Oswald Unger

Oswald Eryk Unger
Ilustracja
Oswald Unger (przed 1933)
kapitan saperów inżynier kapitan saperów inżynier
Data i miejsce urodzenia

6 maja 1896
Lipnik-Biała

Data śmierci

5 lipca 1967

Przebieg służby
Lata służby

1914–1921 1939–1945

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Jednostki

21 Górski Batalion Saperów

Stanowiska

dowódca kompanii saperów

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920–1941) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” (w czasie wojny)

Oswald Eryk Unger (ur. 6 maja 1896 w Lipniku-Białej[1], zm. 5 lipca 1967) – inżynier, kapitan saperów Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Syn Józefa i Marii z domu Reich, urodzony 6 maja 1896 roku w Lipniku-Białej[2]. Ukończył szkołę realną i w 1913 zdał maturę w Krakowie[3]. Należał do P.P.S. i Drużyn Strzeleckich[4]. W 1914 roku pełnił służbę w Legionie Zachodnim[5], a w latach 1915–1918 w cesarskiej i królewskiej armii[4]. Do 1917 jego oddziałem macierzystym był batalion pionierów nr 10[5], a później batalion saperów nr 3. Na stopień chorążego został mianowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1915, a na stopień podporucznika ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916 w korpusie oficerów rezerwy piechoty[6][7]. W czasie I wojny światowej był dwukrotnie ranny, a raz zatruty gazem[5].

W listopadzie 1918 roku, po powrocie z frontu serbskiego, wstąpił do Wojska Polskiego[5]. Dowodził 2. kompanią V batalionu saperów, a w lutym 1920 roku po przemianowaniu jednostki na VI batalion saperów objął dowództwo 1. kompanii. W kwietniu 1920 roku został organizatorem i dowódcą 3. kompanii 21 Górskiego batalionu saperów. Wziął udział w odsieczy Lwowa i wyprawie kijowskiej[5]. W 1920 roku awansował na porucznika. W 1921 roku został przeniesiony do rezerwy[8]. W 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów inżynierii i saperów[9].

Po zakończeniu służby wojskowej kontynuował studia na Politechnice we Lwowie, które ukończył w czerwcu 1926 roku[5], uzyskując dyplom inżyniera dróg i mostów. W latach 1926–1927 był urzędnikiem kontraktowym Dyrekcji Robót Publicznych we Lwowie, a następnie Szefostwa Budownictwa Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych[5].

W 1927 roku założył z żoną Elizą Unger i Edwardem Jakóbowiczem biuro budowlano-techniczne, które w 1929 roku przeniósł do Gdyni[10]. Działacz Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem[4]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Gdynia, jako oficer pospolitego ruszenia w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII i był „przewidziany do użycia w czasie wojny”[11].

W kampanii wrześniowej 1939 roku pełnił funkcję oficera taktycznego w sztabie Dowództwa Obrony Warszawy. Po kapitulacji stolicy dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m.in. w Oflagu IIC Woldenberg. W obozie był wykładowcą na kursach budowlanych i starszym baraku nr 12a, w którym przebywali polscy oficerowie pochodzenia żydowskiego. W 1945 roku, po uwolnieniu z niewoli, powrócił do kraju. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera BII24-3-8)[12].

Miał syna Józefa Andrzeja (ur. 14 lipca 1932)[2].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Wojskowe Biuro Historyczne [online], wbh.wp.mil.pl [dostęp 2020-07-10].
  2. 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 1.
  3. ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
  4. 1 2 3 4 5 6 Kolekcja ↓, s. 3.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 Kolekcja ↓, s. 4.
  6. ↑ Ranglisten 1917 ↓, s. 300, 1162.
  7. ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 301, 1413.
  8. ↑ Pierwsza lista oficerów rezerwowych WP, dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z dnia 24 września 1921 roku, s. 52.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 839.
  10. ↑ Eliza Unger [online], In memoriam - Pamięci Architektów Polskich [dostęp 2021-09-11].
  11. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 281, 1009.
  12. ↑ Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  13. ↑ Dekret Wodza Naczelnego L. 2949 z 17 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 828
  14. 1 2 Jednodniówka 5 Pułku Saperów na uroczystość poświęcenia sztandaru 8 maja 1925 r. w Krakowie [online], s. 26–27.
  15. ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 1413.

Bibliografia

  • Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1917. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, 1917. (niem.).
  • Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, 1918. (niem.).
  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • H. Komiczek, M. S. Zarudzki, Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg, Poznań 1989.
  • J. Olesik, Oflag IIC Woldenberg, Warszawa 1988.
  • Unger Oswald Eryk. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; I.482.82-7781 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-01-30].
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.