Paul Gillon
| Data i miejsce urodzenia |
11 maja 1926 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
21 maja 2011 |
| Dziedzina sztuki |
Paul Gillon (ur. 11 maja 1926 w Paryżu, zm. 21 maja 2011 w Amiens[1]) – francuski rysownik komiksowy i ilustrator. Zasłynął zarówno z realistycznych komiksów prasowych, jak i z serii science fiction oraz komiksów o tematyce historycznej i erotycznej.
Życiorys
Swoją karierę rozpoczął bardzo wcześnie – już w wieku czternastu lat przygotowywał ilustracje okładkowe oraz karykatury dla czasopism „Samedi-Soir”, „France Dimanche” i „Gavroche”, rysując postacie związane ze światem muzyki, teatru i kina[2].
W 1947 dołączył do redakcji pisma „Vaillant”, w którym przejął rysowanie kilku istniejących już serii: Lynx Blanc (po Bobie Simie), Cormoran (po Lucienie Nortierze) oraz Wango (po E.T. Coelho). Scenariusze do tych komiksów tworzyli Roger Lécureux lub Jean Ollivier[2].
Równocześnie tworzył własne serie, m.in. Fils de Chine (1950–1953) oraz Jérémie (1968). Od 1949 publikował także krótkie historie w takich czasopismach jak „34 Caméra”, „Femmes d'Aujourd’hui”, „Rêves” czy „Radar”[2].
W 1959 rozpoczął pracę nad codziennym paskiem komiksowym 13, Rue de l'Espoir, publikowanym w dzienniku „France-Soir” do 1972. Scenariusze pisali Jacques i François Gall. Równolegle współpracował z „Le Journal de Mickey”, gdzie tworzył adaptacje telewizyjne i filmowe, m.in. Le Temps des Copains, Le Fantôme de Barbe-Noir, Teva oraz adaptację Notre Dame de Paris[2].
W 1964 rozpoczął wraz z Jeanem-Claude’em Forestem futurystyczną serię Rozbitkowie czasu. Początkowo ukazywała się ona w magazynie „Chouchou”, a następnie – po jego zamknięciu – w „France-Soir”. Od 1977, w czasopiśmie „Métal Hurlant”, Gillon samodzielnie odpowiadał za scenariusze[2].
Dla tego samego pisma stworzył również serię Les Léviathans (od 1978) oraz kilka innych historii science fiction[2].
W 1977 narysował komiks historyczny L'Histoire du Socialisme en France do scenariusza Moliterniego. Osiem lat później jego prace pojawiły się w czasopiśmie „Vécu”, gdzie opublikował Au Nom de tous les Miens według scenariusza Patricka Cothiasa[2].
Dla magazynu „L’Écho des Savanes” stworzył czteroczęściową, postapokaliptyczną serię erotyczną La Survivante. W tym samym czasopiśmie od 1993 publikował komiksową biografię Jehanne d’Alcy Jehanne, a w 2000 — thriller Le Contrat[2].
W 1995 oddał hołd Nikicie Mandryce, biorąc udział w albumie zbiorowym Tronches de Concombre[2].
W połowie lat 90. Gillon wraz z Denisem Lapière’em stworzył dwuczęściowy album La Dernière des Salles Obscures (1996 i 1998, kolekcja „Aire Libre”, Dupuis)[2].
W 2002 wydał kolejny album w tej kolekcji – La Veuve Blanche. W tym samym roku narysował Les Conjurés, siódmy tom cyklu Le Décalogue autorstwa Franka Girouda (wyd. Glénat)[2].
W 2005 dołączył do projektu Girouda Quintett, tworząc drugi tom serii[2].
Ostatnie lata
W latach 2004–2009 Gillon zilustrował trzy tomy cyklu L’Ordre de Cicéron według scenariusza Richarda Malki (Glénat). Chorował na reumatyzm, ale pozostawał aktywny twórczo aż do końca życia. Zmarł 21 maja 2011 w szpitalu w Amiens[3].
Przypisy
Linki zewnętrzne
- Paul Gillon w bazie Goodreads
- Paul Gillon w bazie Lubimyczytać.pl