Pasmo Glichowca
Pasmo Glichowca, nazywane również Pasmem Ostrysza lub Pasmem Trupielca – pasmo wzniesień na południe od Zbiornika Dobczyckiego. Według Jerzego Kondrackiego pasmo to znajduje się na obszarze Pogórza Wiśnickiego[1]. Od sąsiedniego na południe Beskidu Wyspowego oddziela go Zasańska Przełęcz oraz spływające spod niej w przeciwnych kierunkach potoki Zasanka i Czerwin. Pasmo Glichowca ma mniej więcej równoleżnikowy, ale kręty przebieg i ciągnie się od doliny Trzemeśnianki do doliny Krzyworzeki[2]:
- Trupielec (476 m)
- Ostrysz (507 m)
- Glichowiec (527 m)
Względna wysokość tych wierzchołków nad dnem otaczających je dolin wynosi 100–170 m. Grzbiet i górna część stoków są w większości porośnięte lasem, a na północnej stronie niemal całe stoki są lesiste. Grzbietem Pasma Glichowca prowadzi szlak turystyczny. Długość pasma wynosi około 12 km, szerokość 10 km. Przecięte jest dolinami potoków Olszanica i Brzezówka. Pasmo zbudowane jest z płasko zalegających piaskowców istebniańskich płaszczowiny śląskiej. Istnieje kilka ostańców skalnych, zwanych Diabelskimi Kamieniami[3]. Na mapie zaznaczone są dwa: Skałki w Drogini i Diabelski Kamień na Styrku[2].
W czasie II wojny światowej w Paśmie Glichowca działały silne oddziały partyzanckie AK. Na przysiółku Sarnulki pod Glichowcem miał swoją siedzibę sztab oddziału Wincentego Horodyńskiego „Kościesza”, a na Zasańskiej Przełęczy partyzanci organizowali udane zasadzki na niemieckie oddziały[4].
W Paśmie Glichowca występują pochodzące z okresów wczesnosłowiańskich kurhany ciałopalne[3].
Szlak turystyczny
niebieski: Myślenice – Zarabie – Grodzisko – Trupielec – Ostrysz – Glichowiec – Poznachowice Górne. Czas przejścia 2:50 h, 2:30 h[2]
żółty: Kornatka – przełęcz między Glichowcem i Ostryszem – Zasańska Przełęcz – Kamiennik Południowy – Przełęcz Sucha
- Czas przejścia z Kornatki na przełęcz pod Glichowcem: 1:45, ↓ 1:35
- Czas przejścia z przełęczy pod Glichowcem na Przełęcz Suchą: 2.:20 h, ↓ 1:35 h[2].
Przypisy
- ↑ Jerzy Kondracki, Geografia regionalna Polski, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 318–319, 322–323, ISBN 83-01-12479-2.
- 1 2 3 4 Pogórze Rożnowskie. Mapa 1:50 000, Kraków: Compass, 2014, s. 1, ISBN 978-83-7605-322-6.
- 1 2 Dariusz Dyląg, Piotr Sadowski, Beskid Myślenicki, Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2005, ISBN 83-89188-41-4.
- ↑ Andrzej Matuszczyk, 'Beskid Wyspowy, Pruszków: Wyd. „Rewasz”, 2001, ISBN 83-85557-86-5.