czasie wojny pracuje u prof. Odo Bujwida w Zakładach Wyrobu Surowic i Szczepionek gdzie ulega zakażeniu durem plamistym, a następnie w 1943 na oddziale chirurgicznym w szpitalu Św. Łazarza w Krakowie. Po wojnie rozpoczyna pracę w Zakładzie Bakteriologii Wydziału Lekarskiego UJ, w grudniu 1946 doktoryzuje się na podstawie pracy "Wpływ cibazolu i penicyliny na fagocytozę gronkowca złocistego" Pracuje na oddziale chirurgicznym Szpitala im. G. Narutowicza w Krakowie. W styczniu 1948 przenosi się do Wrocławia do prof. Ludwika Hirszfelda gdzie zajmuje się serologia i badaniem grup krwi. Do Krakowa powraca w 1951 gdzie Krakowa od 1 lutego pracuje na stanowisku adiunkta w krakowskiej Klinice Neurochirurgicznej pod kierunkiem prof. Adama Kunickiego. W 1961 uzyskuje habilitację, a w 1964 przenosi się do Szczecina gdzie 1 października zostaje mianowany kierownikiem Kliniki Neurochirurgii PAN^[1].

W 1941 ożenił się z Anną Teodorą Rouppert (1915-2002) lekarzem weterynarii, która pracowała jako bakteriolog. Anna i Oskar mieli dwie córki: Ewę i Małgorzatę. Ewa (ur. 1942) ukończyła biologię na Uniwersytecie Jagiellońskim, Małgorzata (ur. 1950) została absolwentką ASP w Krakowie obie wyemigrowały do Kanady^[2]