Piotr Zajlich
 | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Narodowość | |
| Dziedzina sztuki | |
| Odznaczenia | |
 | |
Piotr Hipolit Zajlich (ur. 26 czerwca 1884 w Warszawie, zm. 18 kwietnia 1948 w Piasecznie k. Warszawy) – polski tancerz i choreograf.
Życiorys
Syn Piotra Zajlicha i Anny z Szulejewskich[1]. Uczęszczał do warszawskiej szkoły baletowej, gdzie był uczniem Jana Walczaka i Rafaela Grassiego. Występował między innymi z zespołem Siergieja Diagilewa i Anny Pawłowej[2]. W latach 1917–1934 był dyrektorem baletu Teatru Wielkiego w Warszawie. Do jego najbardziej znanych inscenizacji zalicza się Pana Twardowskiego Ludomira Różyckiego, Świteziankę Eugeniusza Morawskiego, Pieśni miłosne Hafiza Karola Szymanowskiego. Dyrektor warszawskiej szkoły baletowej[3].
Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 74-4-1)[4].
Ordery i odznaczenia
- Złoty Krzyż Zasługi (12 lutego 1933)[5]
Przypisy
- ↑ Akt chrztu 461/1884, akta parafii rzymskokatolickiej św. Aleksandra w Warszawie, Archiwum Państwowe w Warszawie, sygn. 72/162/0/-/103
- ↑ Piotr Zajlich, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Osoby) [dostęp 2019-09-13].
- ↑ Cmentarz Powązkowski w Warszawie, praca zbiorowa: Zofia Czyńska, Danuta Jendryczko, Barbara Olszewska, Hanna Szwankowska, Jerzy Waldorff, Warszawa 1984, s. 146.
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: PIOTR ZAJLICH, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-10-12].
- ↑ M.P. z 1933 r. Nr 44, poz. 57 (ISAP) „za zasługi na polu polskiej sztuki baletowwej i propagandę zagranicą”.
