Pienia pochwalne

Psalmy 148–149–150 w piętnastowiecznym brewiarzu rękopiśmiennym z Biblioteki XX. Czartoryskich. Psalm 149 (Cantate Domino canticum novum) i psalm 150 (Laudate Dominum in sanctis eius) są zapisane bez żadnej przerwy

Pienia pochwalne[1] (gr. Αἶνοι, łac. Laudes) – liturgiczna nazwa grupy trzech ostatnich psalmów (148, 149, 150), często używanych łącznie w liturgii chrześcijańskiej.

Opis i zastosowanie liturgiczne

Trzy ostatnie utwory Księgi Psalmów zapraszają całe stworzenie do uwielbiania Boga. W psalmach 148 i 150 wielokrotnie powtarza się słowo laudate („chwalcie”). Psalmy te używane są jako całość (jedna nierozdzielna grupa) w wielu liturgiach chrześcijańskich, a zwyczaj ten pochodzi najprawdopodobniej z liturgii synagogalnej[2].

W pierwotnym obrządku rzymskim psalmy te odmawiano codziennie jako jedną grupę (z doksologią tylko na końcu ostatniego) na zakończenie psalmodii laudesów[2]. Nazwa całej godziny kanonicznej wzięła się zresztą od tych psalmów[1]. Psalmy te rozdzielono w liturgii rzymskiej dopiero podczas reformy liturgii za Piusa X[2][3][4].

W liturgii bizantyjskiej psalmy te odmawia się w trakcie jutrzni[5].

W obrządku koptyjskim Psalmy 148–149–150 stanowią czwarty i ostatni z kantyków (ϩⲱⲥ) śpiewanych w oficjum nocnym[6].

Przypisy

  1. 1 2 Aleksy Klawek, Niebo i ziemia niechaj Pana chwalą. Psalm 148, „Ruch Biblijny i Liturgiczny”, 4 (5–6), 1951, s. 333–341.
  2. 1 2 3 De Laudibus Matutinis, [w:] C. Callewaert, Sacris erudiri, Abbatia S. Petri de Aldenburgo in Steenbrugge, 1940, s. 53–89.
  3. ↑ Antiphonale Sanctae Romanae Ecclesiae pro diurnis horis Ss. D. N. Pii X. Pontificis Maximi jussu restitutum et editum, Romae: Typis Polyglottis Vaticanis, 1912, XVII+776+[221]+98*+48.
  4. ↑ Compendium of the Reforms of the Roman Breviary, 1568-1961: Part 7.2 - The Breviary Reforms of St. Pius X (Continued) [online], The New Liturgical Movement [dostęp 2026-06-28].
  5. ↑ E. Mercenier, F. Paris, La prière des églises de rite byzantin. I: L’office divin, la liturgie, les sacrements, wyd. 2, Monastère de Chevetogne. 1948, XL+471.
  6. ↑ Ϯⲯⲁⲗⲙⲟⲇⲓⲁ ⲉⲑⲟⲟⲩⲁⲃ – The Holy Psalmody, Coptic Orthodox Patriarchate, vi+563, ISBN 978-0-9953634-1-0.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.