Otto II (paliwo)

Otto II – syntetyczne paliwo dla silników z wewnętrznym spalaniem, opracowane przez Ottona Reitlingera. Jest bardzo silnym monopropelantem, w skład którego wchodzą 3 związki chemiczne: lotny^[1] diazotan glikolu propylenowego (PGDN; ok. 76%) – nitroestrowy wybuchowy materiał pędny; 1,5% stanowi stabilizator w postaci 2-nitrodifenyloaminy, 22,2% zaś sebacynian dibutylu (pełniący rolę flegmatyzatora^[2]).

Paliwo otto II ma czerwonopomarańczową barwę, jest stabilne, nielotne i nie wymaga tlenu do spalania – po ogrzaniu i odparowaniu PGDN rozkłada się do produktów gazowych:

C₃H₆(NO₃)₂ → 3CO↑ + 3H₂O↑ + N₂↑

Gęstość energii paliwa otto II znacznie przewyższa gęstość energii porównywalnych objętościowo akumulatorów elektrycznych, toteż paliwo to szybko znalazło zastosowanie w napędzie nowoczesnych torped.

Nazwy paliwa nie należy mylić z cyklem Otta, używanym do opisu silników tłokowych wewnętrznego spalania.

• Roger Branfill-Cook: Torpedo. The Complete History of the World’s Most Revolutionary Naval Weapon. Seaforth Publishing, 27 sierpnia 2014, s. 71–72. ISBN 978-1-84832-215-8. (ang.).