Pak węglowy

„Eksperyment kropli paku” ukazujący lepkość paku lub smoły. Jest ona około 2,3×1011 większa od lepkości wody[1]

Pak węglowy – bezpostaciowa masa (w rzeczywistości ciecz o bardzo dużej lepkości[1]) stanowiąca pozostałość po destylacji smoły pogazowej (50–60% wyjściowej masy). Ma czarną barwę, szklisty połysk na przełamie, daje czarną rysę na papierze. Jego gęstość wynosi ok. 1,3 g/cm³. Jest mieszaniną wielu związków, głównie wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (również alkiloaromatycznych i fenoli)[2].

Rodzaje

Podstawą klasyfikacji jest temperatura mięknienia[2]:

  • pak miękki – poniżej 65 °C
  • pak normalny – 65–75 °C
  • pak twardy – powyżej 75 °C
  • pak specjalny – powyżej 150 °C (o przełamie muszlowym)

Zastosowanie

Stosowany jest m.in. do produkcji brykietów węglowych, wyrobu smół preparowanych i (poprzez odgazowanie w ok. 1100 °C) koksu pakowego[2].

Frakcja mięknąca w ok. 100 °C stosowana jest do wiązania koksu naftowego przy produkcji grafitu reaktorowego (pak wiążący)[3].

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 R. Edgeworth, B.J. Dalton, T. Parnell, The pitch drop experiment, „European Journal of Physics”, 5 (4), 1984, s. 198–200, DOI: 10.1088/0143-0807/5/4/003 [dostęp 2026-02-17] (ang.).
  2. 1 2 3 pak z węgla kamiennego, [w:] Encyklopedia techniki. Chemia, Władysław Gajewski (red.), Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1965, s. 508, OCLC 33835352.
  3. ↑ Ryszard Szepke: 1000 słów o atomie i technice jądrowej. MON, 1982.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.