Piotr Prokopiak

Piotr Prokopiak
Ilustracja
Piotr Prokopiak (2024)
Data i miejsce urodzenia

13 marca 1973
Szczecinek

Narodowość

polska

Język

polski

Dziedzina sztuki

poezja proza esej

Epoka

XXI w.

Ważne dzieła

„Odsypiając przeszłość”, „Autystyczny las”, „Cmentarne miśki rozumieją czas”, „Zielony manuskrypt”, „Księżycowy Piotruś”

Odznaczenia
Odznaka honorowa „Zasłużony dla Kultury Polskiej”
Strona internetowa

Piotr Prokopiak (ur. 13 marca 1973 w Szczecinku) – polski poeta i prozaik, członek Związku Literatów Polskich.

Biografia twórcza

Piotr Prokopiak (2015)

Debiutował w 2003 roku na łamach Brulionu Literackiego „Ślad” – piśmie słupskiego oddziału Związku Literatów Polskich. Publikował w „Autografie”, Miesięczniku Literackim „Akant”, Kwartalniku artystyczno-naukowym „Znaj”, Piśmie społeczno-kulturalnym „Miesięcznik”, Miesięczniku „Idź pod prąd”, „Gazecie Kulturalnej”, „Poezji dzisiaj”, „Pegazie Lubuskim”, „Tyglu kultury”, „Protokole Kulturalnym”, Kwartalniku „ReWiry”, „Kurierze Galicyjskim”, „Золота Пектораль”, „LiryDram”, „Дзвін”, „Посестри” (Instytut Książki, Kraków)[1] oraz w prasie lokalnej: „Głos Pomorza”, „Kulisy Kołobrzeskie”, „Gazeta Kołobrzeska” itp.

Piotr Prokopiak (2015)

Swoje utwory zamieszczał w licznych antologiach i czasopismach internetowych: „Pisarze.pl”, „Helikopter”[2], „Moja Przestrzeń Kultury”[3]. Badacz i miłośnik twórczości Bruno Schulza. W wydawanym we Lwowie „Nowym Kurierze Galicyjskim” opublikował eseje: Jestem z Drohobycza (2022, nr 1, 389)[4], Schulz i Witkacy: dyskurs odmiennych światów (2025, nr 23-24, 483-484)[5], Drohobycz: przypadek nierozwiązany (2026, nr 2, 486)[6], które następnie - w przekładzie Switłany Bresławskiej na język ukraiński - ukazały się w „Золота Пектораль” oraz w internetowej gazecie „Zbrucz” (Lwów)[7][8]. Zredagował, opatrzył wstępem i doprowadził do wydania, pośmiertny tomik szczecineckiej poetki Barbary Filipowskiej Mój cień uciekł (Szczecinek 2014)[9]. Jego poezję i prozę tłumaczono na język angielski, grecki, rosyjski, ormiański, bułgarski, litewski, białoruski, czeski, włoski i ukraiński[10].

Nagrody i wyróżnienia

Za książkę „Cmentarne miśki rozumieją czas” uzyskał wyróżnienie XL Międzynarodowego Listopada Poetyckiego w Poznaniu[11]. Odznaczony srebrnym medalem „Labor Omnia Vincit”, który przyznaje Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego (2023)[12][13]. Uhonorowany nagrodą im. Pantełejmona Kulisza przez Międzynarodową Akademię Literatury i Sztuki Ukrainy (2023)[14][15][16]. Wyróżniony Srebrną Honorową Odznaką Związku Literatów Polskich (2023)[17]. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nadał mu odznaczenie „Zasłużony dla Kultury Polskiej”[18][19].

Publikacje książkowe

Książki poetyckie
  • Narodzeni z wiatru (Szczecinek 2007)
  • Przedcisze (Szczecinek 2008)
  • Pastwisko losu (Szczecinek 2009)[20]
  • Homo Hereticus (Płock 2010)[21]
  • Zanim pochwyci mnie atanda (Koszalin 2015)[22]
  • Cmentarne miśki rozumieją czas (Koszalin 2017)[23][24][25][26]
Książki prozatorskie
  • Odsypiając przeszłość (Warszawa 2011) – powieść[27][28]
  • Trzecia piętnaście i inne opowiadania (Szczecinek 2012) – opowiadania
  • Wzgórze Wisielców (Warszawa 2013) – powieść[29]
  • Autystyczny las (Szczecinek 2019) – opowiadania[30]
  • Uryna (Poznań 2020) – powieść[31][32]
  • Zielony manuskrypt (Wyd. Discursus 2023) – zbiór opowiadań i nowel[33][34]
  • Księżycowy Piotruś (Wyd. Discursus 2024) – nowele[35][36]
Książki obcojęzyczne
  • На межі непривітного світу/Na granicy przed niechcianym światem (Iwano-Frankiwsk 2022) – wybór poezji i prozy w przekładzie Switłany Bresławskiej na język ukraiński[37]
  • Зелений манускрипт/Zielony manuskrypt (Wyd. Discursus 2022) – kompletny zbiór opowiadań i nowel w przekładzie Switłany Bresławskiej na język ukraiński[38][39]
Inne
  • Współautor polsko-ukraińskiego projektu poświęconego osobie i twórczości Brunona Schulza – książki pt. „Jestem z Drohobycza/ Я – з Дрогобича” (Poznań-Iwano Frankiwsk 2022)[40].

Wybrane antologie

  • Contemporary Writers of Poland 2000-2014 (anglojęzyczna antologia współczesnych pisarzy z Polski), Wydawnictwo Dreamme Little City (USA), 2013[41][42]
  • Przewodnik po zaminowanym terenie 2 (Helikopter – antologia tekstów z lat 2016–2020), Wydawca: Ośrodek Postaw Twórczych (Wrocław 2021)[43][44]
  • Ziemia nieobiecana – antologia prozy, Wydawca: Związek Literatów Polskich (Poznań 2020)
  • Jak podanie ręki. Polsko-grecka antologia poezji współczesnej, Wydawca: Związek Literatów Polskich (Poznań 2015)
  • Jak podanie ręki (polsko-ormiańska antologia poezji polskiej), Wydawca: Armaw (Erywań 2016)
  • Rozmowy przyjaciół. Polsko-bułgarska antologia polskiej poezji, Wydawca: Biblioteka „Tematu” (Bydgoszcz 2016)
  • Jak podanie ręki. Polsko-ukraińska antologia współczesnej poezji, Wydawca: Związek Literatów Polskich (Poznań 2015)
  • Jak podanie ręki. Polsko-czeska antologia współczesnej poezji, Wydawca: Wielkopolski O/Związku Literatów Polskich (Poznań 2024)
  • Jak podanie ręki. Polsko-włoska antologia współczesnej poezji, Wydawca: Wielkopolski O/Związku Literatów Polskich (Poznań 2025)[45]
  • ATUNIS GALAXY ANTHOLOGY – 2025 /Antology of Contemporary World Poetry (Belgia, 2025)[46][47]

Życie prywatne

Ma troje dzieci: Natalię, Jeremiasza i Tymoteusza, a także wnuka Nataniela. Jest zagorzałym kibicem klubów piłkarskich: Wielimia Szczecinek i Legii Warszawa.

Przypisy

  1. ↑ Місяцевий Петрусь (третій фрагмент повісті) - Пьотр Прокоп'як | Посестри. Українська та польська лiтература [online], posestry.eu, 26 czerwca 2025 [dostęp 2026-03-27] (ukr.).
  2. ↑ Krzysztof Śliwka, Piotr Prokopiak – Sześć wierszy – Helikopter 2/2018 [online], Ośrodek Postaw Twórczych [dostęp 2019-02-08] (pol.).
  3. ↑ l, PROKOPIAK: Tamta jesień [online], Moja Przestrzeń Kultury (MPK), 10 października 2024 [dostęp 2026-04-16].
  4. ↑ Senat Rzeczypospolitej Polskiej przyjął uchwałę w sprawie ustanowienia 2022 Rokiem Brunona Schulza [online], Nowy Kurier Galicyjski, 29 stycznia 2022 [dostęp 2022-11-13] (pol.).
  5. ↑ Schulz i Witkacy: dyskurs odrębnych światów [online], Nowy Kurier Galicyjski, 27 grudnia 2025 [dostęp 2026-03-27].
  6. ↑ Drohobycz: przypadek nierozwiązany [online], Nowy Kurier Galicyjski, 1 lutego 2026 [dostęp 2026-03-27].
  7. ↑ Шульц і Віткацій: діалог окремих світів [online], Збруч, 14 listopada 2025 [dostęp 2026-03-27] (ukr.).
  8. ↑ Дрогобич: нез’ясований випадок [online], Збруч, 18 marca 2026 [dostęp 2026-03-27] (ukr.).
  9. ↑ „Mój cień uciekł”. Pośmiertny tomik wierszy Barbary Filipowskiej Szczecinek [online], temat szczecinek.com, 4 grudnia 2014 [dostęp 2019-02-08].
  10. ↑ Piotr Prokopiak, wlkpzlp.danutabartosz.com [dostęp 2019-02-08] [zarchiwizowane 2019-02-09] (pol.).
  11. ↑ n, Poetycka książka roku 2017 40. Międzynarodowego Listopada Poetyckiego [online] [dostęp 2019-02-08] (pol.).
  12. ↑ Rajmund Wełnic, Wielkopolanie docenili szczecineckiego poetę i pisarza Piotra Prokopiaka [online], szczecinek.naszemiasto.pl, 20 marca 2023 [dostęp 2024-06-03] (pol.).
  13. ↑ Piotr Prokopiak uhonorowany medalem “Labor omnia vincit” – Wielkopolski Oddział Związku Literatów Polskich [online], zlpwlkp.pl [dostęp 2024-04-25] (pol.).
  14. ↑ Piotr Prokopiаk uhonorowany międzynarodową nagrodą – Wielkopolski Oddział Związku Literatów Polskich [online], zlpwlkp.pl [dostęp 2024-04-25] (pol.).
  15. ↑ Piotr Prokopiak z nagrodą Literacką i Artystyczną im. Pantelejmona Kulisza [online], szczecinek.com [dostęp 2024-04-25] (pol.).
  16. ↑ r, Оголошено лауреатів літературно-мистецької премії імені Пантелеймона Куліша | Літературна Україна – Літукраїна [online], 3 stycznia 2024 [dostęp 2024-01-16] (ros.).
  17. ↑ Uroczyste otwarcie VII Międzynarodowej Konferencji Poetyckiej – Wielkopolski Oddział Związku Literatów Polskich [online], zlpwlkp.pl [dostęp 2024-04-25] (pol.).
  18. ↑ Rajmund Wełnic, Szczecinecki literat wyróżniony ważnym odznaczeniem państwowym [online], szczecinek.naszemiasto.pl, 11 stycznia 2024 [dostęp 2024-06-03] (pol.).
  19. ↑ n, Piotr Prokopiak – Zasłużony dla Kultury Polskiej [online], Wielkopolski Oddział Związku Literatów Polskich, 11 stycznia 2024 [dostęp 2024-01-29] (pol.).
  20. ↑ Książki Piotra Prokopiaka w Bibliotece Narodowej [online], katalogi.bn.org.pl [dostęp 2019-07-26].
  21. ↑ „Homo hereticus” – ukazał się najnowszy tomik poetycki Piotra Prokopiaka Szczecinek | temat szczecinek.com [online], temat.net [dostęp 2017-11-26] (pol.).
  22. ↑ Piotr Prokopiak – Zanim pochwyci mnie Atanda [online], pisarze.pl, 21 stycznia 2015 [dostęp 2019-02-11] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-12] (pol.).
  23. ↑ Piotr Prokopiak – Sklep KryWaj [online], www.krywaj.pl [dostęp 2019-02-08] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-09].
  24. ↑ Gazeta Kulturalna [online], www.gazetakulturalna.zelow.pl [dostęp 2019-02-08].
  25. ↑ „Cmentarne miśki rozumieją czas” Piotra Prokopiaka [online], www.latarnia-morska.eu [dostęp 2019-02-08].
  26. ↑ n, Nowa książka Piotra Prokopiaka [online] [dostęp 2019-02-08] (pol.).
  27. ↑ Pisarze Admin, Jerzy Granowski – “Soterion” – zwierciadło naszej duszy | Pisarze.pl [online] [dostęp 2019-02-08] (pol.).
  28. ↑ Odsypiając przeszłość [online], Lubimyczytać.pl [dostęp 2019-02-08] (pol.).
  29. ↑ Pisarze pl Admin, Kalina Izabela Zioła – Klątwa czarownic | Pisarze.pl [online] [dostęp 2019-11-26] (pol.).
  30. ↑ „Autystyczny las” Piotra Prokopiaka [online], www.latarnia-morska.eu [dostęp 2019-06-24].
  31. ↑ n, Powieść „Uryna” Piotra Prokopiaka w Serii Wydawniczej Libra [online] [dostęp 2020-07-08] (pol.).
  32. ↑ Piotr Prokopiak 2 [online], www.gazetakulturalna.zelow.pl [dostęp 2020-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2020-07-09].
  33. ↑ „Zielony manuskrypt” Piotra Prokopiaka po polsku w Ukrainie [online], zlpwlkp.pl [dostęp 2024-04-25] (pol.).
  34. ↑ Зелений манускрипт na Zielony Manuskrypt. Polska wersja ukraińskiej książki Piotra Prokopiaka [online], szczecinek.com [dostęp 2024-04-25] (pol.).
  35. ↑ Księżycowy Piotruś jest ze Szczecinka. Nowa książka Piotra Prokopiaka [online], Temat Szczecinek.com, 14 sierpnia 2024 [dostęp 2024-08-20] (pol.).
  36. ↑ n, Nowa książka Piotra Prokopiaka. Gratulujemy ! [online], Wielkopolski Oddział Związku Literatów Polskich, 11 sierpnia 2024 [dostęp 2024-08-20] (pol.).
  37. ↑ Rajmund Wełnic, Książka pisarza ze Szczecinka ukazała się na Ukrainie [online], szczecinek.naszemiasto.pl, 11 lutego 2022 [dostęp 2024-06-03] (pol.).
  38. ↑ Петро Прокоп'як, „Зелений манускрипт” [online], discursus.com.ua [dostęp 2022-11-12].
  39. ↑ Piotr Prokopiak 4 [online], www.gazetakulturalna.zelow.pl [dostęp 2022-11-12].
  40. ↑ Z kresowej półki bibliofila (7) – „Jestem z Drohobycza / Я з Дрогобича” [online], Kresy24.pl – Wschodnia Gazeta Codzienna [dostęp 2022-08-16] (pol.).
  41. ↑ Contemporary Writers of Poland 2000-2014: Błaszak, Danuta: 9781304351944: Amazon.com: Books [online], amazon.com [dostęp 2024-05-14] (ang.).
  42. ↑ Danuta Błaszak (red.), Contemporary Writers of Poland 2000–2014: Poetry, From the Editor [online], agnieszkajarzebowska.pl, 2014 [dostęp 2024-06-03] [zarchiwizowane z adresu 2022-11-13] (ang.).
  43. ↑ Przewodnik po zaminowanym terenie 2 [online], Sklep OPT [dostęp 2022-11-13] (pol.).
  44. ↑ Przewodnik po zaminowanym terenie 2 | Victor Ficnerski, Rafał Skonieczny, Krzysztof Śliwka, Marek Śnieciński [online], Lubimyczytać.pl [dostęp 2022-11-13] (pol.).
  45. ↑ n, Anna Santoliquido o IX MKP w prasie włoskiej. [online], Wielkopolski Oddział Związku Literatów Polskich, 4 października 2025 [dostęp 2025-10-21].
  46. ↑ Piotr Prokopiak (Poland) [online], ATUNIS GALAXY POETRY, 4 stycznia 2024 [dostęp 2026-03-27] (ang.).
  47. ↑ ATUNIS GALAXY ANTHOLOGY – 2025 [online], ATUNIS GALAXY POETRY, 2 lipca 2024 [dostęp 2026-03-27] (ang.).

Linki zewnętrzne