PDC World Darts Championship
PDC World Darts Championship – jedna z wersji mistrzostw świata w darcie, organizowana przez federację Professional Darts Corporation. Turniej jest powszechnie uznawany za najważniejsze trofeum w darcie. Po raz pierwszy zawody odbyły się w 1994 roku po konflikcie między władzami British Darts Organisation. Zawody zaczynają się w pierwszej połowie grudnia, zaś kończą się na początku stycznia, tuż przez początkiem BDO World Darts Championship. Sponsorem turnieju jest firma bukmacher Paddy Power. Zawody mają miejsce w Alexandra Palace w Londynie (w latach 1994 - 2007 odbywały się w miejscowości Purfleet). W historii turnieju trzynastu zawodników zostawało triumfatorami: Dennis Priestley, Phil Taylor, John Part, Raymond van Barneveld, Adrian Lewis, Michael van Gerwen, Gary Anderson, Rob Cross, Peter Wright, Gerwyn Price, Michael Smith, Luke Humphries i Luke Littler. Spośród nich pięciu wygrało zawody więcej niż raz - Part, Lewis, Wright, Littler (wszyscy 2 razy), Van Gerwen 3 razy i Taylor, który zdominował turniej spośród 25 edycji dotarł 19 razy do finału z czego wygrał 14 razy. Nie dotarł do finału w latach 2008, 2011 i 2017 (przegrywając w ćwierćfinałach), 2012 i 2014 (odpadając w II rundzie), a także 2016 (odpadając w III rundzie).
Obecnym mistrzem (2026) jest Luke Littler, który pokonał w finale Holendra Giana van Veena wynikiem 7-1, a w roku 2025 także Holendra Michaela van Gerwena wynikiem 7-3[1].
Udział Polaków w PDC
W 2010 roku w mistrzostwach brał udział jedynie Krzysztof Kciuk, który przegrał w rundzie preeliminacyjnej 1-4 z Japończykiem Harukim Muramatsu.
W latach 2018–2022, 2025 w mistrzostwach brał udział Krzysztof Ratajski. W 2018 przegrał w rundzie pierwszej 1-3 z Anglikiem Jamesem Wilsonem. W 2019 przegrał w rundzie pierwszej 2-3 z Japończykiem Seigō Asadą. W 2020 przegrał w rundzie trzeciej 3-4 z Anglikiem Nathanem Aspinallem. W 2021 doszedł do ćwierćfinału gdzie przegrał 3-5 z Anglikiem Stephenem Buntingem. W 2022 przegrał w rundzie drugiej 1-3 z Irlandczykiem Stevenem Lennonem. W 2025 przegrał w rundzie trzeciej 3-4 z Holendrem Kevinem Doetsem.
W 2023 dwóch Polaków brało udział w mistrzostwach. Sebastian Białecki doszedł do pierwszej rundy gdzie przegrał 2-3 z Walijczykiem Jimem Williamsem. Ratajski odpadł w trzeciej rundzie przegrywając 1-4 z Belgiem Dimitrim Van den Berghiem.
W 2024 po raz pierwszy udział wzięło trzech Polaków: Krzysztof Kciuk, Radek Szagański i Krzysztof Ratajski. Kciuk doszedł do pierwszej rundy gdzie przegrał 0-3 z Anglikiem Connorem Scuttem. Szagański odpadł w drugiej rundzie przegrywając 1-3 z Holender Raymondem van Barneveldem. Ratajski odpadł w trzeciej rundzie przegrywając 2-4 z Walijczykiem Jonnym Claytonem.
W 2026 udział trzech Polaków brało w mistrzostwach. Sebastian Białecki, Krzysztof Kciuk i Krzysztof Ratajski. Białecki doszedł do pierwszej rundy gdzie przegrał 2-3 z Anglikiem Stephenem Buntingem. Kciuk opadł w pierwszej rundzie przegrywając 0-3 z Irlandczykiem Williamem O’Connorem. Ratajski odpadł do ćwierćfinału gdzie przegrał 0-5 z Anglikiem Luke'iem Littlerem, któremu udało się obronić tytuł Mistrza Świata.
Format rozgrywania
W każdych mistrzostwach w większości rund używany jest format "do X wygranych setów". Każdy set grany jest do trzech wygranych legów. Wyjątkiem jest ostatni set, gdzie w przypadku wyniku 2-2 gra się do dwóch legów przewagi. W przypadku wyniku 5-5, rozgrywany jest ostatni leg (tzw. nagła śmierć).
- 1994 - 1998 - 24 zawodników (w tym 8 rozstawionych), podzielonych na 8 grup (mecze do 3 wygranych); zwycięzcy grup awansują do ćwierćfinałów, które grane są do 4 wygranych (97-98 do 5); półfinały do 5 wygranych; mecz o 3. miejsce do 4 wygranych (94 do 4 wygranych, nierozgrywany w 96); finał do 6;
- 1999 - 2001 - 32 zawodników, 8 rozstawionych; 1/16 i 1/8 finału do 3 wygranych; ćwierćfinały (2000 do 4) i półfinały do 5 wygranych(2001 do 6); finał do 6 wygranych(2001 do 7);
- 2002 - 32 zawodników, 16 rozstawionych; 1/16 finału do 4 wygranych; 1/8 finału, ćwierćfinały i półfinały do 6 wygranych; finał do 7 wygranych;
- 2003 - 40 zawodników, 16 rozstawionych; pierwsza runda (16 najniżej sklasyfikowanych zawodników) i 1/16 finału do 4 wygranych; 1/8 finału i ćwierćfinały do 5 wygranych; półfinały do 6 wygranych; finał do 7 wygranych;
- 2004 - 2005 - 48 zawodników, 16 rozstawionych; pierwsza runda (16 najniżej sklasyfikowanych zawodników), druga runda (dołącza kolejnych 8 zawodników) do 3 wygranych; 1/16 finału (dołączają pozostali) i 1/8 finału do 4 wygranych; ćwierćfinały do 5 wygranych; półfinały do 6 wygranych; finał do 7 wygranych;
- 2006 - 2007 - 64 zawodników, 32 rozstawionych; 1/32 finału do 3 wygranych; 1/16 i 1/8 finału do 4 wygranych; ćwierćfinały do 5 wygranych; półfinały do 6 wygranych; finał do 7 wygranych;
- 2008 - 2018 - 72 zawodników (2008 - 68; 2009 - 70; 2016 - 72 lub 73), 32 rozstawionych; runda preeliminacyjna do 2 wygranych setów (2008 do 5 wygranych legów; 2009 do 5 wygranych legów + ew. dwa legi przewagi i nagła śmierć przy stanie 7-7; 10-15 do 4 wygranych legów); 1/32 finału do 3 wygranych; 1/16 i 1/8 finału do 4 wygranych; ćwierćfinały do 5 wygranych; półfinały do 6 wygranych; mecz o trzecie miejsce (tylko 2010) do 10 wygranych legów; finał do 7 wygranych;
- 2019 - 2025 - 96 zawodników, 32 rozstawionych; pierwsza runda (32 najniżej sklasyfikowanych zawodników) i 1/32 finału do 3 wygranych; 1/16 i 1/8 finału do 4 wygranych; ćwierćfinały do 5 wygranych; półfinały do 6 wygranych; finał do 7 wygranych;
- 2026 - obecnie - 128 zawodników, 64 rozstawionych; 1/64 i 1/32 finału do 3 wygranych; 1/16 i 1/8 finału do 4 wygranych; ćwierćfinały do 5 wygranych; półfinały do 6 wygranych; finał do 7 wygranych;
Finały
| Rok | Mistrz (średnia punktów w finale)[2] | T. | Wynik | Finalista (średnia punktów w finale) | Sponsor | Pula nagród | Arena | ||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Suma[3] | Mistrz | Finalista | |||||||
| 1994 |  Dennis Priestley (94.38) |
1. | 6–1 | Phil Taylor (90.62) |
Skol | £64 000 | £16 000 | £8 000 | Circus Tavern Purfleet |
| 1995 | Phil Taylor (94.11) |
1. | 6–2 | Rod Harrington (87.15) |
Proton Cars | £55 000 | £12 000 | £6 000 | |
| 1996 | Phil Taylor (98.52) |
2. | 6–4 | Dennis Priestley (101.49) |
Vernons | £61 000 | £14 000 | £7 000 | |
| 1997 | Phil Taylor (100.92) |
3. | 6–3 | Dennis Priestley (96.78) |
Red Band | £98 000 | £45 000 | £10 000 | |
| 1998 | Phil Taylor (103.98) |
4. | 6–0 | Dennis Priestley (90.75) |
Skol | £71 000 | £20 000 | ||
| 1999 | Phil Taylor (97.11) |
5. | 6–2 | Peter Manley (93.63) |
£104 000 | £30 000 | £16 000 | ||
| 2000 | Phil Taylor (94.42) |
6. | 7–3 | Dennis Priestley (91.80) |
£110 000 | £31 000 | £16 400 | ||
| 2001 | Phil Taylor (107.46) |
7. | 7–0 |  John Part (92.58) |
£124 000 | £33 000 | £18 000 | ||
| 2002 | Phil Taylor (98.47) |
8. | 7–0 | Peter Manley (91.35) |
£200 000 | £50 000 | £25 000 | ||
| 2003 | John Part (96.87) |
1. | 7–6 | Phil Taylor (99.98) |
Ladbrokes | ||||
| 2004 | Phil Taylor (96.03) |
9. | 7–6 | Kevin Painter (90.48) |
£256 000 | ||||
| 2005 | Phil Taylor (96.14) |
10. | 7–4 | Mark Dudbridge (90.66) |
£300 000 | £60 000 | £30 000 | ||
| 2006 | Phil Taylor (106.74) |
11. | 7–0 | Peter Manley (91.72) |
£500 000 | £100 000 | £50 000 | ||
| 2007 |  Raymond van Barneveld (100.93) |
1. | 7–6 | Phil Taylor (100.86) | |||||
| 2008 | John Part (92.86) |
2. | 7–2 | Kirk Shepherd (85.10) |
£589 000 | Alexandra Palace Londyn | |||
| 2009 | Phil Taylor (110.94) |
12. | 7–1 | Raymond van Barneveld (101.18) |
£724 000 | £125 000 | £60 000 | ||
| 2010 | Phil Taylor (104.38) |
13. | 7–3 |  Simon Whitlock (100.51) |
£1 000 000 | £200 000 | £100 000 | ||
| 2011 | Adrian Lewis (99.40) |
1. | 7–5 |  Gary Anderson (99.41) | |||||
| 2012 | Adrian Lewis (93.06) |
2. | 7–3 | Andy Hamilton (90.83) | |||||
| 2013 | Phil Taylor (103.04) |
14. | 7–4 | Michael van Gerwen (100.66) | |||||
| 2014 | Michael van Gerwen (100.10) |
1. | 7–4 | Peter Wright (95.71) |
£1 050 000 | £250 000 | |||
| 2015 | Gary Anderson (97.68) |
1. | 7–6 | Phil Taylor (100.69) |
William Hill | £1 260 000 | £120 000 | ||
| 2016 | Gary Anderson (99.26) |
2. | 7–5 | Adrian Lewis (100.23) |
£1 500 000 | £300 000 | £150 000 | ||
| 2017 | Michael van Gerwen (107.79) |
2. | 7–3 | Gary Anderson (104.93) |
£1 650 000 | £350 000 | £160 000 | ||
| 2018 | Rob Cross (107.67) |
1. | 7–2 | Phil Taylor (102.26) |
£1 800 000 | £400 000 | £170 000 | ||
| 2019 | Michael van Gerwen (102.21) |
3. | 7–3 | Michael Smith (95.29) |
£2 500 000 | £500 000 | £200 000 | ||
| 2020 | Peter Wright (102.79) |
1. | 7–3 | Michael van Gerwen (102.88) | |||||
| 2021 |  Gerwyn Price (100.08) |
1. | 7–3 | Gary Anderson (94.25) | |||||
| 2022 | Peter Wright (98.34) |
2. | 7–5 | Michael Smith (99.22) | |||||
| 2023 | Michael Smith (100.87) |
1. | 7–4 | Michael van Gerwen (99.58) |
Cazoo | ||||
| 2024 | Luke Humphries (103.67) |
1. | 7–4 | Luke Littler (101.13) |
Paddy Power | ||||
| 2025 | Luke Littler (102.73) |
1. | 7–3 | Michael van Gerwen (100.69) | |||||
| 2026 | Luke Littler (106.02) |
2. | 7–1 | Gian van Veen (99.94) |
£5 000 000 | £1 000 000 | £400 000 | ||
| Rok | Runda | Zawodnik | Przeciwnik | Nagroda | Wynik meczu |
|---|---|---|---|---|---|
| 2009 | Ćwierćfinał | Raymond van Barneveld |
Jelle Klaasen |
£20 000 | Wygrana (5:1) |
| 2010 | 1/16 finału | Raymond van Barneveld |
 Brendan Dolan |
£25 000 | Wygrana (4:0) |
| 2011 | Finał | Adrian Lewis |
Gary Anderson |
£10 000 | Wygrana (7:5) |
| 2013 | 1/16 finału | Dean Winstanley |
Vincent van der Voort |
£7 500 | Przegrana (2:4) |
| Półfinał | Michael van Gerwen |
James Wade |
Wygrana (6:4) | ||
| 2014 | 1/32 finału | Terry Jenkins |
 Per Laursen |
£15 000 | Przegrana (2:3) |
| 1/32 finału | Kyle Anderson |
Ian White |
Przegrana (1:3) | ||
| 2015 | 1/8 finału | Adrian Lewis |
Raymond van Barneveld |
£10 000 | Przegrana (3:4) |
| 2016 | Połfinał | Gary Anderson |
Jelle Klaasen |
£15 000 | Wygrana (6:0) |
| 2021 | 1/16 finału | James Wade |
Stephen Bunting |
Przegrana (2:4) | |
| 2022 | 1/64 finału | William Borland |
Bradley Brooks |
Wygrana (3:2) | |
| 1/64 finału |  Darius Labanauskas |
 Mike De Decker |
Przegrana (1:3) | ||
| Ćwierćfinał | Gerwyn Price |
Michael Smith |
Przegrana (4:5) | ||
| 2023 | Finał | Michael Smith |
Michael van Gerwen |
Wygrana (7:4) | |
| 2025 | 1/64 finału | Christian Kist |
 Madars Razma |
£60 000 | Przegrana (1:3) |
| 1/32 finału | Damon Heta |
Luke Woodhouse |
Przegrana (3:4) |
Przypisy
- ↑ Telewizja Polska S.A: Luke Littler ponownie mistrzem świata PDC w finale pokonał Gian van Veena!. sport.tvp.pl, 2026-01-03. [dostęp 2026-01-03].
- ↑ Średni wynik każdego zawodnika bazuje na średniej dla każdej wizyty przy tarczy (3 rzuty), najczęściej jest to całkowita suma punktów podzielona przez ilość rzuconych lotek i pomnożona przez 3.
- ↑ PDC World Championship prize fund
Linki zewnętrzne
- Strona mistrzostw na oficjalnej stronie federacji PDC. pdc.tv. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-03)].