Petar Lubarda
 | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Narodowość | |
| Dziedzina sztuki | |
| Muzeum artysty |
Legat - atelje Petra Lubarde, Beograd |
 | |
| Odznaczenia | |
| Order Braterstwa i Jedności | |
Petar Lubarda cyr. Петар Лубарда (ur. 27 lipca 1907 w Ljubotinju k. Cetynii, zm. 13 lutego 1974 w Belgradzie[1]) – malarz serbski i jugosłowiański.
Życiorys
Pochodził z rodziny serbskiej, mieszkającej w Czarnogórze. Po raz pierwszy swoje obrazy zaprezentował publicznie na wystawie w Niksiciu w 1925, w czasie, kiedy był jeszcze uczniem[1]. W tym samym roku rozpoczął naukę w Szkole Sztuk Pięknych w Belgradzie, skąd przeniósł się do Académie des Beaux Arts w Paryżu[2]. W roku 1927 zaprezentował swoje prace w Paryżu, a dwa lata później w Rzymie. W 1932 powrócił do Czarnogóry, a wkrótce potem przeniósł się do Belgradu. Od 1938 był związany z grupą artystyczną DADA, w tym samym roku powrócił do Paryża, gdzie mieszkał przez dwa lata. W latach 1941–1944 był więziony w niemieckim obozie jenieckim w Krems[3].
Po zakończeniu II wojny światowej uczył początkowo w Cetynii, gdzie w 1947 objął funkcję dyrektora szkoły sztuk pięknych. Od 1950 wykładał w Akademii Sztuk Pięknych w Belgradzie[2][4]. W grudniu 1961 został członkiem Serbskiej Akademii Nauk i Sztuk[2]. Za swoją twórczość artystyczną został wyróżniony Orderem Braterstwa i Jedności ze złotym wieńcem[4]. W 1956 został laureatem nagrody Guggenheima.
Był żonaty (żona Vera). Zmarł w 1974 i został pochowany na Nowym Cmentarzu w Belgradzie (Novo groblje).
Twórczość
Lubarda należał do pierwszych twórców, którzy przenieśli na grunt jugosłowiański estetykę modernizmu. Początkowo malował pejzaże i martwe natury[3]. Przełomem była wystawa w stołecznej galerii ULUS w 1951, na której zaprezentował dzieła sytuujące się w nowej estetyce[1]. Z czasem coraz częściej identyfikował się z ekspresjonizmem i tworzył obrazy abstrakcyjne. Większość dzieł artysty znajduje się w belgradzkim Muzeum Sztuki Współczesnej[5].
Przypisy
- 1 2 3 Petar Lubarda. artegalerija.rs. [dostęp 2019-09-26]. (ang.).
- 1 2 3 ПЕТАР ЛУБАРДА. sanu.ac.rs. [dostęp 2019-09-26]. (serb.).
- 1 2 Magdalena Bogusławska: Serbów portret (nie tylko) własny. O sztuce obrazu w Serbii i jej kulturowych kontekstach. Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, 2026, s. 63-65. ISBN 978-83-235-7150-6.
- 1 2 Petar Lubarda. Biografija. citajteo.rs. [dostęp 2019-09-26]. (serb.).
- ↑ Мачке једини станари. novosti.rs. [dostęp 2019-09-26]. (serb.).
Bibliografia
- ПЕТАР ЛУБАРДА. sanu.ac.rs. [dostęp 2019-09-26]. (serb.).