Piotr Jegor

Piotr Jegor
Pełne imię i nazwisko

Piotr Andrzej Jegor

Data i miejsce urodzenia

13 czerwca 1968
Zbrosławice

Data i miejsce śmierci

17 marca 2020
Knurów

Wzrost

185 cm

Pozycja

obrońca

Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
1979–1988 Górnik Knurów
1988–1995 Górnik Zabrze 180 (13)
1995 → Hapoel Hajfa (wyp.) 14 (0)
1996 Stal Mielec 8 (1)
1996–2001 Odra Wodzisław Śląski 107 (13)
2001 BKS Stal Bielsko-Biała
2002 Górnik Jastrzębie 29 (3)
2003 LKS Bełk
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1989–1997  Polska 20 (1)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
2002 Górnik Jastrzębie
2003–2004 Olimp Szczygłowice
  1. ↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.

Piotr Andrzej Jegor (ur. 13 czerwca 1968 w Zbrosławicach, zm. 17 marca 2020 w Knurowie) – polski piłkarz występujący na pozycji obrońcy, związany m.in. z Górnikiem Zabrze i Odrą Wodzisław Śląski, reprezentant Polski, trener.

Kariera klubowa

Macierzystym klubem Jegora był Górnik Knurów, którego członkiem był w latach 1979–1988. Na szczeblu seniorskim bronił jego barw w rozgrywkach II ligi, w których knurowianie dwukrotnie plasowali się na trzecim miejscu w tabeli grupy II, przegrywając ostatecznie dwumecze barażowe o miejsce w elicie (sezony 1986/87 i 1987/88). Zdaniem Jegora w drugim z przypadków czołowi piłkarze Górnika, prowadzącego w rewanżu w Krakowie z Wisłą 2:0 (ostatecznie przegrał 2:4), sprzedali awans za pół miliona złotych[1].

W 1988 przeniósł się do drużyny mistrza Polski, Górnika Zabrze i szybko wywalczył sobie miejsce w składzie. W zabrzańskim klubie spędził siedem i pół roku, rozgrywając w tym czasie 180 meczów ligowych i zdobywając trzynaście bramek. W Pucharze Polski zagrał dwadzieścia razy i trafił czterokrotnie, w rozgrywkach UEFA zaś wystąpił dwanaście razy i strzelił dwa gole. Łącznie zagrał dla Górnika 212 razy, zdobywając dziewiętnaście bramek. Jednym z najbardziej pamiętnych jego trafień był gol na 1:1 w meczu 1/8 finału Pucharu Europy 1988/89 z Realem Madryt na Estadio Santiago Bernabéu (ostatecznie 2:3), po którym trener „Królewskich” Leo Beenhakker bez powodzenia próbował ściągnąć piłkarza do siebie[2]. Zainteresowany był nim później również HSV Hamburg. Ze śląskim klubem zdobył trzy medale mistrzostw Polski – srebrny w sezonie 1990/91 oraz brązowe w sezonach 1988/89 i 1993/94. Dodatkowo zdobył bramkę w finale PP 1991/92, w którym zabrzanie zostali zwyciężeni przez Miedź Legnica (1:1, k. 3–4). Jegor jest rekordzistą Górnika w liczbie goli uzyskanych z rzutów wolnych – trafiał tak pięciokrotnie. Przez całą karierę słynął również z bardzo mocnych uderzeń piłki[3], ambicji i waleczności[4].

Wiosnę 1995 spędził na wypożyczeniu w występującym w izraelskiej Lidze Leumit Hapoelu Hajfa, który osiągnął wtedy finał krajowego pucharu, przegrywając w nim z Makabi Hajfa (0:2). Prezes Hapoelu po zakończeniu okresu wypożyczenia próbował ściągnąć Jegora na stałe, lecz działacze Górnika nie chcieli z nim rozmawiać[5]. Wrócił do Zabrza przed rundą jesienną sezonu 1995/96, jednak wobec jego konfliktów z klubem (w imieniu drużyny domagał się wypłaty zaległych pensji) zimą został sprzedany do upadającej i niewypłacalnej Stali Mielec, która w kolejnym półroczu nie dała rady utrzymać się w I lidze.

Po spadku Stali został zawodnikiem beniaminka ekstraklasy, Odry Wodzisław Śląski. W sezonie 1996/97 drużyna ta zajęła najlepsze w swojej historii miejsce w rozgrywkach ligowych (trzecie). W ciągu pięciu sezonów pobytu w Wodzisławiu Jegor zagrał w barwach Odry w 117 meczach mistrzowskich, zdobywając trzynaście bramek. Występował w tym czasie również w rozgrywkach Pucharu Polski, Pucharu UEFA, Pucharu Intertoto i Pucharu Ligi. Ostatnie spotkania w pierwszym zespole Odry rozegrał jesienią 2000, kolejną rundę spędził na leczeniu kontuzji w drużynie rezerw, a następnie odszedł z klubu. Rok później, w maju 2002 został z okazji jubileuszu 80-lecia istnienia Odry umieszczony w jej jedenastce wszech czasów. Łącznie w swojej pierwszoligowej karierze Jegor rozegrał w barwach Górnika, Stali i Odry 295 spotkań, w których zdobył 27 bramek.

Jesienią 2001 występował w czwartoligowym BKS Stal Bielsko-Biała[6], a wiosną i jesienią 2002 w ekipie Górnika Jastrzębie, najpierw w III, a po spadku w IV lidze. Od maja do listopada był grającym trenerem tego zespołu[7]. Ostatnim klubem w jego zawodniczej karierze był występujący w rybnickiej klasie A LKS Bełk[8], z którym wiosną 2003 zajął drugie miejsce w tabeli i po barażowym dwumeczu awansował do ligi okręgowej. W sezonie 2003/04 prowadził jako trener C-klasowy zespół Olimpu Szczygłowice[9].

Kariera międzynarodowa

W reprezentacji Polski Jegor zadebiutował 7 lutego 1989 w wyjazdowym meczu z Kostaryką (4:2). W ciągu kolejnych ośmiu lat występował w biało-czerwonych barwach jedynie w grach towarzyskich, notując łącznie dwadzieścia takich spotkań. Po raz ostatni na boisku w meczu międzypaństwowym pojawił się 26 lutego 1997, gdy rywalem Polaków była Brazylia (2:4). Jedyną bramkę w reprezentacji zdobył dziewięć dni wcześniej, w meczu z Łotwą na Anagenissis Stadio w Derinii na Cyprze (3:2, strzelił z rzutu wolnego gola na 2:2). W trzech spotkaniach był kapitanem zespołu.

Życie prywatne

Z zawodu był elektromechanikiem. Jego dwaj bracia pracowali w kopalni. Miał żonę i dwóch synów[5]. Po zakończeniu kariery sportowej zerwał kontakty z piłkarskim środowiskiem, miał problemy z alkoholem, przez pewien czas nie mógł znaleźć zatrudnienia. Pracował później w Miejskim Ośrodku Sportu i Rekreacji w Knurowie, w LKS Bełk, wreszcie w Podstrefie Gliwickiej Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej, w firmie produkującej parowniki do chłodziarek[5].

Zmarł w wieku 51 lat[10][11]. Został pochowany 21 marca 2020 roku na cmentarzu komunalnym w Knurowie[12].

Statystyki

Klubowe

Klub Sezon Liga Liga Puchar Europa[a] Inne[b] Suma
Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki
Górnik Zabrze1988/1989I liga260304[c]10[d]0331
1989/1990I liga290102[e]0–320
1990/1991I liga27341––314
1991/1992I liga293722[f]1–386
1992/1993I liga26510––275
1993/1994I liga25[g]231––283
1994/1995I liga120004[h]0–160
1995/1996I liga6010–0[i]070
Ogólnie 180132041220021219
Hapoel Hajfa (wyp.)1994/1995Liga Leumit140––140
Stal Mielec1995/1996I liga8100––81
Odra Wodzisław Śląski1996/1997I liga2720––272
1997/1998I liga28413[j]01/2[k]032/335
1998/1999I liga3030––303
1999/2000I liga2030–4[l]1244
2000/2001I liga2110–2[m]051
Ogólnie 107131307/8111815
Górnik Jastrzębie2001/2002III liga153–––153
2002/2003IV liga140–––140
Ogólnie 293––––––293
Ogólnie w karierze 3383051527/8138238

Międzynarodowe

Polska
RokMeczeGole
198920
199010
199120
199250
199310
199450
199741
Ogólnie201
Polska
Lp. Data Miejsce Przeciwnik Wynik Rozgrywki Czas gry Uwagi
1.07.02.1989San José, Kostaryka Kostaryka4:2towarzyski1–90
2.12.02.1989Gwatemala, Gwatemala Gwatemala1:0towarzyski80–90
3.26.09.1990Bukareszt, Rumunia Rumunia1:2towarzyski75–90
4.05.02.1991Belfast, Irlandia Północna Irlandia Północna1:3towarzyski1–45
5.27.03.1991Ołomuniec, Czechosłowacja Czechosłowacja0:4towarzyski64–90
6.07.05.1992Solna, Szwecja Szwecja0:5towarzyski1–90
7.27.05.1992Jastrzębie-Zdrój, Polska Czechosłowacja1:0towarzyski62–90
8.18.11.1992Iława, Polska Łotwa1:0towarzyski1–90
9.26.11.1992Buenos Aires, Argentyna Argentyna0:2towarzyski1–90
10.29.11.1992Montevideo, Urugwaj Urugwaj1:0towarzyski60–90
11.01.02.1993Nikozja, Cypr Cypr0:0towarzyski74–90
12.09.02.1994Santa Cruz de Tenerife, Hiszpania Hiszpania1:1towarzyski1–90
13.23.03.1994Saloniki, Grecja Grecja0:0towarzyski1–90
14.13.04.1994Cannes, Francja Arabia Saudyjska1:0towarzyski1–45
15.04.05.1994Kraków, Polska Węgry3:2towarzyski1–90
16.17.05.1994Katowice, Polska Austria3:4towarzyski1–90
17.14.02.1997Ajia Napa, Cypr Litwa0:0towarzyski1–90Kapitan Żółta kartka
18.15.02.1997Ajia Napa, Cypr Cypr3:2towarzyski1–90Kapitan Żółta kartka
19.17.02.1997Derinia, Cypr Łotwa3:2towarzyski1–90Kapitan Gol
20.26.02.1997Goiânia, Brazylia Brazylia2:4towarzyski1–90

Sukcesy

Górnik Zabrze
Hapoel Hajfa
Odra Wodzisław Śląski
LKS Bełk

Uwagi

  1. ↑ Uwzględniono: Puchar Europy – 4 (1), Puchar UEFA – 11 (1).
  2. ↑ Uwzględniono: Superpuchar Polski – 0 (0), Puchar Intertoto – 1/2 (0), Puchar Ligi – 6 (1).
  3. ↑ Uwzględniono: Puchar Europy.
  4. ↑ Uwzględniono: Superpuchar Polski.
  5. ↑ Uwzględniono: Puchar UEFA.
  6. ↑ Uwzględniono: Puchar UEFA.
  7. ↑ Wyjazdowy mecz 19. kolejki z GKS Katowice został przerwany i powtórzony (uwzględniono oba).
  8. ↑ Uwzględniono: Puchar UEFA.
  9. ↑ Uwzględniono: Puchar Intertoto UEFA.
  10. ↑ Uwzględniono: Puchar UEFA.
  11. ↑ Uwzględniono: Puchar Intertoto UEFA.
  12. ↑ Uwzględniono: Puchar Ligi Polskiej.
  13. ↑ Uwzględniono: Puchar Ligi Polskiej.

Przypisy

  1. ↑ Rafał Musioł: Zmarł Piotr Jegor, były piłkarz Górnika Zabrze. dziennikzachodni.pl, 2020-03-17. [dostęp 2020-04-13]. (pol.).
  2. ↑ Przemysław Chlebicki: Piotr Jegor nie żyje. Był nazywany “polskim Koemanem”. futbolnews.pl, 2020-03-17. [dostęp 2020-04-13]. (pol.).
  3. ↑ ZMARŁ PIOTR JEGOR. gornikzabrze.pl, 2020-03-17. [dostęp 2020-04-13]. (pol.).
  4. ↑ Kuba Cimoszko: Piotr Jegor. Śląski „karlus”, który zachwycił Real Madryt (wspomnienie). sportowefakty.wp.pl, 2020-03-18. [dostęp 2020-04-13]. (pol.).
  5. 1 2 3 Paweł Muzyka: Piotr Jegor: Gdybym urodził się 10 lat wcześniej albo później, miałbym inne życie…. weszlo.com, 2012-09-12. [dostęp 2020-04-13]. (pol.).
  6. ↑ Mocny strzał BKS. bielskobiala.naszemiasto.pl, 2001-08-10. [dostęp 2020-04-13]. (pol.).
  7. ↑ Zmarł Piotr Jegor. gksjastrzebie.com, 2020-03-17. [dostęp 2020-04-13]. (pol.).
  8. ↑ Piotr Jegor w rybnickiej A-klasie. katowice.wyborcza.pl, 2003-03-12. [dostęp 2020-04-13]. (pol.).
  9. ↑ Piotr Skorupa. Na początek hala. „Przegląd Lokalny”, 2004-02-12. Media Lokalne sp. z o.o..
  10. ↑ Piotr Jegor nie żyje. 90minut.pl, 2020-03-17. [dostęp 2020-03-18]. (pol.).
  11. ↑ Paweł Czado: Piotr Jegor, były piłkarz Górnika Zabrze, nie żyje. „Nie wykorzystałem szansy jako sportowiec”. katowice.wyborcza.pl, 2020-03-17. [dostęp 2020-03-17]. (pol.).
  12. ↑ 78, W sobotę pogrzeb Piotra Jegora [online], www.gksjastrzebie.com [dostęp 2021-04-02] (pol.).

Bibliografia

  • Andrzej Gowarzewski, Bożena Lidia Szmel, Joachim Waloszek: Górnik Zabrze. 60 lat prawdziwej historii (1948–2008). Katowice: Wydawnictwo GiA, 2009, s. 152–179, 238. ISBN 978-83-88232-24-4.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.