Piotr Le Brun

Piotr le Brun (ur. 22 lutego 1802 w Warszawie, zm. 17 stycznia 1879 tamże) – polski artysta malarz, absolwent żoliborskiego konwiktu Pijarów.

Urodził się jako syn Tomasza i Adelajdy de Mimuid. W 1820 został mianowany konduktorem, w 1827 podporucznikiem, a 6 lutego 1831 awansował na porucznika Kwatermistrzostwa Generalnego. Był oficerem powstania listopadowego, pod koniec którego otrzymał Złoty Krzyż Virtuti Militari. We wrześniu 1831 został dymisjonowany. Brał udział w pracy nad mapą topograficzną Królestwa. Pierwsze rysunki wystawiał w 1819 jeszcze jako student. Jego prace były pokazywane na wystawach w Warszawie w 1825, 1828, 1836 i 1841, przeważnie były to kopie i portrety rodzinne. Pod koniec życia malował obrazy o treści religijnej wystawiane w Zachęcie. Był jednym z pierwszych warszawskich litografów. Odbył dwuletnie studia w Rzymie, po czym rok uczył się u A. J. Grossa w Paryżu. Do jego znanych dzieł należą portret gen. Maurycego Haukego (1829) i rysunek Śmierć generała Sowińskiego na Woli. Z portretów sławnych członków rodziny jest wykonawcą kopii portretów małżonków Makarowicz: Franciszka Ksawerego - dziadka swojej żony (Muzeum Narodowe w Warszawie) oraz jego żony, Róży z Kozieradzkich (Muzeum m. st. Warszawy). W 1841 otrzymał złoty medal I klasy na Wystawie Przemysłu Krajowego i Sztuk Pięknych za obraz "Sprzedaż niewolnic w Turcji". Ożeniony zJego żoną była Klementyna Makarowicz. Zmarł w Warszawie.

Pochowany jest na Starych Powązkach w Warszawie (kwatera 157-1-1/2/3)^[1].

• Rafał Gerber, Studenci Uniwersytetu Warszawskiego 1808-1831. Słownik biograficzny (str. 118): Le Brun Piotr, Wydział Prawa i Administracji, sekcja Prawa i Admin., wpis 24 IX 1818
• Robert Bielecki, Słownik biograficzny oficerów powstania listopadowego, Warszawa 1995-98
• Stanisław Łoza, Rodziny polskie pochodzenia cudzoziemskiego osiadłe w Warszawie i okolicach, t. 1-3, Warszawa 1932-1935