Piotr Salwa

Piotr Salwa

Data urodzenia	15 października 1950
Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: literaturoznawstwo włoskie
Alma Mater	Uniwersytet Warszawski[1]
Doktorat	1978 – literaturoznawstwo[1] Uniwersytet Warszawski
Habilitacja	1987[1] – literaturoznawstwo[1] Uniwersytet Warszawski
Profesura	16 grudnia 1996[2]
Polska Akademia Nauk
Status	członek rzeczywisty
Nauczyciel akademicki
Uczelnia	Uniwersytet Warszawski Uniwersytet Szczeciński
Odznaczenia

Piotr Salwa (ur. 15 października 1950)^[3] – profesor nauk humanistycznych, od 2013 członek korespondent, od 2025 członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk^[4], dyrektor Stacji Naukowej PAN w Rzymie. Jego specjalnością naukową są: literaturoznawstwo włoskie^[2] (dzieje literatury włoskiej okresu XIII–XVII wieku, dawna nowelistyka toskańska, krótkie formy narracyjne), teoria literatury (narratologia), oraz dzieje stosunków kulturalnych między Polską a Włochami^[5].

Absolwent IX Liceum Ogólnokształcącego im. Klementyny Hoffmanowej w Warszawie^[6]. Stopień doktora literaturoznawstwa uzyskał w 1978 roku, habilitował się w 1987 r., a tytuł profesora otrzymał w 1996 r.^[1]

• Narrazione, persuasione, ideologia – una lettura del 'Novelliere' di Giovanni Sercambi lucchese, 1991, Pacini Fazzi, Lucca;
• Historia literatury włoskiej, Semper, 1997, Warszawa (autorstwo i redakcja naukowa);
• Historie zmyślone – historie prawdziwe. Ideologia i polityka w dawnej noweli toskańskiej, 2000, Semper, Warszawa (wersja włoska La narrativa tardogotica toscana, Cadmo, Firenze, 2004);
• Petrarka a jedność kultury europejskiej. Materiały międzynarodowego zjazdu – Warszawa, 27–29 V 2004, 2005, Semper, Warszawa (redakcja naukowa);
• Francesco Petrarca, Drobne wiersze włoskie [Rerum vulgarium fragmenta], 2005, Słowo/obraz terytoria, Gdańsk (redakcja naukowa);
• Umberto Eco, Lector in fabula, 1994, PIW, Warszawa (przekład) ;
• Boccaccio e la nuova ars narrandi. Atti del convegno internazionale, 2015, Sub Lupa, Warszawa (redakcja naukowa)^[5]

• Nagroda Ministra Edukacji Naukowej (dwukrotnie – 1987, 1998);
• Nagroda Literacka Premio Mondello (2007);
• Złoty Krzyż Zasługi;
• Order Komandorski Gwiazdy Solidarności Włoskiej (Stella della Solidarieta Italiana)^[5]