Pajtim Statovci

Pajtim Statovci
Data i miejsce urodzenia

1990
Podujevo, SFR Jugosławii

Język

fiński

Dziedzina sztuki

literatura

Nagrody

Pajtim Statovci (ur. 1990 w Podujevie) – fiński pisarz kosowskiego pochodzenia, dwukrotny laureat nagrody Finlandia.

Urodził się w 1990 roku w Podujevie, jednak w wieku 2 lat wyemigrował wraz z rodziną do Finlandii[1]. Wychowywał się w Porvoo[2]. W 2017 roku ukończył studia magisterskie z literatury porównawczej na Uniwersytecie Helsińskim, studiował także scenopisarstwo na Uniwersytecie Aalto. Ma dwóch braci i siostrę[3]. Za swoich ulubionych autorów uważa Elizabeth Strout, Maggie Nelson i Deborę Levy[4].

W 2014 roku wydał swoją debiutancką powieść, Kissani Jugoslavia[5], za którą otrzymał nagrodę Helsingin Sanomat, przyznawaną za najlepszy fińskojęzyczny debiut roku[6]. W 2018 roku na podstawie utworu powstał spektakl, wystawiony w Fińskim Teatrze Narodowym[7]. W 2024 roku wraz z tłumaczem Stefanem Mosterem otrzymał niemiecką nagrodę Internationaler Literaturpreis, przyznawaną przez Haus der Kulturen der Welt w Berlinie[8].

W 2016 roku ukazała się jego druga książka, Przejście (fiń. Tiranan sydän)[9], za którą otrzymał nagrodę Toisinkoinen[10]. W 2019 roku dzieło to zostało nominowane do National Book Award za najlepszą książkę obcojęzyczną[11]. W tym samym roku wydał swoją trzecią powieść, Niewidzialni (fiń. Bolla)[12], za którą otrzymał nagrodę Finlandia, stając się jej najmłodszym laureatem w historii[13]. W 2021 roku został za nią nominowany do nagrody literackiej Rady Nordyckiej[14] oraz do amerykańskiej nagrody Kirkus[15][16], a rok później otrzymał włoską nagrodę Premio Internazionale Lattes Grinzane[17]. W 2024 roku opublikował swoją czwartą książkę, Lehmä synnyttää yöllä, za którą ponownie otrzymał nagrodę Finlandia[18].

Twórczość

  • Kissani Jugoslavia (2014)
  • Przejście (2016, wyd. polskie 2020, przeł. Sebastian Musielak)[19]
  • Niewidzialni (2019, wyd. polskie 2024, przeł. Adam Sandach)[20]
  • Lehmä synnyttää yöllä (2024)

Przypisy

  1. ↑ Núria Escur: Patjim Statovci: “Quieres que te vean como algo más que un gay o un refugiado”. La Vanguardia, 2020-10-12. [dostęp 2026-02-02]. (hiszp.).
  2. ↑ Antti Majander: 29-vuotiaana Finlandia-voittajaksi noussut Pajtim Statovci kertoo HS:n haastattelussa, miten sisäistetty rasismi sysäsi hänet kirjoittajaksi. Helsingin Sanomat, 2019-11-27. [dostęp 2026-02-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-27)]. (fiń.).
  3. ↑ Let’s not label each other, urges author Pajtim Statovci. Uniwersytet Helsiński, 2018-04-09. [dostęp 2026-02-02]. (ang.).
  4. ↑ Jonathan Bazzi: Statovci: «Scrivendo mi sono liberato della vergogna di essere un rifugiato». Corriere della Sera, 2020-10-02. [dostęp 2026-02-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-02-02)]. (wł.).
  5. ↑ Helena Ruuska: Maahanmuuttaja ja mies, kaksi kriisiä samaan aikaan. Helsingin Sanomat, 2014-08-07. [dostęp 2026-02-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-09)]. (fiń.).
  6. ↑ Antti Majander: Pajtim Statovcin romaani voitti HS:n kirjallisuuspalkinnon. Helsingin Sanomat, 2014-11-13. [dostęp 2026-02-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-22)]. (fiń.).
  7. ↑ Sanna Kangasniemi: Pajtim Statovcin palkittuun romaaniin pohjaava näytelmä Kissani Jugoslavia on luonteva ja pakoton kaikessa runsaudessaan. Helsingin Sanomat, 2018-11-17. [dostęp 2026-02-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-17)]. (fiń.).
  8. ↑ Preisträger Internationaler Literaturpreis 2024 – Meine Katze Jugoslawien. Haus der Kulturen der Welt. [dostęp 2026-02-02]. (niem.).
  9. ↑ Jukka Koskelainen: Vahvimmin esikoispalkinnon voittajan toisessa romaanissa sykkii Albania. Helsingin Sanomat, 2016-08-23. [dostęp 2026-02-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-04-21)]. (fiń.).
  10. ↑ Vuoden 2016 Toisinkoinen Pajtim Statovcille. Toisinkoinen, 2016-11-01. [dostęp 2026-02-02]. (fiń.).
  11. ↑ The 2019 National Book Awards Finalists Announced. National Book Foundation, 2019-10. [dostęp 2026-02-02]. (ang.).
  12. ↑ Antti Majander: Nuoret miehet rakastuvat Kosovossa sodan kauhujen kynnyksellä: Pajtim Statovcin hieno romaani kysyy, mitä jää jäljelle, jos ihmisen unelma toteutuu. Helsingin Sanomat, 2019-08-01. [dostęp 2026-02-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-01)]. (fiń.).
  13. ↑ Miia Gustafsson: Kaikkien aikojen nuorin kaunokirjallisuuden Finlandia-palkinnon voittaja Pajtim Statovci Ylen haastattelussa: "Kirjoittamalla yritän tehdä selkoa, millaisesta paikasta olen kotoisin". Yle, 2019-11-27. [dostęp 2026-02-02]. (fiń.).
  14. ↑ Fourteen nominees for the 2021 Nordic Council Literature Prize. Rada Nordycka, 2021-02-25. [dostęp 2026-02-02]. (ang.).
  15. ↑ Miia Gustafsson: Pajtim Statovci on jälleen ehdolla merkittävän kirjallisuuspalkinnon saajaksi Yhdysvalloissa. Yle, 2021-09-13. [dostęp 2026-02-02]. (fiń.).
  16. ↑ Michael Schaub: Finalists for 2021 Kirkus Prize Are Revealed. Kirkus Reviews, 2021-09-13. [dostęp 2026-02-02]. (ang.).
  17. ↑ Pajtim Statovci vincitore Premio Lattes Grinzane XII edizione. Fondazione Bottari Lattes, 2022-10-15. [dostęp 2026-02-02]. (wł.).
  18. ↑ Miia Gustafsson: 34-vuotias Pajtim Statovci voitti jo toisen kerran kaunokirjallisuuden Finlandia-palkinnon. Yle, 2024-11-27. [dostęp 2026-02-02]. (fiń.).
  19. ↑ Michał Nogaś: Kosowo, moja miłość. "Przejście" Pajtima Statovciego. Gazeta Wyborcza, 2020-10-20. [dostęp 2026-02-02].
  20. ↑ Agata Pyzik: To jedna z najbardziej poruszających współczesnych powieści o miłości. Brokeback Mountain w Kosowie. Gazeta Wyborcza, 2024-10-16. [dostęp 2026-02-02].
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.