Piotr Stermich-Valcrociata
 | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Pochodzenie | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Gatunki | |
| Zawód | |
Piotr Stermich-Valcrociata, Stermicz-Valcrociata[1][2], właśc. Petar Strmić di Valcrociata[1] (ur. 31 sierpnia 1868 w Zadarze, zm. 8 września 1935 w Berlinie[1][2]) – chorwacki dyrygent.
Życiorys
Ukończył Konserwatorium Wiedeńskie (1889), następnie występował we Włoszech i na Malcie[1][2]. W latach 1895–1896 dyrygował operami włoskimi w Moskwie i Petersburgu[1]. Od 1899 roku przebywał na ziemiach polskich. Początkowo był zastępcą dyrygenta Teatru Wielkiego w Warszawie, następnie w latach 1908–1910 był dyrygentem Opery Lwowskiej[1][2]. W 1911 roku wyjechał do Pragi, skąd później udał się do Wiednia[1][2]. Od 1922 do 1929 roku pełnił funkcję dyrektora i pierwszego dyrygenta Teatru Wielkiego w Poznaniu, w czasie swojej kadencji podnosząc znacząco jego poziom artystyczny i repertuarowy[1][2]. Wystawił m.in. Uprowadzenie z seraju, Wesele Figara i Don Giovanniego W.A. Mozarta, Hugonotów Giacoma Meyerbeera, Tannhäusera i Zygfryda Richarda Wagnera, Borysa Godunowa Modesta Musorgskiego, Ariadnę na Naksos Richarda Straussa, Jenufę Leoša Janáčka, Jaskółkę Giacoma Pucciniego, L’amore dei tre re Italo Montemezziego[1][2]. Jako miłośnik i propagator twórczości kompozytorów polskich przygotował wiele premier, m.in. Konrada Wallenroda Władysława Żeleńskiego, Marii Henryka Opieńskiego, Żywili Alojzego Dworzaczka, Pomsty Jontkowej Bolesława Wallek-Walewskiego, Legendy Bałtyku Feliksa Nowowiejskiego[2]. Od 1929 do 1933 roku był dyrektorem opery w Teatru Wielkiego w Warszawie, zaś w latach 1932–1933 pełnił funkcję kierownika muzycznego Studia Operowego Towarzystwa Opery Narodowej[1]. Ostatnie lata życia spędził w Berlinie[2].
Od 1916 roku był żonaty ze śpiewaczką operową Jadwigą Dębicką[2].