Otylia Szczukowska

Otylia Szczukowska (ur. 20 stycznia 1900 w Zelewie, zm. 24 września 1974 w Wejherowie) – kaszubska działaczka kultury, badaczka folkloru, uprawiająca rzeźbę w drewnie i ludowe malarstwo zdobnicze^[1].

Urodziła się we wsi Zelewo jako córka Franciszka Schornaka (1857–1940), nauczyciela, etnografa, i Otylii z domu Kloka^[2]. Dzieciństwo i młodość spędziła na Kociewiu w okolicach miejscowości Skórcz, gdzie ukończyła szkołę powszechną. W 1917 ukończyła niemiecką katolicką szkołę średnią dla dziewcząt w Gdańsku. Od 1935 związana z Wejherowem. W 1947 podjęła współpracę z prof. Bożeną Stelmachowską. Od 1950 kierowała pracownią rzeźby kaszubskiej w wejherowskiej Cepelii. Jej specjalnością była snycerka, rzeźbione szkatułki, popielniczki, skrzynie i naczynia stołowe, krzesła, łóżka. Wystawiała swoje rzeźby w kraju i zagranicą, m.in. w Moskwie. W późniejszych latach podejmowała pracę w Wojewódzkim Domu Twórczości Ludowej w Gdańsku. Po przejściu na emeryturę, w 1967 założyła w Wejherowie szkółkę rzeźbiarską dla uzdolnionej młodzieży. W 1970 została wyróżniona Medalem Stolema. Otrzymywała rentę specjalną dla osób szczególnie zasłużonych.

Od 1935 była żoną Stefana Szczukowskiego (1902–1944), prawnika zamordowanego w obozie koncentracyjnym Stutthof^[3].

Zmarła w Wejherowie, pochowana na cmentarzu parafialnym (nowym) (sektor 1-2 ID grobu: 4320)^[3].

W 1976 na frontonie budynku przy ul. Puckiej 20a, gdzie od 1960 mieszkała, wmurowano tablicę upamiętniającą jej związek z Wejherowem.

• Zofia Lewicka-Depta: Otylia Szczukowska. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 47. Warszawa–Kraków: Polska Akademia Nauk i Polska Akademia Umiejętności – Instytut Historii PAN im. Tadeusza Manteuffla, 2011, s. 482. ISBN 978-83-88909-93-1.
• Józef Borzyszkowski (red.): Pro memoria Otylia Szczukowska. Gdańsk-Wejherowo: Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko- Pomorskiej w Wejherowie, Instytut Kaszubski, 2016, s. 1–703. ISBN 978-83-63368-87-6.