Piero Bianconi

Piero Bianconi (ur. 1 czerwca 1899 w Minusio, zm. 5 czerwca 1984 tamże) – włoskojęzyczny pisarz szwajcarski.

Piero Bianconi był synem Margherity z domu Rusconi i Alessandro Biaconiego. Jego ojciec przebywał w Stanach Zjednoczonych, a po powrocie do Szwajcarii pracował jako rolnik. Starszym bratem Piero Biaconiego był poeta Giovanni Bianconi (1891-1981)^[1]

W 1927 roku uzyskał uprawnienia nauczycielskie, a następnie kontynuował edukację na Uniwersytecie we Fryburgu. Studia ukończył w 1935 roku, na podstawie rozprawy dotyczącej Giovanniego Pascoliego^[1]. W latach 1932-1934 przebywał we Florencji i Rzymie, przygotowując rozprawę doktorską i uczęszczając na wykłady z historii sztuki (m.in. u Pietra Toeski). Obracał się w kręgach artystycznych, nawiązując znajomości z licznymi pisarzami, poetami i krytykami^[1].

Po powrocie do Szwajcarii, w latach 1935-1936 pracował jako wykładowca języka włoskiego na Uniwersytecie w Bernie, a następnie nauczał języka francuskiego i historii sztuki w szkole pedagogicznej w Locarno^[1].

Jego debiutem literackim był zbiór krótkich testów "Ritagli", wydany w 1935 roku. Opublikował kilkadziesiąt tekstów dotyczących historii sztuki, tworzył także powieści^[2]. Zajmował się również dzialalnośćią translatorską, przekładał na język włoski utwory m.in. Goethego, Samuela Butlera, Denisa Diderota, Jeana-Jacques’a Rousseau, Voltaire'a, Honoré de Balzaca, Alaina-Fourniera i Charlesa Ferdinanda Ramuza^[1].

• "Ritagli" (1935)
• "Croci e rascane" (1943)
• "Albero genealogico" (1969)
• "Occhi sul Ticino" (1972)