Pidlisne (rejon czortkowski)

Pidlisne
Підлісне
ilustracja
Państwo

 Ukraina

Obwód

 tarnopolski

Rejon

czortkowski

Hromada

Monasterzyska

Powierzchnia

2,97 km²

Populacja

 

• liczba ludności

1448

• gęstość

151 os./km²

Kod pocztowy

+380 3555

Położenie na mapie hromady Monasterzyska
Mapa konturowa hromady Monasterzyska, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Pidlisne”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, po lewej znajduje się punkt z opisem „Pidlisne”
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa konturowa obwodu tarnopolskiego, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Pidlisne”
Położenie na mapie rejonu czortkowskiego
Mapa konturowa rejonu czortkowskiego, blisko lewej krawiędzi u góry znajduje się punkt z opisem „Pidlisne”
Ziemia49°10′06″N 24°54′08″E/49,168333 24,902222

Pidlisne (ukr. Підлісне) – wieś na Ukrainie w obwodzie tarnopolskim, w rejonie czortkowskim, w hromadzie Monasterzyska, nad rzeką Horożanką.

Do 1946 roku miejscowość nosiła nazwę Dryszczów (ukr. Дрищів, Dryszcziw).

Historia

Pierwsza pisemna wzmianka o miejscowości pochodzi z 1602[1].

W II Rzeczypospolitej miejscowość stanowiła początkowo samodzielną gminę jednostkową w powiecie podhajeckim, w województwie tarnopolskim. 1 sierpnia 1934 roku w ramach reformy na podstawie ustawy scaleniowej została włączona do zbiorowej gminy wiejskiej Horożanka.

W dniu 1 stycznia 1939 roku we wsi mieszkało 1420 osób, w tym: 1310 Ukraińców, 80 Polaków i 30 Żydów[2].

Do 2020 w rejonie monasterzyskim.

Galeria

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ W. Oźmenśkyj, W. Unijat: Pidlisne. W Тернопільський енциклопедичний словник. редкол.: Г. Яворський та ін.. T. 3: П—Я. Тернопіль : Видавничо-поліграфічний комбінат «Збруч», 2008, s. 83. ISBN 978-966-528-279-2. (ukr.) (ukr.)
  2. ↑ Володимир Кубійович: Етнічні групи південнозахідної України (Галичини) на 1.1.1939. Вісбаден, 1983, s. 60, 121. (ukr.)

Bibliografia

  • Dryszczów 2.) z Zieloną, wieś, pow. podhajecki, s. 180—181, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 180.