Pionier (wojsko)
Pionier – żołnierz wojsk inżynieryjnych wyspecjalizowany w budowie mostów, sypaniu szańców i wszelkiego rodzaju robotach ziemnych. W niektórych armiach pionier jest odpowiednikiem sapera[1].
W dwudziestoleciu międzywojennym w piechocie i kawalerii Wojska Polskiego II RP istniały pododdziały pionierów. Na szczeblu pułku piechoty i kawalerii - pluton, a na szczeblu brygady kawalerii - szwadron.
19 września 1922 Minister Spraw Wojskowych zmienił nazwę „pluton (kompania, szwadron) techniczny” na „pluton (kompania, szwadron) pionierów” w etatach pokojowych i wojennych piechoty i jazdy, lecz nie zezwolił na używanie nazw „pionier”, „starszy pionier” w znaczeniu podobnym jak „saper”, „starszy saper”. Szeregowi plutonów pionierów mieli korzystać z nazw obowiązujących w piechocie lub jeździe[2].
Zobacz też
- Pionierzy cesarskiej i królewskiej Armii
- Niemieccy pionierzy
- Francuscy pionierzy (w Legii Cudzoziemskiej)
Przypisy
- ↑ Mała Encyklopedia Wojskowa 1970 ↓, s. 620.
- ↑ Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 38 z 19 września 1922 roku, poz. 546.
Bibliografia
- Encyklopedia Wojskowa. Otton Laskowski (red.). T. VI: Obrączki Kościuszkowskie - Przemysł II. Warszawa: Towarzystwo Wiedzy Wojskowej i Wojskowy Instytut Naukowo-Oświatowy, 1937.
- Józef Urbanowicz (red.): Mała encyklopedia wojskowa (K–Q). T. II. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970.