Pietro Torrigiano

Pietro Torrigiano
Ilustracja
Portret Pietra Torrigiana nieznanego autorstwa, przypuszczalnie przed 1800 rokiem
Data i miejsce urodzenia

24 listopada 1472
Florencja

Data i miejsce śmierci

1528
Sewilla

Narodowość

Włoch

Dziedzina sztuki

rzeźbiarstwo, malarstwo

Epoka

renesans

Grób Henryka VII Tudora i Elżbiety York stworzony przez Torrigianego

Pietro Torrigiano, też Pietro Torrigiani[1] (ur. 24 listopada 1472 we Florencji, zm. 1528 w Sewilli[2]) – włoski rzeźbiarz i malarz, znany dzięki wprowadzeniu sztuki renesansowej do Anglii[3].

Pochodził z Florencji[2]. Był uczniem Bertolda di Giovanniego. Według przekazów miał on skonfliktować się z młodszym od niego Michałem Aniołem[4]. W zależności od źródeł podaje się, że Michał Anioł miał jako pierwszy obrazić Torrigianego podczas wspólnego rysowania wnętrz pewnego z florenckich kościołów[5] bądź też konflikt rozpoczął Torrigiano, zazdrosny o talent młodszego kolegi[4]. Za złamanie nosa Michałowi Aniołowi Torrigiano został wydalony ze szkoły, ponadto został znienawidzony przez mieszkańców Florencji[2][4].

Ok. 1492–1495 wyrzeźbił Zbawiciela. Wykonana z polichromowanego drewna rzeźba znajduje się w zakrystii kościoła Santa Trinita we Florencji[4].

Po opuszczeniu Florencji pracował w Rzymie, Bolonii, Sienie[3]. W latach 1509–1510 pracował w Niderlandach, następnie w latach 1511–1518 w Anglii[2]. Tam stworzył grobowce dla Henryka VII Tudora i Elżbiety York, a także dla Małgorzaty Beaufort[2][1]. Przyczynił się do upowszechnienia sztuki renesansowej w Anglii[3].

W 1521 roku osiadł w Sewilli, gdzie spędził resztę życia[1]. Giorgio Vasari podaje, że Torrigiano zagłodził się na śmierć po tym, jak został uwięziony przez inkwizycję hiszpańską[1][2].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Pietro Torrigiani [online], britannica.com [dostęp 2025-07-20] (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 6 TORRIGIANO, Pietro [online], wga.hu [dostęp 2025-07-20] (ang.).
  3. 1 2 3 Pietro Torrigiano [online], npg.org.uk [dostęp 2025-07-20] (ang.).
  4. 1 2 3 4 Luba Ristujczina, Michał Anioł, Bielsko-Biała: Dragon, 2021, s. 84–85, ISBN 978-83-8172-897-3.
  5. ↑ Walter Isaacson, Leonardo da Vinci, Kraków: Insignis Media, 2019, s. 520, ISBN 978-83-66071-41-4.