Padaczka czytania

Padaczka czytania^[1], pierwotna padaczka czytania^[2] (ang. reading epilepsy) – rodzaj padaczki odruchowej związany z czytaniem.

Padaczka czytania zalicza się do padaczek odruchowych^[1]. Charakteryzują się one występowaniem napadów padaczkowych odruchowych, to znaczy powodowanych przez konkretny wywołujący je bodziec, w przeciwieństwie do innych padaczek, w przebiegu których obserwuje się napady spontaniczne^[3]. W tym przypadku czynnik wywołujący stanowi czytanie, zarówno na głos, jak i ciche. W efekcie może wystąpić napad obejmujący mioklonie okolicy ust^[1], zwłaszcza mięśnia żwacza, mięśnia okrężnego ust, mioklonie oralne i perioralne. Mioklonie dotyczyć mogą również kończyn. Poza miokloniami dojść może do napadów nieświadomości. Do objawów zalicza się również niemożność czytania^[2]. W wykonanym podczas takiego napadu badaniu elektroencefalograficznym zauważyć można wyładowania w postaci zespołów fala ostra-fala wolna, pochodzących głównie z dominującej półkuli mózgu, a dokładniej z jej okolicy skroniowo-ciemieniowej. Natomiast jeśli cierpiącemu na padaczkę czytania pacjentowi wykona się badanie EEG poza napadami, nie uwidocznią się żadne nieprawidłowości. Również rezonans magnetyczny głowy nie przedstawia istotnych zmian^[1].

Pierwotna padaczka czytania występuje częściej u chłopców w wieku od 12 do 20 lat. Podejrzewa się podłoże genetyczne^[1].

W przypadku padaczki związanej z czytaniem zaleca się jako prewencję kolejnych napadów zmianę sposobu czytania^[1]. Koutroumanidis i inni (1998) opisali serię przypadków, w leczeniu których stosowali leki przeciwpadaczkowe. Napady ustąpiły u 9 pacjentów na 14. Skutecznym lekiem okazał się klonazepam, a kwas walproinowy u części chorych nie wykazywał działania^[4].

• BarbaraB. Steinborn BarbaraB., MariaM. Mazurkiewicz-Bełdzińska MariaM., AnnaA. Winczewska-Wiktor AnnaA., Padaczka i drgawki w różnych okresach życia dziecka, [w:] BarbaraB. Steinborn, Neurologia wieku rozwojowego, Warszawa: PZWL, 2017, ISBN 978-83-200-5378-4  (pol.).