Ostap Dłuski

Ostap Dłuski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

31 października 1892
Buczacz, Austro-Węgry

Data i miejsce śmierci

12 lutego 1964
Warszawa, Polska

Poseł na Sejm PRL I, II i III kadencji
Okres

od 1952
do 1964

Przynależność polityczna

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy
Leninowska Nagroda Pokoju

Ostap Dłuski, ur. jako Adolf Langer, pseud. Jerzy, Czornyj, Malwin (ur. 31 października 1892 w Buczaczu, zm. 12 lutego 1964 w Warszawie) – polski działacz komunistyczny, od 1918 w Komunistycznej Partii Austrii, w latach 1926–1927 i 1934–1938 członek Sekretariatu Krajowego KC Komunistycznej Partii Polski, członek Polskiego Komitetu Obrońców Pokoju w 1949, poseł na Sejm PRL. Budowniczy Polski Ludowej, laureat Leninowskiej Nagrody Pokoju.

Życiorys

Syn Joachima. Po ukończeniu gimnazjum w 1912 studiował na Uniwersytecie Wiedeńskim, gdzie ukończył filozofię. Od 1916 działacz lewego skrzydła Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Austrii. W 1918 był współzałożycielem Komunistycznej Partii Austrii, następnie kierownikiem jej sekcji polskiej. W latach 1917–1918 w armii austriackiej. Współtwórca Komunistycznej Partii Galicji Wschodniej. Od początku 1921 roku współredagował w Wiedniu pismo komunistyczne „Świt”[1]. Sądzony w procesie świętojurskim, uniewinniony. Jeden z liderów Związku Proletariatu Miast i Wsi (organizacja fasadowa Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy i Komunistycznej Partii Polski i członek jej sekretariatu krajowego w latach 1926–1927). Był redaktorem wydawanego we Lwowie partyjnego pisma „Trybuna Robotnicza”[2]. Podczas walk frakcyjnych w KPP zwolennik "większości[3]. Zagrożony aresztowaniem w 1929 wyjechał do ZSRR, gdzie w 1930 wstąpił do Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików) i brał udział w VI i VII Kongresie Kominternu. W 1934 wrócił do kraju i został kierownikiem Centralnej Redakcji KPP i Sekretariatu Krajowego Komitetu Centralnego KPP. Od 1936 w Paryżu, działał w polskich grupach Francuskiej Partii Komunistycznej. Został umieszczony w Sonderfahndungsbuch Polen[4].

Podczas II wojny światowej przebywał we Francji, w lipcu 1945 powrócił do kraju. Od grudnia 1945 do listopada 1953 był kierownikiem Wydziału Zagranicznego kolejno Polskiej Partii Robotniczej (do grudnia 1948) i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Redaktor naczelny PPR-owskiej gazety „Głos Ludu”, zaangażowany w prace Komitetu Słowiańskiego w Polsce. Od grudnia 1948 do lutego 1964 był członkiem Komitetu Centralnego PZPR, w latach 1954–1959 pełnił funkcję kierownika Biura Spraw Zjazdowych KC. W latach pięćdziesiątych związany z „frakcją” puławian[5].

Zdjęcie po aresztowaniu

W 1949 był delegatem Krajowej Rady Obrońców Pokoju na Kongres Obrońców Pokoju w Paryżu[6]. Sygnatariusz apelu sztokholmskiego w 1950[7]. Od 1962 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Pokoju[8].

Poseł na Sejm PRL I, II i III kadencji, działacz ruchów „walki o pokój”. Laureat Leninowskiej Nagrody Pokoju (1960). Pochowany w Alei Zasłużonych na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera 26A-tuje-12)[9].

Ojciec Wiktora Dłuskiego.

Wybrane odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Andrzej Friszke, Czekanie na rewolucję. Komuniści w II Rzeczypospolitej 1921–1926, Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2023, ISBN 978-83-67805-08-7, s. 80.
  2. ↑ Andrzej Friszke, Czekanie na rewolucję. Komuniści w II Rzeczypospolitej 1921–1926, Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2023, ISBN 978-83-67805-08-7, s. 83.
  3. ↑ Teodora Feder „Adolf Warski“ Książka i Wiedza 1986, s. 302
  4. ↑ Sonderfahndungsbuch Polen, s. 27.
  5. ↑ Październik i „Mała stabilizacja”. W: Jerzy Eisler: Zarys dziejów politycznych Polski 1944–1989. Warszawa: POW „BGW”, 1992, s. 61–62. ISBN 83-7066-208-0.
  6. ↑ „Trybuna Robotnicza”, nr 92 (1481), 9 kwietnia 1949, s. 1.
  7. ↑ „Dziennik Polski”, rok VI, nr 91 (1861), Kraków 1 kwietnia 1950, s. 2.
  8. ↑ Skład Ogólnopolskiego Komitetu Pokoju, „Trybuna Ludu”, nr 163, 14 czerwca 1962, s. 4.
  9. ↑ Wyszukiwarka grobów w Warszawie.
  10. ↑ Stefan Oberleitner, Polskie ordery, odznaczenia i niektóre wyróżnienia zaszczytne 1705–1990: vademecum dla kolekcjonerów. Polska Rzeczpospolita Ludowa, 1944–1990, Wydawnictwo Kanion, 1992, s. 18.
  11. ↑ M.P. z 1952 r. Nr 97, poz. 1479 (ISAP).
  12. ↑ Międzynarodowy Tydzień Studenta, „Trybuna Ludu”, nr 319, 17 listopada 1962, s. 1.
  13. ↑ Profil na stronie Biblioteki Sejmowej.
  14. ↑ Jacek Ślusarczyk, Ruch Obrońców Pokoju w latach 1948–1989, Instytut Studiów Politycznych PAN, 1996, s. 124.

Bibliografia

  • Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t. 1, Warszawa 1978.
  • Informacje w BIP IPN.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.