Piotr Mierzewski

Piotr Mierzewski
Data i miejsce urodzenia

5 września 1950
Gdynia

Data i miejsce śmierci

13 września 2023
Gdańsk

Zawód, zajęcie

lekarz, urzędnik państwowy

Stanowisko

wiceminister zdrowia (1989–1992)

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Piotr Adam Mierzewski (ur. 5 września 1950 w Gdyni[1], zm. 13 września 2023[2] w Gdańsku[3]) – polski lekarz i urzędnik państwowy, działacz opozycyjny w PRL, w latach 1989–1992 podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej.

Życiorys

Syn Mieczysława i Mieczysławy[1]. W czasie protestów z grudnia 1970 był sanitariuszem w pogotowiu w Gdyni[4]. Ukończył studia medyczne. Od 1975 do 1984 starszy asystent Zakładu Biostatyki i Informatyki Instytutu Medycyny Społecznej Akademii Medycznej w Gdańsku, od 1985 pracował w Klinice Nefrologii Dziecięcej AM w Gdańsku[5]. W latach 80. został sekretarzem Sekcji Służby Zdrowia i członkiem sekcji krajowej NSZZ „Solidarność”, współpracując blisko z Aliną Pienkowską. Był wiceszefem zakładowej „S” na Akademii Medycznej w Gdańsku oraz kierował zespołem opracowującym projekt reformy podstawowej opieki zdrowotnej[6]. W okresie stanu wojennego internowany w ośrodku odosobnienia w Iławie. Był rozpracowywany przez Służbę Bezpieczeństwa[1], a w procesie sądowym oskarżono go z art. 122 kodeksu karnego o zdradę ojczyzny[7].

30 września 1989 został podsekretarzem stanu (pierwszym wiceministrem) w Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej z rekomendacji Aliny Pienkowskiej, odpowiadając m.in. za reformę systemu zdrowotnego[8]. We wrześniu 1992 złożył dymisję[9], zakończył pełnienie funkcji 30 października tego samego roku. W latach 1992–1993 dyrektor Narodowego Instytutu Zdrowia. Od 1994 do 2011 pracował w Departamencie Zdrowia Publicznego w Radzie Europy, gdzie doszedł do stanowiska szefa[10][2].

W 1971 ożenił się z Hanną (obecnie dr hab. n. med, specjalistka pediatrii, genetyk kliniczny), z tego związku urodziła się córka Magdalena[11].

W 1982 ożenił się z prawniczką Magdaleną (córką Olgi Krzyżanowskiej), z którą miał córkę Natalię[4] i syna Krzysztofa. Został pochowany na Cmentarzu Srebrzysko[12].

Odznaczenia

Otrzymał Złoty Krzyż Zasługi (2010)[13] i Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2012)[14].

Przypisy

  1. 1 2 3 Dane osoby z katalogu osób „rozpracowywanych”. ipn.gov.pl. [dostęp 2020-03-26].
  2. 1 2 Zmarł lek. Piotr Adam Mierzewski. gumed.edu.pl, 14 września 2023. [dostęp 2023-09-15].
  3. ↑ Piotr Mierzewski [online], rejestry-notarialne.pl [dostęp 2026-05-11].
  4. 1 2 Piotr Mierzewski. Alfabet Mierzewskiego Piotra. „Służba Zdrowia”, 15 sierpnia 2005.
  5. ↑ Jacek Jassem. Żałobne posiedzenie Rady Wydziału Lekarskiego. „Gazeta AMG. Miesięcznik Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego”, s. 24–25, marzec 2012. ISSN 1506-9745.
  6. ↑ Sekcja Służby Zdrowia NSZZ „Solidarność” (Sekretariat Ochrony Zdrowia NSZZ „Solidarność”). encysol.pl. [dostęp 2020-03-26].
  7. ↑ 1984. solidarnosc.org.pl. [dostęp 2020-03-26].
  8. ↑ Barbara Szczepuła: Alina. Miłość w cieniu polityk. Virtualo, 2013. ISBN 978-83-7881-066-7.
  9. ↑ Agata Nowakowska: Dymisja za dymisją. wyborcza.pl, 25 września 1992. [dostęp 2020-03-26].
  10. ↑ Nie dyskredytujcie Gdańska i gdańszczan. Rośnie odzew na list protestacyjny profesorów – dołącz, złóż podpis. gdansk.pl, 10 czerwca 2019. [dostęp 2020-03-26].
  11. ↑ Alfabet Mierzewskiego Piotra [online], www.sluzbazdrowia.com.pl [dostęp 2024-04-27] (pol.).
  12. ↑ Wyszukiwarka
  13. ↑ M.P. z 2011 r. Nr 12, poz. 128 (ISAP)
  14. ↑ M.P. z 2012 r. poz. 556 (ISAP)
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.