Plamica plamista

Plamica plamista (Arthonia arthonioides (Ach.) A.L. Sm.) – gatunek grzybów z rodziny plamicowatych (Arthoniaceae)^[1]. Ze względu na współżycie z glonami zaliczany jest do porostów^[2].

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Arthonia, Arthoniaceae, Arthoniales, Arthoniomycetidae, Arthoniomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi^[1].

Po raz pierwszy opisał go w 1810 r. Erik Acharius, nadając mu nazwę Lecidea arthonioides. Obecną, uznaną przez Index Fungorum, nazwę nadała mu w 1911 r. Annie Lorrain Smith, przenosząc go do rodzaju Arthonia^[1]. Nazwę polską podaje praca „Lichenes of Poland. A fifth annotated checklist” z roku 2024^[2].

Synonimy nazwy naukowej^[3]:

Niektóre z kolekcji, dawniej opisanych jako Trachylia leucopellaea, to w istocie plamica plamista^[2].

Stanowiska podano w Europie, zachodnio-północnej części USA i Kanady oraz w południowej części Chile. W Europie jest szeroko rozprzestrzeniony; występuje od Hiszpanii do Norwegii. Stanowisko podano również na Marettimo, w Polsce aż do Finlandii. W Azji podano stanowiska tylko w Rosji, gdzie występuje aż do Dalekowschodniego Okręgu Federalnego w Kraju Kamczackim. Kilka stanowisk podano również w Nowej Zelandii^[4]. W Polsce znanych jest kilka jego stanowisk^[2].

W Polsce rejestrowany jest na korze drzew (klon Acer, olsza Alnus, grab Carpinus, jesion Fraxinus, świerk Picea, dąb Quercus, lipa Tilia)^[2]. Jest to głównie porost nadrzewny (epifityczny), ale czasami rozwija się również na skałach (porost epilityczny). Preferuje siedliska zacienione, zamknięte^[2].