Phalacrus corruscus
| Phalacrus corruscus | |||||
| (Panzer, 1797) | |||||
![]() | |||||
| Systematyka | |||||
| Domena | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Królestwo | |||||
| Typ | |||||
| Gromada | |||||
| Rząd | |||||
| Podrząd | |||||
| Rodzina | |||||
| Podrodzina |
Phalacrinae | ||||
| Rodzaj | |||||
| Gatunek |
Phalacrus corruscus | ||||
| |||||
Phalacrus corruscus – gatunek chrząszcza z rodziny pleszakowatych.
Taksonomia
Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1797 przez Georga Wolfganga Franza Panzera pod nazwą Anisotoma corrusca[1].
Morfologia
Chrząszcz o krótko-owalnym, bardzo mocno wysklepionym ciele długości od 1,5 do 3 mm. Ubarwienie ma głównie czarne. Czułki mają buławkę z ostatnim członem dwukrotnie dłuższym niż szerokim, dłuższym niż dwa poprzednie razem wzięte. Przedplecze jest trapezowate, delikatnie i stosunkowo gęsto punktowane, zaopatrzone w delikatne żeberko na krawędzi tylnej. Kształt dużej tarczki jest trójkątny. Na powierzchni pokryw występuje stosunkowo wyraźna mikrorzeźba oraz punkty regularnie rozproszone na odległości dwukrotnie większe niż ich średnice; część punktów umieszczona jest w niemal niewidocznych rzędach. Rząd przyszwowy jest pojedynczy. Zapiersie ma półkoliste linie biodrowe. Odnóża mają brązowawe stopy. Przednia para odnóży ma na zewnętrznej krawędzi goleni dwa przylegające do siebie ząbki[2].
Ekologia i występowanie
Jest mykofagiem żerującym na zarodnikach grzybów. Larwy przechodzą rozwój w kłosach porażonych przez grzyby. Aktywne osobniki dorosłe obserwuje się w sezonie wegetacyjnym, najliczniej latem i jesienią. Żerują na grzybach występujących na trawach, roślinach zielnych i krzewach. Zimują w ściółce leśnej i pod obluźnioną korą drzew, w tym świerków, sosen i klonów[3][2].
Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Portugalii[2], Hiszpanii, Andory, Irlandii, Wielkiej Brytanii, Francji, Holandii, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Malty, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Mołdawii, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Czarnogóry, Serbii, Albanii, Grecji i europejskiej części Rosji. W Afryce Północnej notowany jest z Azorów, Wysp Kanaryjskich, Maroka, Algierii i Egiptu. W Azji wykazany został z syberyjskiej i dalekowschodniej części Rosji, Armenii, Cypru, anatolijskiej części Turcji, Syrii, Kazachstanu, Turkmenistanu, Uzbekistanu, Tadżykistanu, Iranu, Mongolii i Chin[1].
Przypisy
- 1 2 Z. Švec, family Phalacridae Leach, 1815, [w:] Ivan Löbl, Aleš Smetana (red.), Catalogue of Palaearctic Coleoptera. Volume IV. Elateroidea - Derodontoidea - Bostrichoidea - Lymexyleoidea - Cleroidea - Cucujoidea, Stenstrup, Denmark: Apollo Books, 2007, s. 510-511, ISBN 87-88757-73-0.
- 1 2 3 Zdzisław Cmoluch: Klucze Do Oznaczania Owadów Polski: cz. XIX Chrząszcze – Coleoptera: z. 58 Phalacridae. Toruń: Polskie Towarzystwo Entomologiczne, Oficyna Wydawnicza Turpress, 1997.
- ↑ B. Burakowski, M. Mroczkowski, J. Stefańska. Chrząszcze – Coleoptera. Cucujoidea, część 1. „Katalog Fauny Polski”. XXIII (12), 1986.
