Piotr Marcinkowski

Piotr Marcinkowski
Obywatelstwo

polskie

Kategoria wagowa

kogucia
lekka

Klub

Prosna Kalisz
Gwardia Warszawa
Turów Zgorzelec

Dorobek medalowy
złoto 1987 MP w kategorii lekkiej
srebro 1985 MP w kategorii lekkiej
srebro 1991 MP w kategorii lekkiej
brąz 1982 MP w kategorii koguciej
brąz 1984 MP w kategorii lekkiej
brąz 1986 MP w kategorii lekkiej
brąz 1988 MP w kategorii lekkiej

Piotr Marcinkowski – polski bokser kategorii koguciej i lekkiej, medalista Mistrzostw Polski.

Kariera

W 1982 jako zawodnik Prosna Kalisz został brązowym medalistą mistrzostw Polski w kategorii koguciej. W pierwszej walce pokonał 4:1 Jerzego Szewczyka. W drugiej walce wygrał 5:0 z Januszem Szampem. W półfinale przegrał ze Sławomirem Zapartem[1].

W 1984 jako zawodnik Gwardii Warszawa zdobył brązowy medal kategorii lekkiej. W pierwszej walce pokonał Wiesława Stefanowskiego 3:2. W walce 1/8 finału pokonał 5:0 zawodnika Górnika Knurów Waldemara Gosiewskiego 5:0. W ćwierćfinale pokonał przez dyskwalifikację zawodnika Gwardii Warszawa Marka Dobosza. W półfinale przegrał z Dariuszem Kosedowskim 5:0[2].

W 1985 zdobył wicemistrzostwo Polski. W pierwszej rundzie pokonał Bogdana Więcka. W 1/8 finału wygrał 3:2 z zawodnikiem Czarnych Słupsk Mirosławem Knapikiem. W ćwierćfinale pokonał Ireneusza Zdziarskiego z Górnika Knurów. W półfinałowej walce pokonał zawodnika Gwardii Wrocław, Janusza Ołdaka. W finałowej walce został pokonany 3:2 przez Grzegorza Jabłońskiego[3].

W 1986 po raz trzeci w karierze zdobył brązowy medal. W pierwszej rundzie pokonał Leszka Pasowicza. W półfinałowej walce został pokonany przez Ryszarda Majdańskiego[4].

W 1987 zdobył mistrzostwo polski w kategorii lekkiej. W pierwszej walce w 1/4 finału pokonał zawodnika Wybrzeża Gdańsk Włodzimierza Młodeckiego. W półfinale pokonał zawodnika GKS Jastrzębie Grzegorza Jabłońskiego[5].

W 1988 po raz czwarty w karierze zdobył brązowy medal w kategorii lekkiej. W pierwszej walce w 1/4 finału pokonał 5:0 zawodnika Górnika Pszów. W półfinałowej walce przegrał 4:1 z zawodnikiem Błękitnych Kielce, Januszem Borowskim[6].

W 1989 w pierwszej walce pokonał 4:1 Jana Wołejkę. W ćwierćfinale odpadł przegrywając 4:1 ze Stanisławem Załęskim[7].

W 1990 przegrał w pierwszej walce z Janem Wołejko i odpadł z turnieju[8].

W 1991, reprezentując Turów Zgorzelec, zdobył ostatni w karierze medal Mistrzostw Polski. W pierwszej walce w 1/4 finału pokonał 5:0 zawodnika 06 Kleofas Katowice, Marka Matusiaka. W półfinale pokonał 4:1 zawodnika Victorii Jaworzno, Aleksandra Toczka[9].

Przypisy

  1. ↑ 53. Polish National Championships – Poznań – September 19-26 1982. Amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2026-03-08]. (ang.).
  2. ↑ 55. Polish National Championships – Słupsk – May 13-20 1984. Amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2026-03-09]. (ang.).
  3. ↑ 56. Polish National Championships – Wrocław – September 15-22 1985. Amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2026-03-09]. (ang.).
  4. ↑ 52. Polish National Championships – Zabrze – March 15-22 1981. Amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2026-03-08]. (ang.).
  5. ↑ 58. Polish National Championships – Kraków – September 23-27 1987. Amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2026-03-08]. (ang.).
  6. ↑ 59. Polish National Championships – Kielce – May 25-29 1988. Amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2026-03-08]. (ang.).
  7. ↑ 60. Polish National Championships – Łódź – May 15-19 1989. Amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2026-03-09]. (ang.).
  8. ↑ 61. Polish National Championships – Jastrzębie – March 22-25 1990. Amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2026-03-09]. (ang.).
  9. ↑ 62. Polish National Championships – Słupsk – March 21-24 1991. Amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2026-03-09]. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.