Piotr Suffczyński

Piotr Suffczyński

kapitan saperów
Data i miejsce urodzenia	15 sierpnia 1892 maj. Wielint
Data śmierci	po 1949
Przebieg służby
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia

Piotr Suffczyński (ur. 15 sierpnia 1892 w maj. Wielint, zm. po 1949) – kapitan saperów Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Syn Józefa Franciszka i Henryki z Bartunkiewiczów urodzony 15 sierpnia 1892 w majątku Wielint, w ówczesnym powiecie kowelskim guberni wołyńskiej. Ukończył sześć klas gimnazjum w Łucku, a w latach 1911–1914 uczył się w prywatnej szkole technicznej w Kijowie^[1].

3 maja 1915 został wcielony do armii rosyjskiej. Początkowo służył w 131 zapasowym batalionie piechoty w Troicku (obwód orenburski), w którym ukończył szkołę podoficerską. Następnie został przeniesiony do 246 zapasowego batalionu piechoty w Kustanaj, z którego został skierowany do Kazańskiej Szkoły Wojskowej. 6 sierpnia 1916, po ukończeniu szkoły, został mianowany chorążym i wcielony do 131 zapasowego batalionu piechoty na stanowisko młodszego oficera. 5 kwietnia 1917 został skierowany do szkoły gazowej w Jekaterynburgu, po ukończeniu której został przydzielony do sztabu 32 Zapasowej Brygady Piechoty w Czelabińsku. 1 sierpnia 1917 został skierowany do szkoły gazowej w Kazaniu, a po jej ukończeniu został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy oddziału gazowego 32 Zapas. BP. Po rewolucji październikowej przyjechał do rodzinnego majątku Turzysk na Wołyniu. Później przez krótki czas służył w I Korpusie Polskim w Rosji^[1].

4 marca 1919 wstąpił do I batalionu saperów wielkopolskich, późniejszego XV batalionu saperów^[1]. 23 maja 1919 został formalnie przyjęty do Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim z byłej armii rosyjskiej i mianowany podporucznikiem wojsk technicznych ze starszeństwem z 1 grudnia 1914^[2]. Od 12 marca 1920 walczył na wojnie z bolszewikami na stanowisku dowódcy 3 kompanii XV bsap.^[1] Wyróżnił się 23 sierpnia 1920 w bitwie pod Kolnem^[1]. 14 grudnia 1921 były dowódca XV bsap., podpułkownik Witold Butler sporządził wniosek na odznaczenie Orderem Virtuti Militari, który został poparty przez dowódcę 15 Dywizji Piechoty, generała podporucznika Władysława Junga i byłego dowódcę 4 Armii, generała porucznika Leonarda Skierskiego^[1].

Od 15 grudnia 1920 do 4 czerwca 1921 pełnił obowiązki dowódcy XV bsap.^[1][3] W międzyczasie (19 maja 1921) został awansowany na porucznika^[1]. 4 czerwca 1921 został przeniesiony do 8 pułku saperów w Toruniu, w którym został adiutantem^[1], a później pełnił obowiązki komendanta kadry batalionu zapasowego i komendanta składów i warsztatów^[4][5][6][7]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 139. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów^[8][9][10]. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1927 i 9. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów^[11][12][13]. Od 20 sierpnia 1928 do 30 września 1929 był przydzielony na stanowisko kierownika robót obronnych w Tczewie^[14]. Jesienią 1929 został przeniesiony z 8 bsap. do Komisji Fortyfikacyjnej na stanowisko zastępcy kierownika robót^[15]. Z dniem 26 listopada 1929 został przydzielony na dwunastomiesięczne studia fortyfikacyjne przy Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie^[16]. Z dniem 15 marca 1930 został skreślony z listy przydzielonych na III Kurs Fortyfikacyjny^[17]. W marcu 1932 został przeniesiony z rezerwy personalnej Kierownictwa Fortyfikacji Sztabu Głównego do Pomocniczej Składnicy Inżynierii w Toruniu^[18][19]. Z dniem 2 listopada 1933 został przeniesiony do 8 bsap. z równoczesnym przydziałem do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu na okres 5 miesięcy^[20]. W DOK VIII powierzono mu obowiązki referenta saperów^[1]. Obowiązki służbowe łączył z działalnością społeczną w Kolejowym Przysposobieniu Wojskowym oraz Lidze Morskiej i Kolonialnej, gdzie pełnił funkcję kierownika Referatu Żeglugi Śródlądowej w Biurze Zarządu Okręgu Pomorskiego^[1][21]. W marcu 1934 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII, a z dniem 31 lipca tego roku przeniesiony w stan spoczynku^[22][23].

Mieszkał w Toruniu przy ul. Mickiewicza 116 m. 5. Po zwolnieniu z wojska pracował jako kierownik budowy^[24]. W 1937 przniósł się do Warszawy, zamieszkał na Grochowie przy ul. Igańskiej 7 m. 2^[1] i pracował jako kierownik kamieniołomu^[24]. W latach 1939–1941 był zatrudniony w fabryce „Perkun”, w charakterze kierownika działu, a w latach 1941–1944 zarabiał jako przedsiębiorca^[24]. W lipcu 1944 został wysiedlony z Warszawy do Koszalina, gdzie pracował w firmie Karla Schrödera na stanowisku kierownika działu^[24]. Od lutego 1945 przebywał w Neu-Isenburg, gdzie w marcu podjął pracę konstruktora w sklepie z łóżkami, a od maja tego roku prowadził prywatną działalność konstruktora generatorów gazowych^[24]. 25 września 1947 wypełniając kwestionariusz dla uchodźcy podał, że nie zamierza wrócić do kraju z powodu prześladowań politycznych^[24].

Był żonaty z Niemką – Gertrudą Senftleben (ur. 11 października 1899), z którą miał syna Olgierda (ur. 20 marca 1924)^[1][25][26].

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 8185 – 4 sierpnia 1922^{[27][28][29][30]}
• Krzyż Walecznych nr 1734^[1][13][31]
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921^[1]
• Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości^[1]

• Drogi wodne w Polsce jako nowoczesny środek komunikacyjny i ich znaczenie dla państwa, Przegląd Wojskowo-Techniczny, t. XIV, Warszawa 1933^[32].
• 27 lutego 1934 patent na wynalazek – łożysko kulkowe lub wałkowe z dwu- lub wielodzielnem i pierścieniami bieżniowemi i klatką^[33].
• 20 marca 1943 patent na wynalazek – generator gazowy na węgiel drzewny do uruchomiania gazem ssanym samochodów i stałych silników spalinowych^[34].

• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
• Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
• Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
• Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
• Sprawozdanie z działalności Ligii Morskiej i Kolonjanej 1.IV. 1933 – 1.IV.1935. Warszawa: nakładem Ligii Morskiej i Kolonjanej, 1935.
• Aleksander Gawina, Leonard Matrybiński, Wiktor Neklaws, Antoni Wojewódzki: 8 Pułk Saperów w Toruniu : Jednodniówka Nr 2 : 17.VIII.26. Józef Meleniewski (oprac.), Franciszek Muszyński (foto.). Toruń: Pomorska Drukarnia Rolnicza S.A. w Toruniu, 1926.
• Aleksander Gawdia: Zarys historji wojennej 8-go Pułku Saperów. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1931, seria: Zarys historii wojennej formacji polskich 1918–1920.