Paul Blobel
 | |
 SS-Standartenführer | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
     | |
Paul Blobel (ur. 13 sierpnia 1894 w Poczdamie, zm. 7 czerwca 1951 w Landsberg am Lech) – SS-Standartenführer, członek SD i jeden z najwyższych oficerów Einsatzgruppe C.
Życiorys
Urodzony w Poczdamie, w 1912 roku rozpoczął naukę do zawodu murarza, rok później rozpoczął studia z architektury i pracował przez pewien czas jako cieśla. Uczestniczył w I wojnie światowej (za dzielną postawę otrzymał Krzyż Żelazny I klasy)[1].
Po zakończeniu wojny kontynuował studia z architektury, następnie pracował w tym zawodzie dla kilku firm. Po utracie pracy w 1931, wstąpił do NSDAP[2], gdzie otrzymał numer 844662, a w 1932 do SS (nr SS 2910)[3]. Od początku lat 30. był także członkiem SD. W 1934 roku awansował na stopień Hauptsturmführera. Był odpowiedzialny za zbieranie danych o organizacjach żydowskich w regionie dla regionalnej Judenkartei, która weszła w życie podczas masowych aresztowań Żydów po pogromach listopadowych w 1938 roku[4].
Od czerwca 1941 do 13 stycznia 1942 roku Blobel dowodził oddziałem Sonderkommando 4a wchodzącym w skład Einsatzgruppe C. Jego jednostka działała na okupowanych wschodnich terenach II RP i sowieckiej Ukrainy, dokonując masowych morderstw na Żydach m.in. w Łucku, Dubnie, Żytomierzu i Berdyczowie. Podległy mu pododdział Augusta Häfnera dokonał także głośnej masakry 90 żydowskich sierot z Białej Cerkwi. Po upadku Kijowa Blobel dowodził wielką masakrą Żydów kijowskich w Babim Jarze (29 i 30 września 1941)[5]. W listopadzie 1941 roku Blobel otrzymał i uruchomił pierwsze mobilne komory gazowe w Połtawie[6].
13 stycznia 1942 został odwołany ze stanowiska dowódcy Sonderkommando 4a z powodów zdrowotnych (spowodowanych alkoholizmem Blobela). W sumie oblicza się, iż jest on odpowiedzialny za śmierć ok. 60 tysięcy osób. Następnie został kierownikiem tzw. akcji 1005[7]. Jego zadaniem było usunięcie wszelkich śladów dokonanych przez nazistów zbrodni. Blobel kierował akcją z Łodzi, a jego bezpośrednim przełożonym był szef gestapo Heinrich Müller. Jego oddziały (tzw. Sonderkommanda 1005) w 1943 ekshumowały zwłoki pomordowanych ofiar na terenie ZSRR i Polski, a następnie paliły je na specjalnie przygotowanych paleniskach (sposób ten wynalazł sam Blobel i zastosował go po raz pierwszy w Chełmnie nad Nerem, następnie stosowany był on także m.in. w Auschwitz-Birkenau). W późniejszym okresie w obozach zagłady wybudowano specjalnie w tym celu wielkie krematoria. Sonderkommanda 1005 składały się z Żydów oraz więźniów innych narodowości, których likwidowano bezzwłocznie po wykonaniu zadania[8].
Blobel znalazł się na ławie oskarżonych w dziewiątym procesie norymberskim przed amerykańskim trybunałem wojskowym (tzw. proces Einsatzgruppen). Przyznał się do wymordowania 10 do 15 tysięcy mężczyzn, kobiet i dzieci, jednak według dokładnych ustaleń trybunału liczba ta wynosiła ponad 59 tysięcy ludzi. 10 kwietnia 1948 roku Blobel skazany został na śmierć przez powieszenie i, wraz z trzema innymi oficerami Einsatzgruppen, stracony 7 czerwca 1951 roku w więzieniu Landsberg[9].
Odznaczenia
- Krzyż Żelazny II Klasy (1914)[10]
- Krzyż Żelazny I Klasy (1914)[10]
- Krzyż Honorowy dla Walczących na Froncie (6 lutego 1935)[10]
- Okucie Ponownego Nadania Krzyża Żelaznego II Klasy[10]
- Okucie Ponownego Nadania Krzyża Żelaznego I Klasy[10]
- Krzyż Zasługi Wojennej II klasy z mieczami[10]
- Krzyż Zasługi Wojennej I klasy z mieczami[10]
Przypisy
- ↑ Paul Blobel. nein.max-leven-zentrum.de. [dostęp 2026-02-19]. (niem.).
- ↑ Bundesarchiv R 9361-IX KARTEI/3240079
- ↑ „Oświęcim w oczach SS”, KAW, Katowice 1985, ISBN 83-03-01024-7, s. 263.
- ↑ Jochen Bilstein, Wilhelm Bramann, Wilhelm Crecelius, Ulrich Föhse: Hier wohnte Frau Antonie Giese: die Geschichte der Juden im Bergischen Land : Essays und Dokumente. 1998, s. 93. (niem.).
- ↑ Christopher Browning: The Origins of the Final Solution: The Evolution of Nazi Jewish Policy, September 1939 – March 1942. Jürgen Matthäus (red.). Lincoln: University of Nebraska Press, 2004, s. 291–292. ISBN 0-803-25979-4. OCLC 52838928. (ang.).
- ↑ Saul Friedländer: The Years of Extermination: Nazi Germany and the Jews, 1939–1945. HarperCollins, 2007, s. 234. ISBN 978-0-06-019043-9. (ang.).
- ↑ Dariusz Libionka: Zagłada Żydów w Generalnym Gubernatorstwie. Lublin: Państwowe Muzeum na Majdanku, 2017, s. 211. ISBN 978-83-62816-34-7.
- ↑ Aktion 1005. Wirtualny Sztetl. [dostęp 2026-02-19].
- ↑ Norbert Frei: Adenauer's Germany and the Nazi Past: The Politics of Amnesty and Integration. Columbia University Press, 2002, s. 165, 173. (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 Blobel, Paul [online], Traces of War [dostęp 2021-06-21].